केन्द्रीय संस्करण

कथा : जेठीआमा

person explore access_timeचैत २०, २०७६ chat_bubble_outline0
विशाल खड्का

रातोपाटी

सगरमाथा जस्तै सेताम्मे शिर, चट्टान जस्तै मांसहीन शरीरमा घुँडाको सिङ ठड्याएर जीवनको सहारा लौरीको अँगालोभित्र जिउनुको सार्थकता बुझ्न उत्सुक जेठीआमा भुइँ कोतरेर आफ्नो अतितलाई स्मृतिको पान्नामा खोजिरहेकी छिन् । 

लट्टे झाँक्रीको जेठोछोरो हर्कमान जो गाउँभरी जेठाबाको नामले कहलाउँथ्यो, उसैकी श्रीमती भएका कारण उनी जेठीआमा भएकी हुन् । उमेरले चारबीसा डाँडा काटिसकेकी उनी मट्टी खेलाएर बसुधालाई नियालिरहेकी छिन् । पिठ्युँमा बुढ्यौलीको पोको बोकेर एकोहोरिइरहेकी उनी अतितलाई कोट्याएर आफूलाई जोखिरहेकी छिन् । जेठीआमा जसको उमेर जतिकै मुजा परेको अनुहारका प्रत्येक रेखाहरु एकएक कथा, व्यथा, वीरता, विरासता, हाँसो, खुसी, क्रन्दन र चित्कारका निशानीहरु हुन् । उनको जीवन भोगाइका जीवित प्रमाणहरु हुन् । 

एक दर्जन सन्तान आफैँले जन्माएर पनि एक्लो जीवन जिउन विवश उनी आफ्नो परिवारको सम्झना र मायाजालको कसिलो डोरीमा बाँधिएकी छिन् । हुनतः प्रत्येक सन्तान उनका लागि एउटा नयाँ तनाव र पीडाको पोको बाहेक अरू केही बनेन । तर उनले कहिल्यै तनाव मानिनन्, कहिल्यै पीडा महसुस गरिनन् । बरु तिनै तनाव र पीडाले पनि जेठीआमालाई नयाँ विश्वास र आशा जगाइरहेका हुन्थे । मस्तिष्कको अन्तर कुन्तरमा खुसीका उद्देलनाहरु पलाउने गर्थे ।

विवाह गरेर त्यस घरमा भित्रिएदेखि लखेट्न थालेको दुःखको वेगले आजपर्यन्त उनको जीवनमाथि धावा बोलिरहेको छ । पन्चेबाजा बजाएर सयौँ जन्तिको साथ बुहारी बनेर भित्रिएकी उनी वैधानिक दास जस्तै बन्न पुगिन् । नाडीमा चुरा बाँधिदा उनको स्वतन्त्रता बन्दी बन्यो । सिउँदोमा श्रीमानले भरिदिएको सिन्दूरको धर्काले उनको शरीर सधैँभरी निहुरिरह्यो  । प्रसव वेदनाबाट शरीर तङ्ग्रिन नपाउँदै उनले सौतेलो झमेला बेहोर्नुप¥यो । ती आँतेस लाग्ने कहालिलाग्दा दिनहरु सम्झँदा नानी सुकेर दृष्टि गुमाउन आँटेको आँखा पनि रसाउन थाल्छन् । आँशुको थोपाभन्दा पहिला सिँगानको थोपा तप्लक्क भुइँमा खस्छ । सुँक्क तान्दै इज्जत जोगाउने कोसिस गर्छिन् उनी । तालु तातेर फुट्लाझैँ हुन्छ, चाउरिएको खस्रो हत्केलाले निधार छेक्छिन् । बचेखुचेको भाग्य उडेर जाला कि भनेर जोगाउने कोसिस गर्छिन् । 

सौतेलो जन्जिर चुडाल्ने, सासु–ससुराको माया दिलाउने, बुहारी हुनुको गर्व मिलाउने उनको जेठो छोरो जन्मिएको थियो । छोराको जन्मसँगै आशा भरोसा, खुसी र भविष्यको सहारा पनि सँगै जन्मिएका थिए उनका लागि । आँखा अगाडि हुर्किरहेको आफ्नो आशा र भरोसाको चट्टान, छोरालाई मख्ख परेर हेर्दा हेर्दै जेठीआमाले समय चिप्लिएको पत्तै पाइन । कतिपल्ट गुराँस फुले, कतिपल्ट पालुवा पलाए, कति हिउँद, कति बर्खा आयो, गयो, कुनै हिसाब किताब राख्दा नराख्दै समय वितेछ । समय चक्रले आठ वर्ष पार गरिसकेको थियो । पन्ध्र सालको अनिकाल प्रायः सबैका लागि महादशा बनेर आयो । त्यसको कालो छायाले जताततै छोप्यो । म सुरवीर नै हुँ भन्नेहरुलाई समेत मक्किने गरी झाडावान्ताको आँधी आयो । त्यही आँधीसँगै जेठीआमाको खुशी उड्यो, आशा हरायो, भरोसाको डोरी चुँडियो । उनको मुटुको टुक्रा जेठो सन्तानलाई त्यही आँधीले खोसेर लग्यो, लुटेर लग्यो । प्रकृतिको रीत हो वा भाग्यको खेल जति नयाँ वर्ष र नयाँ सालहरु आइरहन्थे त्यति तिनीहरुले उपहार स्वरूप उनलाई छोराछोरी दिएर जान्थे । जेठोछोरोपछि दुईवटी छोरी, फेरि अर्को छोरा, अर्को छोरी गर्दै मन्तरे छोरोपछि पनि फेरि दुईवटी छोरीहरु जन्मिए । मन्तरे छोराको नाम नै मन्तरे भयो । कान्छी छोरीको नाम कान्छी नै रह्यो । पाँच भाइ छोरा र सप्तरङ्गी छोरी जन्मिएका थिए, जेठीआमाको कोखबाट । 

उमेरमा लोग्नेले दिएको दुःख र पीडा सम्झँदा उनी क्रोधित र आक्रोशित हुन्छिन् । तैपनि अकेला जीवनको उत्तरार्धमा उसैसँग सहाराको अपेक्षा गरेकी थिइन् । तर त्यो विश्वास पनि पहिरोले बगाएर लगिसकेको थियो ११ वर्षअघि नै । उनले श्रीमान गुमाएको समय याद गरिन्, ११ वर्ष वितिसकेछ । जेठीआमा लौरोले भुइँ कोतारर्दै पल्टाउँदै छिन्, आफ्ना स्मृतिका पान्नाहरु । छोराछोरी सबै आ–आफ्नो दरदिशामा थिए । आआफ्नो घर व्यवहार सम्हाल्नेतिरै व्यस्त थिए । साहिली छोरीले पञ्चायत हटाउने बाटो समाएकी थिइन् ।

जसले व्यवस्थाको विरुद्ध लड्दालड्दै आफ्नो जीवन गुमाइन । अनयास छोरीको यादमा विक्षिप्त बनेकी जेठीआमाको दन्तहीन गिजा हल्लिन्छ । शरीरमा कम्प छुटेझैँ महसुस हुन्छ । एक्कासि उनी हातको लौरो भुइँमा बजारछिन् । मानौँ उनी आफ्नो खुसी खोस्ने दुस्मनलाई हिर्काइरहेकी छिन् । त्यो राँकेडाँडा मौन छ, जहाँ हजारौँ हजार मान्छेको जुलुस निस्किन्थ्यो । जिन्दावाद र मूर्दावादका नाराले सारा जमिन थर्किएको थियो । रुख, बिरुवा, झाडी, बुट्यानहरु समेत उत्साहित बनेझैँ लाग्थ्यो । अहिले जेठीआमा त्यही डाँडातिर हेरिरहेकी छिन् । जुन डाँडाले आफ्नो गर्विलो इतिहास छात्तीमा बोकेर एक्लो र निराश अस्तित्व कायम गर्न विवश छ । 

अहिले जस्तो लाग्छ ‘सहिद साहिली मगर अमर रहुन्’ अमर रहून् भन्ने नारा गुन्जिएको । जनताको जित भयो भन्दै साहिली छोरीको फोटोमा अबिर र माला अर्पँदै जुलुुस निकाली हिँडेको । 

उनी सम्झिन्छिन् सहिदकी आमा बनिस, गौरव र वीरताको गाथा बनिस, तेरो दूध देशकै लागि मूल्यवान बन्यो, अमर सन्तान जन्माइछस् भन्दै सबैले आफूलाई मान र श्रद्धाले घेरा हालेको । बहुदल आयो भन्थे ।

गरिब दुःखी निमुख शोषित पीडितहरुको दिन आउछ भन्थे । बूढाबूढीहरुको संरक्षण सरकारले गर्छ, आश्रममा राख्छ भन्थे । खै कता राख्यो के–के ग¥यो । यता कोही फर्किएका होइनन् । जेठीआमाले लामो निःस्वास छाडिन् । 

मन्तरे घरमा कमै बस्थ्यो । डुलिरहन्थ्यो, घरमा बसेको बखत निकै ध्यानमग्न भएर किताब पढिरहन्थ्यो । आफूले पढ्ने किताब आफै लुकाउँथ्यो । उसको बानी व्यवहार बोलीचालीमा केही परिवर्तन भएको थियो । प्रायः गम्भीर तरिकाले सोच्ने र विश्लेषण गर्ने क्षमता विकास भएको थियो । अचानक छोरामा देखिएको यो परिवर्तन जेठीआमालाई पटक्कै मन परेको थिएन । उनी मन्तरेलाई पुरानै स्वरूपको मन्तरे देख्न चाहन्थिन् तर मन्तरे परिर्वतन भइसकेको थियो । बद्लिसकेको थियो । उसमा चेतनाको नयाँ नयाँ उचाइहरु कायम हुँदै थियो । मन्तरेको जागिर थिएन । तर पनि सबैको माझ हाइ हाइ थियो । गाउँघरका जानेबुझेका पढ्लेख गरेका मानिससमेत उसँग कुरा गर्न आउँथे । पहिला मन्तरेले पढ्ने किताब र कुरामा खासै वास्ता नराख्ने बुहारी समेत दिनप्रति दिन उसको कुराबाट प्रभावित बन्दै थिइन् । बुहारी साह्रै असल थिइन् । आफ्नै आमालाई जस्तै सासूलाई माया गर्थिन्, हेरचाह गर्थिन् । जेठीआमा खुसी थिइन् । उनी पनि बुहारीलाई खुब माया गर्थिन् । साहिँलीको सट्टामा बुहारी आइन् भनेर । 

हँुदाहुँदा मन्तरे घरमा कम र बाहिर बढी निस्किन लाग्यो । घरमा पनि अनजान मानिसहरुको आगमन फाट्ट फुट्ट हुन्थ्यो । मन्तरे साथीहरुसँग निकै सानो आवाजमा कोठाभित्र लामो समय गन्थन गरिरहन्थ्यो । देशमा फेरि राजनीतिको नयाँ भूकम्प गयो । त्यो भूकम्पले सबैभन्दा बढी जेठीआमाको घर हल्लायो । गाउँभरि एउटा अपत्यारिलो आँतेस लाग्ने कुराले खैलाबैला मच्चायो, “मन्तरे र उसका साथीहरु मिलेर डाँडागाउँको प्रहरी चौकी लुटे रे” । अब मन्तरे घरमा आवत जावत गर्न सक्ने अवस्था रहेन । बारम्बार प्रहरीहरु खोजतलास गर्न आउन थालेका थिए । 
जेठीआमा दाह्रा किट्न खोज्छिन्, केवल गिजा रगडिन्छ उनको । मनमनै गुनगुनाउछिन् मेरा छोराछोरीलाई कति देशका लागि लड्नु परेको, यसै गरी व्यवस्थाको विरुद्ध लड्दैमा साहिंलीले जीवन बलिदान दिई... हुँदाहुँदा अब मन्तरे पनि.. । उनको गला अवरुद्ध भयो । सोच्दा सोच्दै आँखा एकोहोरियो ।

छोरो त हिँडेको थियो थियो, अब त बुहारी र कान्छीले समेत त्यही बाटो लाग्ने निर्णय गरेछन् । एकरात लामो समयसम्म बुहारी र कान्छीले आमालाई तरह तरहका कुराले सम्झाए । यो युगको माग हो, समयको चाहना हो हामीले यो व्यवस्थाविरुद्ध मुठ्ठी कस्नै पर्छ । पाइला उचाल्नै पर्छ । हामीले क्रान्तिको राँकोद्वारा शोषण, उत्पीडन, अन्याय र अत्याचारको जालोलाई जलाउनै पर्छ । आदि आदि कुराले आमालाई सम्झाएका भए पनि उनले ट्वाल्ल परेर कहिले कान्छीलाई कहिले बुहारीलाई अनौठो भावले हेरेकी थिइन् । बिहानीको रिमरिम उज्यालो हुनुभन्दा निकै अगाडि नै ‘हामी बेलाबेला आउँदै गर्छौं, चिन्ता नलिनु’ भनेर बुहारी र कान्छी पनि हिँडेका थिए । अब घरमा सिङ्गो जहान एक्ली जेठीआमा थिइन् । अरू छोराछोरी त आ–आफ्नो घरजममा जमिसकेका थिए । 

जेठीआमा आफ्नो टाउकोमा आफै मुक्का हान्छिन् । दैवले मलाई चाहिँ किन छाड्यो π कि बूढासँगै परलोक जान पाको भए हुन्थ्यो कि हातखुट्टा दरो भएको भए छोराछोरीकै बाटो सँगै हिँड्थे, हे दैव तैँले मलाई के यस्तो विथाता पारेको ! खुइया गर्दै तातो स्वास फाल्छिन् उनी । लौरोको सहाराले जुरुक्क उठ्न खोज्छिन् तर थरर्र काम्दै भुइँमा पछारिन्छन् ।

उनी एक बेलुका केही नखाईकन ओछ्यानमा पल्टिरहेकी थिइन् । मध्यरातमा आएको ट्वाक ट्वाक आवाजले उनलाई झस्कायो । ला ! पुलिस आयो क्यारे । अब फेरि अनेक सोधपुछ र घर खानतलासी गर्ने होला । उनी दिक्क मान्दै निदाएझँै गरिरहिन् । केहीबेरमै ‘आमा निदाइरहनु भएको हो, म कान्छी क्या !’ छोरीको आवाजले उनमा नयाँ शक्तिको सञ्चार भएझैँ भयो । कान्छी बत्ती नबालीकन झ्यालबाट घरभित्र पसिन् । जेठीआमाले आफ्नो मातृत्व उर्लेर आउँदा अध्यारामै छोरीको टाउको मुसारिन् । कान्छीले आमालाई अँगालोमा बाँधिन् । जेठीआमालाई त्यो अन्धकारमा बाह्रवटा सूर्य उदाएझैँ उज्यालो ज्योती छरिएको महसुस भयो । 
भोलिपल्ट बिहानीको झिसमिसे उज्यालो नहँुदै कान्छीले आमालाई डोहो¥याउँदै मन्तरे भएको ठाउँमा पु¥याइन । त्यहाँ बुहारी पनि थिइन् । अरू आठदस जना साथी सङ्गीहरु समेत रहेछन् । मन्तरेलाई सबैले मनोज सर भन्दा रहेछन् । एकछिन त त्यहाँ एकअर्कामा हेराहेर हुँदै गर्दा रुवाबासी चल्यो । तर मन्तरे जो अहिले मनोज सर भएको थियो, उसले केही मिनेट गम्भीर र गहिरा कुरा गरेपछि जेठीआमाको समेत चित्त बुझ्यो । उनले गाढा गरी मन्तरेलाई हेरिन्, उसको प्रत्येक हेराइ र बोलाइ निकै अर्थपूर्ण थियो । बुढ्यौलीले चाउरिएको उनको अनुहार पनि अलि खुलेजस्तो भयो । कलेँटी परेको ओठमा मुस्कानको चमकता रसायो । त्यो बिहानीको छाक उनले छोराछोरी सँगै बसेर साग र च्याँख्ला खाइन् । त्यो साग र च्याख्ला अमृतभन्दा पनि बढी मीठो लाग्यो उनलाई । 

जेठीआमालाई मन्तरेका अन्य साथी सङ्गीहरु पनि आफूबाटै जन्मिएका सन्तान हुन् जस्तो लाग्यो । जो एउटै उद्देश्य प्राप्तिका लागि कठोरभन्दा कठोर क्रान्तिको यात्रामा सङ्घर्षरत थिए । 
जेठीआमाले छोराछोरी भेटेर आएको नौ दिन मात्र भएको थियो । सदरमुकामको आर्मी ब्यारेक माथि माओवादीबाट आक्रमण भयो । रातभर ड्वाङग... ड्वाङग.. पट्ट्ट.. ड्वाङ्ग... आवाज आइरहेको थियो । बिस्फोटको आवाजसँगै आकाशमा धपक्कै उज्यालो छरिन्थ्यो । गाउँमा आआफ्नो तालमा भुकिरहेका कुकुर आत्तिएर एकै ठाउँमा भेला भई एउटै तालमा भुक्दै थिए । जेठीआमा असाध्यै आत्तिएकी थिइन् । अन्धकार रातले यिनको मनभित्रको त्रासलाई झनै बढाइदिएको थियो । 

उज्यालो हुनासाथ गगनभेदी नारासहित चारैतिरबाट मानिसका जुलुसहरु निस्किए । आकाशमा हेलिकप्टर चक्कर लगाउँदै थियो तर त्यसको कसैले प्रवाह गरेनन् ।  धेरैभन्दा धेरै मानिस जम्मा हुँदै गए । माओवादीले जिते जनताको जित भयो भन्दै  सबै जना उत्साहित र जोसिलो हुँदै खुसीयाली मनाइरहेका थिए । सबै गाउँलेहरु हँसिलो मुहारसहित फुलका गुच्छा लिएर ठूलो वन नजिकै सिमलचौरमा भेला भएका थिए । जेठीआमाले पनि आफ्नो घरमाथिको बारीको फूल टिपेर पोल्टामा राखिन् र गाउँलेहरुसँगै सिमलचौरतर्फ लागिन् । धेरै मानिसको जमघट भइसकेको थियो । त्यहाँ छापामारहरु पनि ठूलो सङ्ख्यामा उपस्थित थिए । सेना प्रहरीबाट कब्जा गरिएका हतियारहरुको प्रदर्शनी गरिएको थियो । सबैजनाको ध्यान त्यतैतिर केन्द्रित देखिन्थ्यो । विजयसभाको तयारी हुँदै थियो । आफ्नो पोल्टाको फूल झिकेर जेठीआमाले अरूहरुको जस्तै गरी एकैठाउँमा राखिदिइन् । फूल राखेको छेवैमा लौरोको भरमा उभिएकी उनी बडा गम्भीर र गाढा गरी यताउती हेरिरहेकी थिइन् । मानौँ त्यो हजारौँको भीडमा उनी मन्तरे, बुहारी र कान्छीको खोजी गरिरहेकी छिन् । 

एकैछिन पछि एकजना ख्याउटे छापामार आएर जेठीआमालाई अभिवादन गर्दै सोध्यो । ‘आमा हजुरसँग छोरा बुहारीको फोटो छ ?’ उनी अझ स्पष्ट हुन खोज्दै सोधिन् ‘कसको रे बाबु ?’ छापामारले भन्यो, ‘कमरेड मनोज सर र कमरेड मञ्जुको आमा’ ।

जेठीआमाले पोल्टाको थैलीबाट पासपोर्ट साइजको तीनवटा फोटो झिकिन् । तिनीहरु मध्ये कान्छीको फोटो चाहिँ पुनः बीस रुपैयाँको नोटभित्र हालेर थैलीमा राखिन् । दुईवटा फोटो छापामारलाई दिइन् । पुलिसले कयौंपल्ट छापामार्दा जोगाएर राखेको यो फोटो किन उनले छापामारले माग्नसाथ सजिलै दिइन्  । फोटो दिइसकेपछि उनी एकपटक आफू आफैसँग झस्केकी थिइन् । 

कार्यक्रम सुरु भयो । जेठीआमा मेचमा बस्ने प्रमुख अतिथि बनेकी थिइन् । सहिदकी आमा भनेर सबैले उनको उच्च प्रशंसा गरिरहेका थिए । कार्यक्रमको थालनी भई सहिदको फोटोमा माल्यार्पण गर्ने काम भयो । 
उनको छोरो मन्तरे र बुहारी मञ्जुले हिजो रातिको भीडन्तमा एकैचोटि अमरत्व प्राप्त गरेका थिए । 

त्यहाँ उपस्थित सबैले एकटक लगाएर जेठीआमालाई मात्र हेरिरहेका थिए । उनको दिमागमा एकैचोटि बिजुली चम्किए जसरी झिल्का छुट्यो । सम्झँदै पहाड रसाएझँै उनका आँखा रसाए । पेटमा आगोको मुस्लो घुसेझैँ भइरहेको थियो उनलाई । तल्लो ओठलाई भित्रपट्टि पारेर माथिल्लो गिजाले बेस्सरी टोक्न खोजिन् उनले । जिउ पूरै काम्न थाल्यो । मुटुको धड्कन निकै बढेको थियो । एकैचोटि हावाको झोक्काले आकाशमा मडारिएको कालो बादल उनी माथि ल्याएर खन्याइदियो । उनको होस् गुम्यो । भुइँमा लम्पसार परिन् । उनको खुट्टा तन्किएका थिए ।

दौडँदै आएकी कान्छी र अन्य छापामारहरु मिलेर उनलाइ उठाए । कोही हम्किँदै, कोही पानी लगाएर टाउकोमा शीतल गराउने प्रयास गरिरहेका थिए ।
आमा..! आमा.. ! कान्छीको आवाजले जेठीआमाको आँखा थोरै खुले । आमा आज हामी विजय उत्सव मनाइरहेका छौँ । तपार्इं वीर सन्तान कि आमाले रुन सुहाउँदैन । आफ्नो आँशु आफ्नै हातले पुच्छनुस् आमा । हाम्रा दाइ र भाउजू मरेका होइन्न अमर बनेका हुन् । क्रान्तिकारीहरु कहिल्यै मर्दैनन्। मलाई हेर्नुस्, यत्रा छापामार कमरेडहरुलाई हेर्नुस्, यिनीहरु सबै तपाई जस्तै आमाका सन्तानहरु होइनन् र ! आफ्नो मन दह्रोे गर्नुस् आमा ।

स्मृतिको वायुयानमा दौडिँदै गर्दा जेठीआमाको हालत अहिले पनि उस्तै भइसकेको थियो । उनी लौरोलाई अँगालो हालेर खुल्ला आकाशमुनि एक्लै लमतन्न भइसकेकी थिइन् । एक्कासि आकाशमा मेघ गर्जियो, उनी डराएर काम्दै होसमा आइन् । कान्छी छोरीलाई सम्झिइन् । उसले त्यो बेला भनेकी थिई आमा हाम्रो जित नजिकै छ । अनि उसले आमाको गालामा म्वाइ खाएकी थिई ।

जेठीआमा धर्खरिँदै उठिन् । मनमनै गुनगुनाई मेरी कान्छी त जिउँदै छे नि ? लौरोको सहारामा पाइला सार्न खोजिन् । आकाशबाट पानी पो झर्न थाल्यो । तर उनको जिउ पसिनाले निथ्रुक्क भिजिसकेको थियो । 

पानीसँगै ठूलो हुरीबतास पनि चल्यो । बतासले हल्लाइरहेका  रुखका पातहरु उनले याद गरिन् । हरिया पातहरु क्रमशः राता राता हँुदै थिए । रातो रङले झन् उनलाई झस्कायो किनकि विजय जुलुसमा सबैले रातो झण्डा नै बोकेका थिए । अनयास छोराछोरीको याद आयो । त्यही यादमा रसाएको आँखाबाट बगेको आँशु चाउरिएको गालाको बाटो हुँदै तपलक्क भुइँमा खस्यो । त्यो आँशु खस्नासाथ हावाको बेगले हल्लिएका पातहरुले सुसाउँदै आफूलाई भनेझैँ लाग्योः आँशु नझार आमा, तिम्रा छोराछोरीले तिमी जस्तो धैरै आमाहरुको मुहारमा मुस्कान  ल्याउन र हेपिएका थेचिएकाहरुको उत्थानको लागि आफ्नो पसिना र रगत बगाएका हुुन् । आफूले आपैmलाई गर्व गर आमा ।  तिम्रो कोखबाट महान क्रान्तिकारी छोरा छोरीको जन्म  भएको रहेछ । तिमी तिम्रा सन्तानको मात्र होइन सबैको आमा हो,  तिमी युगकै  आमा हो... । उनी सम्हालिन खोज्दै पाइला सार्ने कोसिस गर्छिन् ।

उनको जिउ पसिनाले निथ्रुक्क थियो । चाउरिएको अनुुहारमा रालसिँगान र आँशुु बगिरहेको थियो । उनले आफ्नो पोल्टाबाट रुमाल झिकिन् र मुुख पुछिन् । एक्कासि बतासले त्यो रुमाल हल्लाइदियो । रुमालको रङ पनि रातै थियो । अस्तु      

रातोपाटीको अंग्रेजी, हिन्दीग्लोबल संस्करणका साथै अनलाइन टिभी पनि सञ्चालित छ । एप्सबाट सिधै समाचार पढ्न एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । फेसबुकट्वीटरमार्फत पनि हामीसँग जोडिन सकिनेछ ।

कमेन्ट

कमेन्ट गर्नेहोस्

info_outline

तपाईको ईमेल गोप्य राखिनेछ

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.