कविता : बाबु

person explore access_timeअसोज १५, २०७९ chat_bubble_outline0

कल्पेर हाँस्छु सम्झेर रुन्छु अतीत सम्झेर    
बाबुको औंली समाई हिँड्थेँ गमक्क गम्केर
बनाई घोडा बाबुको बुई चढेर सवारी 
फुरुङ्ग पर्थेँ राजा नै सरी छिमेक चहारी
बाबुको काँध चढेर डुल्थेँ हाट र मेलामा
खाएर पापा खुशीले हास्थें बालक बेलामा
ती पल थिए मधु झैं मीठा गए ती बितेर   
फर्किने छैन,बगेको खोला बबुरो उमेर    
कठै त्यो बबुरो उमेर...


बाबुको छाती रक्षित ओत शीतल छहारी
उनको गुण निःस्वार्थ प्रेम मायाको भकारी
बाबुको हात माथमा पर्दा आशिष अमूल्य
उनको धर्म सन्तानप्रति धर्तीमा अतुल्य  
बाबुको साख सर्वथा उच्च गगन समान  
देवझैँ पूज्य बाबुको स्थान गर्छु म सम्मान      
बहुल रूप बाबुको हुन्छ सन्तान माथिको 
कहिले गुरु, कहिले पितृ, कहिले साथीको    
बरै त्यो कहिले साथीको ...



बसेर भोको सहेर तृष्णा लुकाई दुःखेसो 
सन्तान रोए चिन्ताले फाट्छ बाबुको कलेजो  
विश्वको ठुलो, धर्तीको प्यारो, बाबुको स्वरूप  
कदको ठुलो मनको उचो सदैव अनुप
बाबुको देन राम्ररी बुझ सन्तति भएर   
जनकसँग आशिष माग पाउमा छोएर      
पितृको श्राप आगोको राप जगमा असह्य 
कृतघ्न पिँढी नर्कको बास स्वर्गमा अग्राह्य
ल है ती स्वर्गमा अग्राह्य...।​​                                                                                                                                                                                                                                                                     राजेश अधिकारी  



कमेन्ट

कमेन्ट गर्नुहोस्

info_outline

तपाईको ईमेल गोप्य राखिनेछ

नाम *:
इमेल *:
प्रतिक्रिया *:

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

रातोपाटीको अंग्रेजी, हिन्दीग्लोबल संस्करणका साथै अनलाइन टिभी पनि सञ्चालित छ । एप्सबाट सिधै समाचार पढ्न एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । फेसबुकट्वीटरमार्फत पनि हामीसँग जोडिन सकिनेछ ।