म आफैँमा अन्योलमा छु,
बाटो बिराएको फगत यात्रीजस्तै । 
म एक अपरिचित गोरेटो हुँ
माइल माइलको यात्रापश्चात् 
हिँडाइको अर्थदेखि अनभिज्ञ 
भित्र मनको मझेरीदेखि 
भावनाको मुलायम बार तोडेर 
मात्र साधारण जवाफ जान्न चाहन्छु,
म को हुँ ?

म कोक्रामा सुतिरहेको अबोध शिशु हुँ कि ?
कालोपाटीमा कुरूप कखरा कोर्दै गरेको बालक हुँ ?
अल्लारे षोडशी उमेरको डालीमा बसी
तन्नेरी गीत गाउने प्रेम गीत हुँ कि ?
बा आमाको सपना बिथोल्ने फटाहा हुँ ?
आखिर म को हुँ ?
म कसैको छोरा हुँ कि कसैको ज्वाइँ ?
कसैको दाइ हुँ कि कसैको भाइ  ?
म कसैको साधना हुँ कि सपना ?
कस्सम, यस्तो असामान्य प्रश्नहरूले  
मन र मस्तिष्कको भिडन्तले
द्वन्द्वमय बनेको छु ।
के मलाई न्याय गर्छन् होला ?
यति निर्दयी कसरी हुन सक्छ म ?
आफैले धेरै प्रश्न गरेर 
थलाएको छु जीवनलाई ।
यस्तो अड्बाङ्गे प्रश्नको जिकिर गर्ने 
म पागल हुँ कि ? 
कि भुलहरूको प्रायश्चित हुँ ?
आखिर म को हुँ ?
म बिहानीको किरण हो कि ?
मध्यान्हको प्रचण्ड सूर्य ।
सन्ध्या पो हुँ कि ?
कि क्षितिज पारी पुगेको बुढ्यौली घाम
म जन्म, जिन्दगी अनि मृत्यु 
शोक, भोक, रोग के के...
म के मात्रै हुँ ?
भित्रभित्रै केही पीडा महसुस भएको छ 
म तिनीहरूलाई बाहिर निकाल्न चाहन्छु, 
तर कसरी ?
रोएर मात्र मेरो अनमोल आँसु खेर जान्छ,
एउटा साधारण प्रश्न,
म को हुँ ?
मेरो नाम मेरो हो कि ?
म मेरो नाम को ?
म जिन्दगी हो कि ?
जिन्दगी म हुँ ?
प्रश्नै प्रश्नैको भीडमा
जल्दै गरेको बत्ती हुँ कि ?
वर्षहरूको खात लगाएर 
बनेको एउटा युग ?
आखिर म को हुँ ?

काभ्रे, पाँचखाल