काठमाडौं – धादिङ्ग गल्छीबाट त्रिशुली नदी किनारै किनार अघि बढ्दा खड्गभञ्ज्याङ्गनजिकै एउटा माझी बस्ती भेटिन्छ, जुन गाँउको नाम मौरीटार हो । यही मौरीटार जहा गरिव माझीका छोराछोरी पढ्ने एउटा पाठाशाला छ – चण्डी निम्न माध्यामिक विद्यालय । चण्डी निम्न माध्यामिक विद्यालय हेर्दा यहाँको माझी बस्तीभन्दा अझैं गरिव झैं लाग्छ ।

यो विद्यालयका विद्यार्थीहरु हरेक दिन खुला आकाशको छानोमुनि बसेर पढ्छन् । विद्यायलको अस्थायी भवन भए पनि न यसले घाम छेक्छ न त पानी नै । यहाँ नाम मात्रको एउटा भवन छ । बाँसको मान्द्रोले कसेर बनाइएका यहाँका अस्थायी कक्षा कोठाहरु बर्खे पानीको बाछिटाले कुहिएर बिग्रिसके । त्यसैले आजकल हरेक कक्षा कोठा पारदर्शी भएका छन् ।

बैशाख १२ गते आएको महाभूकम्पको चपेटामा परेर मौरीटारको चण्डी माध्यामिक विद्यालय भत्कियो । जनश्रमदानबाट निर्मित अस्थायी भवन पनि काम नलाग्ने भएको छ । विद्यार्थीहरु खेल्ने यस विद्यालयको चौरमा अहिले साना साना बालबालिकाहरुको कक्षाकोठा बनेको छ । जाडेमा चिसो सिरेटोले लुगलुग काम्छन्, बैशाख– जेठको चर्को घाममा पसिनाले चुलुम्म डुव्छन् भने बर्षे झरिमा विद्यार्थीहरुलाई पानीको बाछिटाले लपक्कै भिजाउँछ ।