फर्केनन् चराहरू गुँड,
बचेराहरू रोए पनि
उदास देखिए वृक्ष,
फूलेनन् फूल
हरिण बहकियो,
पाठो शिकारीको जालमा फसेपछि।

दयाको सागर सुकिसक्यो,
मानवता चुटिएको चुटियै छ
क्रूरताले सीमा नाघ्यो,
मान्छे निरङ्कुश बनेको छ
मान्छेभित्रको संवेदना मरिसक्यो,
मान्छे मृत्युमा खित्का छोडेर हाँसेको छ।

घाम रोइरहेकी छे,
खग्रास हुने डरले
धरती विलौना गाउँछे,
भूकम्पको चुटाइ खाएपछि
दिनहरू सुरक्षा कवच बन्न सकेनन्,
अकालमा शिशुहरू मारिँदा पनि
चेत हराएर गइसकेको छ,
अर्धचेतमै मृत्युलाई झपार्छ मान्छे।

मोक्ष प्राप्तिको कुण्ठा बोकेर
देवालय धाउँछ मान्छे।
अर्थहीन अनुहार छाम्दै,
ढुङ्गोलाई देवता ठानी,
जीवनका निराशालाई
देवता सामु पस्कन्छ,
सान्त्वनाको वरदान पाउनलाई।

मलाई थाहा थियो,
ढुङ्गो देवता हुन सक्तैन
तिम्रो अन्धता देखेर
कथित देवताहरू हाँसिरहेका छन्
मन्दिरको टुँडाल चिहाउँदै
तिमी श्रापित जिन्दगी घिसार,
तिमी वरदान पाउन योग्य छैनौ,
पापमोचनको आँसु नझार।

तिमी कत्लेआममा विश्वास गर्ने
नृशंस शासक हौ
देशभक्तलाई झुण्ड्याएर
राष्ट्रघातीलाई सम्मान गर्छौ
मुलुक सीमामा रोइरहँदा
तिमी निदाएको स्वाङ पार्दै
अतिक्रमणकारीकै पाउमा शरण पर्छौ।
तिमीसँग छैन राष्ट्रवाद,
न त राष्ट्रियता नै।
तिमी सेवक होइन,
तिमी दास हौ,
साम्राज्यवादीको आँगन सिगार्ने।

हामी स्वाधीनता खोजिरहेका छौँ,
हामी खोजिरहेका छौँ हराइरहेको देश
हजारौँ नागरिक
अनागरिक बनाएर
शरणार्थी शिविरमा नराख
हामी खोजिरहेका छौँ
वंशजले पाउने नागरिकताको हक।