मेरो जात–
मैले पहिरिएको पहिरन भइदिए
खोलेर कालीमा बगाइदिन्थे
आफू सर्वाङ्ग नाङ्गो भएर
मन्दिर लगायत सार्वजनिक ठाउँहरूमा 
मनलागी घुमिदिन्थेँ 
जातै फालेर हिँडेपछि
कसले रोक्ने मलाई ?

मेरो जात–
मेरै शरीरको रौँ भइदिए
खौरेर जलाएर खरानी पार्थें
त्यही खरानीको तिलक लगाएर 
तीर्थ यात्रा गर्थें 
कसैले सोधेछ भने
यो घुसखोरीबाट बरामद भएको 
रक्त चन्दनको लेप हो भनिदिन्थेँ
कसले रोक्ने मलाई ?

मैले सिंहदरबारको अग्लो गेटबाट
उमादेवी वादीको गुन्युचोलीसँगै
मेरो देशको झन्डा लत्रेको देखेँ
मेरो पनि मन छ
माया छ माटोको 
मलाई पनि लाज लाग्छ
देख्दा आमाको गुन्यू फाटेको
हो, मेरो जात– मेरै आँखा हो रैछ
र त यो दुर्दशा देख्नुपरेको
अब मैले बेलालाई बुझ्नैपर्छ
र बुझ्दैछु पनि
एकपटक मैले आफ्ना आँखाहरूमा
कालोपट्टि बाँध्ने बेला आएको ।

म हिजोआज अरु बढी नै भड्केको छु 
म नभड्केको भए
मलाई नभड्काइएको भए
कुनै कीर्ति फैलने कर्म गर्न नसके पनि 
भैँसी पालेर दूध बेच्थेँ
तर मेरो जात ?
मेरो जात–
मेरी आमाको गुन्यू भइदिए
मैले पनि मेरी आमालाई नयाँ गुन्यू फेरिदिन्थेँ । 
(२०६५)