सन् २०२६ को विश्वकप एक ऐतिहासिक प्रतियोगिता हुनेछ, जुन यसअघिका कुनै पनि विश्वकपभन्दा फरक हुनेछ। 

पहिलो पटक ४८ टोली सहभागी हुने र अमेरिका, क्यानडा तथा मेक्सिको गरी तीन देशमा आयोजना हुने यस प्रतियोगिताले विश्वकपको लगभग १०० वर्षको इतिहासमै सबैभन्दा ठुलो रौनक ल्याउने निश्चित छ।

तर, झन्डै दुई दशकदेखि फुटबलको शीर्ष स्थानमा रहेका एक पुस्ताका खेलाडीहरूका लागि भने यो अन्तिम यात्रा हुनेछ। धेरै महान् खेलाडीहरूले बिदाइ लिनेछन्। उनीहरूका लागि सन् २०२६ ले फुटबलको सबैभन्दा ठूलो उपाधि जित्ने अन्तिम अवसर दिनेछ।

कोही च्याम्पियन बनेर बिदा होलान् त कोही असफल होलान्। तर, उनीहरूले अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा यस्तो ठूलो अभाव छोडेर जानेछन्, जसलाई नयाँ पुस्ताका प्रतिभाहरूले तत्काल भर्न सक्ने छैनन्।

• लियोनेल मेस्सी (अर्जेन्टिना)

लियोनेल मेस्सी ३९ वर्ष पुग्न लागेका छन्। बिचमा केही अस्पष्ट कुराहरू गरे तापनि उनले कीर्तिमानी छैटौँ पटक विश्वकप खेल्ने पक्का भइसकेको छ।

फुटबल इतिहासकै सर्वोत्कृष्ट यी खेलाडीले सन् २०२२ को फाइनलमा फ्रान्सलाई हराउँदै अर्जेन्टिनालाई उपाधि दिलाएर आफ्नो अधुरो सपना पूरा गरेका थिए। त्यसपछि मेस्सी युरोपेली फुटबलबाट टाढिँदै अमेरिकाको इन्टर मियामी पुगेका छन्। त्यहाँको एमएलएस लिग कम दबाबपूर्ण तर उत्तिकै मनोरञ्जनात्मक छ, जहाँ उनले आफ्नो शरीरको राम्रो हेरचाह गरिरहेका छन्।

उनले देशको प्रतिनिधित्व गर्न छोडेका छैनन्। उनको उमेरका अन्य कुनै खेलाडीले सोच्न पनि नसक्ने गरी उनले गोल र अवसर सिर्जना गरिरहेका छन्। उत्तर अमेरिकामा हुने कडा गर्मी र प्रतियोगिताको नयाँ ढाँचालाई यी अर्जेन्टिनी जादुगरले कसरी सामना गर्लान् भन्ने प्रश्न बाँकी नै छ। तर, मेस्सी चुपचाप बिदा होलान् भनेर सोच्नु मुर्खता हुनेछ।

• क्रिस्टियानो रोनाल्डो (पोर्चुगल)

४१ वर्षको उमेरमा, यदि यसपालि पोर्चुगलले उपाधि जित्यो भने क्रिस्टियानो रोनाल्डो विश्वकप ट्रफी उचाल्ने सबैभन्दा पाको उमेरका खेलाडी बन्नेछन्। मेस्सीको विपरीत, पाँच पटकका बालोन डी’ओर विजेता रोनाल्डोले अहिलेसम्म यो उपाधि जित्न सकेका छैनन्। उनले नकआउट चरणमा गोलसमेत गर्न नसकेकाले विश्वकपमा उनको प्रदर्शन उनको महानताभन्दा कमजोर देखिएको छ।

रोनाल्डोको उमेरको खेलाडीले अझै पनि उच्च स्तरमा खेल्न सक्नु असम्भव हुनुपर्ने हो। तर उनी अझै पनि साउदी अरेबियाको अल-नासरका लागि लगातार गोल गरिरहेका छन् र तत्काल सन्न्यास लिने कुनै योजना नभएको बताइरहेका छन्।

पोर्चुगलको टोलीमा प्रतिभाशाली खेलाडीहरूको कमी छैन। राफायल लिआओ, पेड्रो नेटो र गोन्कालो रामोस जस्ता खेलाडीहरू आफ्नो अन्तर्राष्ट्रिय करियर अगाडि बढाउन तयार छन्। तापनि मुख्य प्रशिक्षक रोबर्टो मार्टिनेजले देशलाई पहिलो विश्वकप दिलाउने लक्ष्यका साथ रोनाल्डोलाई नै टोलीको केन्द्रमा राखेका छन्। आफ्नो छैटौँ विश्वकप खेल्न लागेका ‘सीआर सेभेन’ का लागि विश्वविजेता बन्ने यो पक्कै पनि अन्तिम अवसर हो।

• गुइलेर्मो ओचोआ (मेक्सिको)

यसपालि मेस्सी र रोनाल्डोसँगै छैटौँ विश्वकप खेल्ने तेस्रो खेलाडी पनि छन्। यद्यपि गुइलेर्मो ओचोआको सहभागिता भने निकै अनिश्चित थियो।

मेक्सिकोका लागि १५० भन्दा बढी खेल खेलिसकेका यी दिग्गज गोलकिपरले मार्च २०२४ को कोन्काकाफ नेसन्स लिग फाइनलपछि राष्ट्रिय टोलीबाट एक खेल मात्र खेलेका थिए। उनी जाभियर अगुइरेको टोलीमा पर्ने अपेक्षा गरिएको थिएन। तर, पहिलो रोजाइका गोलकिपर एन्जल मालागोन मार्चमा घाइते भएपछि ४० वर्षीय ओचोआका लागि आयोजक राष्ट्रको टोलीमा फर्किने बाटो खुल्यो।

आफ्नो लामो करियरमा ओचोआले स्पेन, इटाली, फ्रान्स, पोर्चुगल र बेल्जियममा क्लब फुटबल खेलेका छन्। गत सिजन भने उनले साइप्रसको एइएल लिमासोलमा बिताएका थिए। उनले विश्वकपपछि संन्न्यास लिने संकेत गरिसकेका छन्। यससँगै विगत दुई दशकदेखि विश्वकपको एक मुख्य हिस्सा बनेका यी खेलाडीको करियरको अन्त्य हुनेछ।

• म्यानुएल नोयर (जर्मनी)

ओचोआ मात्र त्यस्ता दिग्गज गोलकिपर होइनन् जसले अप्रत्याशित रूपमा टोलीमा स्थान बनाए। मार्क-आन्द्रे टेर स्टेगन पछिल्ला दुई वर्षदेखि चोटबाट ग्रसित भइरहेका छन् र अर्का सम्भावित गोलकिपर ओलिभर बाउमानको फर्ममा पनि शंका छ। यसैकारण जर्मनीका प्रशिक्षक युलियन नागेल्समानले म्यानुएल नोयरलाई अन्तर्राष्ट्रिय संन्न्यासबाट फिर्ता बोलाउने साहसिक निर्णय गरेका छन्।

युरो २०२४ आयोजना गरेपछि सन्न्यास लिने धेरै जर्मन खेलाडीहरूमध्ये नोयर पनि एक थिए। तर, बायर्न म्युनिखका लागि उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेपछि ४० वर्षको उमेरमा आफ्नो पाँचौँ विश्वकप खेल्न उनी सहमत भएका छन्।

नागेल्समानले उत्तर अमेरिकामा नोयर नै आफ्नो पहिलो रोजाइको गोलकिपर हुने पुष्टि गरेका छन्। लगातार तेस्रो पटक समूह चरणबाटै बाहिरिने नियतिबाट बच्न जर्मनी प्रयासरत छ।

• लुका मोड्रिच (क्रोएसिया)

अर्का ४० वर्षीय खेलाडी लुका मोड्रिच यस विश्वकपका रोनाल्डोपछिका दोस्रो पाका आउटफिल्ड (गोलकिपर बाहेकका) खेलाडी हुन्। उनी आफ्नो ऐतिहासिक करियरमा यो प्रतियोगितामार्फत अन्तिम अध्याय थप्न चाहन्छन्। यी मिडफिल्ड जादुगरले क्रोएसियालाई सन् २०१८ मा पहिलो पटक फाइनलमा पुर्‍याएका थिए, जहाँ उनीहरू फ्रान्ससँग पराजित भए।

त्यस्तै, २०२२ मा क्रोएसियाले तेस्रो स्थान हासिल गर्दा पनि मोड्रिचको भूमिका मुख्य थियो।

रियल मड्रिडबाट बाहिरिएपछि आफ्नो लय कायम राख्न मोड्रिच गत सिजन एसी मिलानमा आबद्ध भएका थिए। अब उनी आफ्नो पाँचौँ विश्वकप खेल्न मैदानमा उत्रिनेछन्। उनी २०० अन्तर्राष्ट्रिय खेल खेल्ने चौथो खेलाडी बन्नेछन् । यदि मेस्सीले उनलाई उछिनेनन् भने। हाल मेस्सीको १९८ र मोड्रिचको १९७ खेल छ।

• एडिन जेको (बोस्निया एन्ड हर्जगोभिना)

मेस्सी, रोनाल्डो र मोड्रिचको विपरीत, एडिन जेकोलाई आफ्नो विश्वकप यात्रा अघि नै सकियो भन्ने लागेको भए त्यसमा कुनै अचम्म थिएन। सन् २०१४ को विश्वकपमा एक पटक मात्र सहभागी भएयता बोस्निया एन्ड हर्जगोभिना ठूला प्रतियोगितामा छनोट हुन संघर्ष गरिरहेको थियो।  तर, जेकोले आफ्ना देशवासीहरूलाई अन्तिम पटक प्रेरित गरे र यूईएफए प्ले-अफमा इटालीलाई हराएपछि उनी ४० वर्षको उमेरमा उत्तर अमेरिकाको मैदानमा उत्रिनेछन्।

आफ्नो देशका लागि १५० खेल पूरा गर्न लागेका र ७० भन्दा बढी गोल गरिसकेका जेकोले जनवरीमा साल्केमा आबद्ध भएयता अझै पनि लगातार गोल गर्न सक्छन् भन्ने प्रमाणित गरेका छन्। उनले क्लबलाई पुनः बुन्डेसलिगामा उक्लन मद्दत गरेका थिए। म्यानचेस्टर सिटी र इन्टर मिलानका यी पूर्व स्ट्राइकरले आफ्नो क्षमताअनुसारका धेरै प्रतियोगिता खेल्न पाएका छैनन्। त्यसैले विश्वकै सबैभन्दा ठुलो मञ्चबाट बिदा लिन पाउनु उनका लागि सुखद हुनेछ।

• सन ह्युङ-मिन (दक्षिण कोरिया)

यस विश्वकपमा धेरै टोलीहरूले आफ्ना सर्वोत्कृष्ट खेलाडीहरूलाई बिदाइ गर्ने सम्भावना छ। यदि सन ह्युङ-मिनले सन् २०२६ पछि आफ्नो अन्तर्राष्ट्रिय करियर अगाडि नबढाउने निर्णय गरे भने दक्षिण कोरिया पनि त्यही सूचीमा पर्नेछ।

जुलाइमा ३४ वर्ष पुग्ने सनसँग अन्य खेलाडीको तुलनामा अझै केही समय बाँकी छ। 

तर, फुटबल टोलीको सफलताप्रति अत्यधिक लगाव राख्ने देशको कप्तान हुनु र उनीहरूको अपेक्षा पूरा गर्नु निकै चुनौतीपूर्ण छ। युरोपेली फुटबल छोडेर एमएलएस क्लब एलएएफसी पुगिसकेका यी टोटनह्यामका दिग्गज खेलाडीले प्रतियोगिता सकिँदासम्म कोरियाका लागि आफूले सक्दो योगदान गरिसकेको महसुस गर्न सक्छन्।

• मोहम्मद सलाह (इजिप्ट)

सनभन्दा केही दिन मात्र जेठा र आफ्नो देशको फुटबल इतिहासकै सर्वोत्कृष्ट खेलाडी रहेका मोहम्मद सलाहले वर्षौंदेखि इजिप्टको टोलीलाई एक्लै सम्हालिरहेका छन्। यसपटक म्यानचेस्टर सिटीका ओमार मार्मुसको नेतृत्वमा उनलाई केही साथ मिलेको छ। यद्यपि, पछिल्लो १२ महिनामा लिभरपुलमा उनको फर्म खस्किएको भए पनि इजिप्टले उत्तर अमेरिकामा प्रेरणाका लागि फेरि पनि सलाहलाई नै हेर्नेछ।

सलाहमा पक्कै पनि थप भोक र जोस हुनेछ। विशेषगरी सन् २०१८ मा उनको एकमात्र विश्वकप सहभागिता त्यही वर्षको च्याम्पियन्स लिग फाइनलमा लागेको काँधको चोटका कारण केही हदसम्म प्रभावित भएको थियो। उनको स्तरको खेलाडीले आफ्नो विरासतलाई अझ बलियो बनाउन विश्वस्तरीय प्रतियोगितामा उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्न आवश्यक छ।

लिभरपुल छोडेपछि साउदी अरेबिया जाने सम्भावना देखिएको अवस्थामा, सलाहले आउने वर्षहरूमा आफ्नो करियरलाई विश्राम दिने पक्का छ। त्यसैले, यो विश्वकपपछि पनि उनले आफ्नो अन्तर्राष्ट्रिय करियरलाई निरन्तरता दिनेछन् भनेर सोच्नु अलि काल्पनिक नै हुन्छ।

• साडियो माने (सेनेगल)

साडियो मानेले पछिल्लो एक दशकमा सेनेगलको सफलतामा महत्त्वपूर्ण भूमिका खेलेका छन्। विश्वकपअघि ३४ वर्ष पुग्ने यी फरवार्डका लागि आफ्नो देशलाई विश्वकपमा नेतृत्व गर्ने यो अन्तिम अवसर हुन सक्छ।

लिभरपुल र बायर्न म्युनिखका यी पूर्व विङ्गरले नै सन् २०२१ मा पेनाल्टीमार्फत गोल गर्दै देशलाई पहिलो पटक अफ्रिका कप अफ नेसन्सको उपाधि दिलाएका थिए। उनले ‘लायन्स अफ टेरांगा’ लाई लगातार विश्वकपमा पुर्‍याएका छन्। यद्यपि चोटका कारण सन् २०२२ को विश्वकप भने उनले गुमाउनुपरेको थियो।

साउदी अरेबियाको अल-नासरमा आबद्ध भएपछि युरोपेली समर्थकहरूले उनलाई कमै देख्न पाएका छन्। तर, उनी सधैँ आफ्नो देशप्रति समर्पित छन् र कप्तानको भूमिका निर्वाह गरिरहेका छन्। इस्माइला सार र इलिमान एनडियाए जस्ता उत्कृष्ट प्रतिभाहरू टोलीमा उदाइरहेको अवस्थामा, मानेको नेतृत्व र अनुभव सेनेगलका लागि सन् २०२६ मा लामो यात्रा तय गर्न ठ्याक्कै आवश्यक कुरा हुन सक्छ।

• रियाद महारेज (अल्जेरिया)

च्याम्पियन्स लिग र प्रिमियर लिग जित्ने अफ्रिकाका तीन खेलाडीको सूची पूरा गर्दै, रियाद महारेज अफ्रिका महादेशबाट उदाएका आफ्नो पुस्ताका सबैभन्दा प्रतिभाशाली खेलाडीमध्ये एक हुन्। ३५ वर्षको उमेरमा पनि महारेजको अद्भुत ड्रिब्लिङ र लोभलाग्दो ‘फर्स्ट टच’ ले अझै पनि समर्थक र सहकर्मीहरूलाई चकित पार्छ। उनले अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चबाट शानदार बिदाइ पाउनुपर्छ भन्ने कुरामा सायदै कसैको दुईमत होला।

महारेज जस्ता प्रतिभाशाली खेलाडीले अहिलेसम्म एक पटक मात्र विश्वकप खेलेका छन् भन्नु आश्चर्यजनक छ। उनले सन् २०१४ को ब्राजिल विश्वकप खेलेका थिए र त्यसयता अल्जेरिया विश्वकपमा छनोट हुन सकेको छैन। हाल साउदी क्लब अल-अहलीबाट खेल्दै आफ्नो करियरको अन्तिम चरणमा पुगेका महारेजका लागि यसपटकको विश्वकपले विश्वव्यापी मञ्चमा आफ्नो क्षमता देखाउने अवसर प्रदान गरेको छ।

• केभिन डी ब्रुयना (बेल्जियम)

महारेजका पूर्व म्यानचेस्टर सिटी सहकर्मी केभिन डी ब्रुयनाले इतिहाद स्टेडियम छोडेर नापोली पुगेपछिको आफ्नो पहिलो सिजन चोटका कारण संघर्ष गर्दै बिताएका छन्। यसै महिनाको अन्त्यमा ३५ औँ जन्मदिन मनाउन लागेका यी मिडफिल्डरको शरीरले उनलाई साथ नदिने हो कि भन्ने डर छ।

पूर्ण रूपमा फिट हुँदा डी ब्रुयना विश्व फुटबलकै उत्कृष्ट प्लेमेकरमध्ये एक हुन्। बेल्जियमको चर्चित ‘गोल्डेन जेनेरेसन’ का अन्तिम सदस्यहरूले उपाधिको खोजी गरिरहँदा, उनले अन्तिम पटक देशलाई प्रेरित गर्न सक्ने विश्वास गरेका छन्।

रुडी गार्सियाको टोली परिवर्तनको चरणमा हुन सक्छ, तर डी ब्रुयना अझै पनि मुख्य खेलाडी हुन् जसले उत्कृष्ट पासमार्फत विपक्षी रक्षापंक्ति तोड्न वा टाढाबाट शानदार गोल गर्न सक्छन्। यदि उनी स्वस्थ रहन सके भने यस विश्वकपमा बेल्जियम ‘डार्क हर्स’ को रूपमा उदाउन सक्छ।

• भर्जिल भान डाइक (नेदरल्यान्ड्स)

भर्जिल भान डाइक उमेर बढ्दै जाँदा झन् उत्कृष्ट हुँदै गएका छन्। विश्वकपको दौरान उनी ३५ वर्ष पुग्ने भए पनि नेदरल्यान्ड्सको यसपटकको यात्रामा उनले महत्त्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गर्ने कुरामा कुनै शंका छैन।

यी दिग्गज डिफेन्डर लिभरपुललाई युरोपकै सबैभन्दा डरलाग्दो टोलीमध्ये एक बनाउने मुख्य आधार हुन्। कतिपय विपक्षी स्ट्राइकरहरू त मैदानमा भान डाइकसँग ‘वान-अन-वान’ भिड्दा बेइज्जत भइने डरले उनीबाट जोगिएर खेल्ने प्रयास गर्छन्।

स्वीकार गर्नुपर्छ, पछिल्लो सिजन भान डाइकको लागि उत्कृष्ट रहेन। 

लिभरपुलमा कप्तानको गति कम भएको र उनको रक्षात्मक चेत पहिलेको जस्तो नरहेको भन्ने डर छ। त्यसैले, डच समर्थकहरूले सम्भवतः दोस्रो र अन्तिम विश्वकपमा आफ्ना कप्तानले पुनः पुरानो लय समात्ने आशा राखेका छन्।

• हामेज रोड्रिग्वेज (कोलम्बिया)

सन् २०१४ को विश्वकपका स्टार हामेज रोड्रिग्वेज जुलाइमा ३५ वर्ष पुग्नेछन्। तर कोलम्बियाका समर्थकहरूका लागि उत्तर अमेरिकामा उनको उपस्थिति अपरिहार्य छ। १२ वर्षअघि सबैभन्दा प्रतिष्ठित व्यक्तिगत प्रदर्शन गर्दै विश्वलाई चकित पारेका उनले त्यसैको आधारमा रियल मड्रिडको यात्रा तय गरेका थिए। तर, त्यसपछिका वर्षहरूमा शारीरिक फिटनेस कायम राख्न उनले धेरै संघर्ष गर्नुपर्‍यो।

उनको करियर चोटले यति धेरै प्रभावित भयो, आफूलाई लयमा राख्न उनले विभिन्न क्लबहरूमा छोटो समय बिताउने बाटो रोजे। हालै उनी एमएलएसको मिनेसोटा युनाइटेडमा थिए। उनले आफ्नो उत्कृष्ट प्रदर्शन भने राष्ट्रिय टोलीका खेलहरूका लागि मात्रै साँचेर राखे।

हामेजको करियर विश्वकपप्रति ऋणी छ। त्यसैले विश्वकपकै सबैभन्दा चर्चित अनुहारमध्ये एक रहेका उनको लागि यसै ठूलो मञ्चमा अन्तिम अध्याय लेखिनु उपयुक्त महसुस हुन्छ।

• नेयमार (ब्राजिल)

नेयमार र सन् २०२६ को विश्वकप: यो एउटा लामो यात्रा बनिसकेको छ, र ब्राजिलले अर्को हप्तासम्म खेल सुरु गर्ने छैन ! ब्राजिलका सर्वाधिक गोलकर्ताले अक्टोबर २०२३ मा आफ्नो एसीएल (घुँडाको लिगामेन्ट) च्यातिएपछि कुनै पनि अन्तर्राष्ट्रिय खेल खेलेका छैनन्। सेप्टेम्बरमा प्रशिक्षकको जिम्मेवारी सम्हालेका कार्लो एन्सेलोटीले उनलाई बेवास्ता गरिरहँदा, नेयमारको अन्तिम विश्वकप खेल्ने आशा सकिएको जस्तो देखिन्थ्यो।

यद्यपि, ब्राजिलका केही फरवार्डहरू घाइते भएपछि एन्सेलोटीले नेयमारलाई अन्तिम क्षणमा अवसर दिए। उनले २६ सदस्यीय टोलीमा सान्तोसका यी आक्रमणकारी खेलाडीलाई समावेश गरेपछि समर्थकहरूले ठूलो उत्सव मनाए। उत्तर अमेरिकामा ३४ वर्षीय खेलाडीको भूमिका कस्तो हुन्छ भन्ने कुरा एन्सेलोटीले कसरी हेर्छन् भन्नेमै निर्भर छ। 

तर, राष्ट्रिय टोलीमा बोलाइएको केही दिनपछि नै फेरि घाइते भएकाले उनले पहिले आफ्नो फिटनेस प्रमाणित गर्नुपर्नेछ।

नेयमारको शरीरले उनलाई साथ दिइरहेको छैन भन्ने स्पष्ट छ। उनी सन् २०३० को विश्वकप खेल्न सक्ने अवस्थामा रहन्छन् भनेर सोच्नु केवल कल्पना मात्र हो। त्यसैले, ब्राजिललाई बहुप्रतिक्षित छैटौँ विश्वकप उपाधि दिलाउने यो उनको अन्तिम अवसर हो।

• ह्यारी केन (इंग्ल्याण्ड)

ह्यारी केन सायद आफ्नो उत्कृष्ट लयमा छन्। ३२ वर्षको उमेरमा पनि उनी युरोपकै सबैभन्दा खतरनाक फिनिसरमध्ये एक साबित भइरहेका छन्। गत सिजन बायर्न म्युनिखका लागि ६० भन्दा बढी गोल गरेका उनी इंग्ल्याण्डको सर्वकालीन उच्च गोलकर्ताको रूपमा एक्लै खडा छन्।

त्यसैले, केन सन् २०३० को विश्वकपसम्म पनि खेल्न सक्छन् भन्ने एउटा सम्भावना छ। उनको विकल्पमा रहेका खेलाडीहरूको स्तर धेरै पछाडि भएकोले इंग्ल्याण्डका समर्थकहरू पनि त्यस्तै होस् भन्ने चाहन्छन्। तर, सन् २०२८ मा इंग्ल्याण्डले युरोपियन च्याम्पियनसिपको सह-आयोजना गर्दैछ। उक्त प्रतियोगिता केनका लागि अन्तर्राष्ट्रिय करियरको पर्दा खसाल्न सही अवसर बन्न सक्छ।

जोर्डन पिकफोर्ड, जोन स्टोन्स र मार्कस रासफोर्ड जस्ता खेलाडीहरूका लागि पनि यो अन्तिम विश्वकप हुन सक्छ। 

गोल डटकम