कृषिप्रधान देश रे
किसान आफै भोको छ
गाउँको घर चुहिएको छ
बुहारी सहरमा टिकटक बनाउँछे 
छोरोले के सपना देख्यो खै
घोडा र धुरी छुट्याउनै सकेन
घरि मुर्झिन्छ त घरि बेहोस  
बाले जिम्मेदारीको काँध फेर्नै पाएनन्
आमाको चोली खै कसले देख्यो ? 

खै के भाको
बेफ्वाँक छिमेकी डाहा गर्छ
फल्छन् फलाउन जन्मेकाहरू
गल्छन् गलाउनेहरू
कविले निराश कविता सुनाउँछ
डिप्रेसनमा छ गीतकार 
नर्तकीले साप्रो देखाउँछे 
शिक्षकले नैतिक शिक्षाको 
डेमो देखाएर
राशलीला गर्छ 
खै के भाको ? 
जनता भुटानी शरणार्थी हुन करोडौँ तिर्छ
संगठित भ्रष्टाचार नेताले गर्छ
अर्को नेतृले आँखा तर्छे 
निरीह जेलमा सड्छ
जनता निराश छन्
ऊर्जा कसले भर्छ ?
भरोसा कसले गर्छ ?
के भाको ?
अस्पताल स्वयम् बिरामी छ
मालपोतले माल पोतिरहेकै हुनुपर्छ
भन्सार त टुक्रो हो 
सुन भन्दा मूल्यवान छ
पालिकाको अगाडि नगर छ 
‘उप’ छ ‘महा’ छ
प्रदेश ‘पर देश’ भएको छ
गाउँ गाउँमा दरबार र सिंह छन्
न भाइदार सुरक्षित, न त जनावर
खै के भाको ?
नयाँ जोगीले ज्यादा खरानी धस्छ
स्टण्ट गर्छ
हजमोलाले नपच्ने कुरा गर्छ
न अध्ययन छ, न अनुभव 
भ्रमको खेती छर्छ
के उत्पादन होला र यहाँ
आशालाई आशक्ति ठानेपछि
गाउँकै भ्रष्ट 
सहर कसरी पस्यो ?
मानवता र नैतिकता सबै गुमाएर 
यो पाखण्डी के भाको ?
अहिले आएर थाहा पाएँ,
राजनीति किन गर्छ ?                                                  

इटहरी–५, सुनसरी