“ भोलिबाट दूध नल्याउनु है गोपाल ।” दूध लिएर आएको गोपालसँग शर्मिला दिदीले भनिन् । आफ्ना लत्ताकपडा र भाइको पढाई खर्च टार्न दूध बेच्न कसिएको गोपाल शर्मिला दिदीको कुराले अचम्म मान्यो । उसको सबैभन्दा बढी दूध खपत हुने पसल नै यही थियो । 

बाबुले छोडेका भैँसीका बगाल बढ्दै गएपछि पाल्न कठिन भए पनि टुहुरो भाइलाई हुर्काउन दूध बेचेर सहज भएको थियो । उसले भन्यो, “हैन दिदी मैले ल्याएको दूधमा के कमजोरी पाउनु भयो र ? म त सधैँ राम्रै दूध ल्याउँछु । मेरो दूध सबैभन्दा धेरै कटाउने पनि हजुर नै हुनुहुन्छ । ” 

“हैन गोपाल त्यस्तो  केही पनि होइन । अब म चिया बेच्न नै छोडिदिन्छु ।” शर्मिला दिदीले भनिन् । दूध कता लगेर बेच्ने पिरले गोपालको मनमा चिन्ता पर्न थाल्यो । घरमा नै हुर्केको पाडी पनि भरे हो वा भोलि भएको छ । त्यसपछि त्यसको दूध कता पुर्‍याउने हो भन्ने बेग्लै चिन्ता पर्न थाल्यो । 

दूध सङ्कलन केन्द्रमा लैजाने हो भने पैसा पनि थोरै आउने, फर्केर आएर दैनिक गोठालो धन्दा सक्दा त आधा दिन भइसकेको हुन्छ । “मलाई त फसाद पर्ने भयो नि दिदी । अझ दूध बढाएर लिनु हुन्छ भनेको त चिया नै पकाउँदिन भन्नुहुन्छ । किन त नि चिया नबेच्ने हुनु भएको ?” गोपालले सोध्यो । 

“हेर न गोपाल, चिया बनाएर बेचेपछि बूढाहरूले छोड्दै नछोड्ने । बूढाहरू भएको ठाउँमा ठिटाहरू छिर्न नखोज्ने । रक्सी त बिक्नै छोड्यो भन्या । रक्सी पिउन सबै उता पातलीको भट्टीमा मात्र जान थाले ।” शर्मिला दिदीले गाउँको बदलिँदो परिस्थितिअनुसार आफूले परिवर्तन गर्न लागेको व्यापारिक रणनीतिको बारेमा बताइन् ।

पोखरा–७,मासबार, कास्की