गल्लीको कुनामा उभिएको पानीपुरीको ठेला,
अगाडि लाम, अनुहारभरि उत्साहको मेला।
एक मुखमा झोलको स्वाद, 
अर्को मुखमा वाहवाही,
क्षणभरमै सबैको प्रिय, 
यही त हो लोकप्रियताको कमाइ।

पानीपुरीको कथा पनि अचम्मको छ,
बाहिर खुस्केको पुरी, 
भित्र पानीको चमक छ।
कतै नुन बढी, कतै मसला कम,
तर भीडले स्वाद खोज्छ, 
हिसाब खोज्दैन हरदम।

पानीपुरीको लोकप्रियता 
पेटसम्म पुगेर टुङ्गिन्छ,
पानीपुरी बिग्रियो भने अर्को ठेलामा स्वाद फेरिन्छ,
तर भरोसा बिग्रियो भने 
जनताको मन फेरिन्छ।

कसैले सोध्दैन—
यसले भोलिको भोक मेटाउँछ कि मेटाउँदैन ?
क्षणिक स्वादले पेट नभरिएझैँ,
क्षणिक लोकप्रियताले
राष्ट्र बन्दैन।

हल्लाले उचालेको परिवर्तन
यदि विचार, नीति र परिणामविहीन छ भने,
त्यो पनि पानीपुरीको स्वादझैँ
केही क्षणको रमाइलो मात्र हुनेछ।

किनकि पेटले अन्ततः
अन्न नै खोज्छ,
र राष्ट्रले पनि अन्ततः
हल्ला होइन,
दिशा, दृष्टि र आधार नैं खोज्छ।