आउ एकैछिन भए पनि स्वतन्त्रताको कुरा गरौँ
उज्यालाका कुरा गरौँ
न्यायका कुरा गरौँ
समानताका कुरा गरौँ
कति चिसिएका आकाश ओढेर रात बिताउँछौ ?
कति खुनी पञ्जाबाट बुटको प्रहार सहन्छौ ?
मुस्कान त तिम्रो पनि थियो होला अधरमा
खुसी त तिम्रो पनि थियो होला ओठमा 
अफसोस ! त्यसको महसुस कहिले गर्न पाएनौ,
कति प्रेमहरू समाज परिवारको बन्धनमा पर्छौ ?
आउ एकैछिन भए पनि स्वतन्त्रताको कुरा गरौँ 
आउ एकैछिन भए पनि सपनाका गरौँ
रमाइला कुरा गरौँ, 
आलिङ्गनका कुरा गरौँ
प्रेमका कुरा गरौँ ।

यस्तै–यस्तै वाचा गर्दै 
सुटुक्क एउटा पुरुष मेरा कोठामा आउँछ 
र भन्न थाल्छ—
आऊ प्रिय, मेरो आलिङ्गनमा 
जहाँ तिमी र म खुलेर प्रेम गर्न सकौँ ।

प्रेम त मैले तिमीसँग सम्बन्ध जोडेका बेला टुटाइसकेकी छु
जहाँ तिम्रो र मेरो अस्तित्वको सिमाना नै मेटिसकेको छ 
सूर्योदयको किरणले जगाएको मेरो संसारलाई 
तिम्रा आगमनले निमोठिदिएको छ 
कतै हिंसा, कतै बलात्कार 
निर्ममतापूर्वक तिमीले कुटेका नीलडामहरू अझै ताजा छन्
तिमी प्रेमका कुरा गर्छौ
मुस्कान त मेरो पनि थियो अधरमा 
सपना त मेरो पनि थियो आँखामा
अफसोस ! त्यसको अनुभव कहिले गर्न दिएनौ
आफ्नो वेदना चुपचाप सहिरहेँ 
आक्रोश त नारीको भावनामा पनि मौलाउन सक्छ,
चेतना त विचारमा पनि फक्रन सक्छ,
सिङ्गो जीवनभर चिसिएको मेरो मनस्थितिलाई कुटिल स्वार्थले होइन 
प्रेरणादायी भावनाले झकझकाउन सक्नुपर्छ ।