मेरो घरमा एउटा पुरानु रिक्सा थियो 
थोत्रो खिया लागेको आशा र भरोसा थियो
खासै नौलो त केही थिएन त्यो रिक्सामा 
तर, रिक्सा आफैमा सबथोक थियो ।

मेरो रिक्सालाई रिक्सा मात्र भन्दा, 
अपमान हुन सक्छ
दुःखी सर्वहाराको सहारा मेरो रिक्सा
थोत्रे, झुत्रे जे जस्तो भएता पनि,
मेरा लागि विलासी गाडी भन्दा पनि
निकै प्यारो थियो मेरो रिक्सा ।

रिक्साको ऐनामा म घरको गरिबी देख्थेँ
रिक्साको पाइडलले,
बुबाको मिहिनेत दर्शाउँथ्यो ।
तिनका पाटामा कोरिएका चित्रहरू
मेरा सपनाझैँ रङ्गीबिरङ्गी थिए ।
जसलाई साकार पार्न 
रिक्साझैँ गन्तव्य देखाउने
एउटा आँटिलो दिलको जरुरत थियो ।

द्रुत गतिमा नगुडे पनि
मोटर गाडी जस्तो नकुदे पनि
आफ्नै शैलीमा रमाउने,
आफ्नै पौरखमा कमाउने,
मलाई बोकेर दिनहुँ सहर घुमाउने 
मेरो रिक्सा
जो अहिले अस्तित्वको लडाइँ लड्दैछ ।
हो त्यहीँ रिक्सा,
आजकाल त्यहीँ रिक्साका यादहरू पनि 
रिक्साझैँ पुराना भएका छन् ।     
मनका कुनामा सजाएका ती पलहरूको 
झझल्को आउँदा   
जिन्दगीको सबै रहर त्यागेर
त्यही थोत्रे, पुरानो रिक्सामा 
सारा सहर घुम्न मन लाग्छ ।