दिपेन्द्र आचार्य 
डोजर चलाउने नै भए 
ए मेरो सरकार,
यो मनभरी चलाइदेऊ
अनि भत्काइदेऊ
अनाधिकृत रुपमा बनेका
उसको मायाको घरहरु
अनि तोडिदेऊ
उसको यादका पर्खालहरु,
जसले आज पनि
म दुखिरहन्छु
खाडीको यो तातो घाममा ।

चिसो सिरेटो उसै गरी चल्छ
मनको हिमालभरी आज पनि 
जसको आभास 
चिसो पेटीनेर सुतेको 
एक पेट भोक र
एक नाङ्गो शरीरले मात्रै गर्दछ
चलाउ न  डोजर ए मेरो सरकार,
त्यो पेटको भोक र
शरीरको नग्नतामा ।

तीन वर्षे मेरो छोराले 
भिडियो कलमा बाहेक
मलाई उसको आँखामा
मेरो आँखामा राखेर हेर्न पाएको छैन
प्रत्येक बेलुकी सिरकभित्र 
बुवाको शरीरको तातो
कस्तो हुन्छ थाहा छैन उसलाई ।
बुवाको चोर औंला समाएर 
साँझ बिहान घुम्न पाएको छैन
बुवाको पिँठ्युलाई घोडा बनाइ
चढ्न पाएको छैन उसले
लौ न मेरो सरकार, चलाइदेऊ डोजर
तिम्रै ती नीतिहरु भरी
जसले लाखौं नेपाली बुवाहरुलाई
बेचिदिएको छ विदेशी सरकार समक्ष ।

चार बीस हिउँद खाएकी मेरी आमालाई 
तिम्ले दिएको वृद्धभत्ता भन्दा बढी माया 
विदेसिएको छोराको हुन्छ
भन्सार तिरेर पठाइदिएको मोबाइलको 
वालपेपरमा छोराको फोटो हेर्दै
रात रातभर डराँउछिन् बूढीआमा
रातो बाकसमा नफिरोस् छोरा
ए सरकार चलाइदेऊ न डोजर
अनि भत्काइदेऊ
बूढीआमाको डरको पर्खाल
अनि तोडीदेऊ ती रातो बाकसहरु
 शिक्षक, श्रीकृष्णाश्रम मावि, कन्याम, इलाम