सन् २०१३ मा इमिरेट्स स्टेडियममा आगमन हुँदा प्लेमेकर मेसुट ओजिललाई भगवानलाई जसरी स्वागत गरिएको थियो । तर, सन् २०२१ मा उनले क्लब छाड्दा भने कमै प्रशंसकले दुःख माने । आखिर के बिग्रियो ?

जब सुरुमा आर्सनलले काई हाभर्ट्जलाई भित्र्याउन रुचि देखायो भन्ने खबर आयो, धेरैले यसलाई तत्कालै झुटो समाचार ठानेर खारेज गरे। चेल्सीका लागि ९१ खेलमा केवल १९ गोल गरेका खेलाडीमा आर्सनल ठूलो रकम खर्च गर्न तयार हुनु आश्चर्यको कुरा थियो ।

यस हिसाबले यो इमिरेट्सबाहिरका सबैलाई पूर्ण रूपमा चकित पार्ने ट्रान्सफर थियो। तर, यो त १० वर्षअघि आर्सनलले एक युवा जर्मन अन्तर्राष्ट्रिय खेलाडीलाई भित्र्याउँदा सिर्जित लहरको तुलनामा केही पनि थिएन।

सन् २०१३ को गर्मीमा रियल म्याड्रिडले ग्यारेथ बेललाई टोटनह्यामबाट भित्र्याउनका लागि ट्रान्सफरमा कीर्तिमान तोड्यो — तर त्यसले फ्लोरेन्टिनो पेरेजका लागि वित्तीय निष्पक्षता नियमसम्बन्धी समस्या सिर्जना गर्‍यो। हिसाब मिलाउनका लागि एक मूल्यवान् सम्पत्ति बेच्नु आवश्यक थियो र आर्सनललाई यो थाहा थियो।

लन्डन क्लबका पूर्व ट्रान्सफर वार्ताकार डिक लले स्पेन पुगेर म्याड्रिडका महाप्रबन्धक जोसे एन्जेल सान्चेजसँग भेट गरे। सान्चेजले क्लबले करिम बेन्जेमा वा एन्जल डी मारियालाई समेत बेच्न विचार गर्न सक्ने खुलासा गरे। तर, प्रशिक्षक कार्लो एन्चेलोटी यसमा सहमत भएनन्। उनी कुनै पनि खेलाडी गुमाउन तयार थिएनन्। यद्यपि, इटालियन प्रशिक्षक मेसुट ओजिललाई भने क्लब छाड्न दिन तयार थिए।

आर्सनलले आफ्नो भाग्यमा विश्वास गर्न सकेन। सन् २०१९ मा डिक लले गोलसँगको एक विशेष अन्तर्वार्तामा भनेका थिए, ‘आर्सन वेंगर धेरै इच्छुक थिए किनभने हामीलाई मिडफिल्डमा त्यस्तै प्रकारको खेलाडी चाहिएको थियो। तर ओजिलको स्थिति के थियो, हामीलाई थाहा थिएन। हामीले उनीसँग कुरा गर्न आग्रह गर्‍यौँ, तर म्याड्रिडले पहिला आफूहरूले कुरा गर्ने बताए। मलाई लाग्दैन त्यो ओजिलका लागि खुसीको फोन कल थियो। त्यसपछि हामीले उनीसँग कुरा गर्‍यौँ र उनका बुबा तथा व्यवसायिक सल्लाहकार लन्डन उडेर आए, जहाँ हामीले उनीहरूसँग भेट्यौँ।’

त्यस चरणसम्म आइपुग्दा ओजिल पूर्ण रूपमा सहमत भइसकेका थिए। म्याड्रिडले उनलाई बिक्रीका लागि राखेपछि उनी वास्तवमै क्रोधित भएका थिए र पछि उनले स्वीकार गरे कि उनी आर्सनलमा ‘निःशुल्क’ जान पनि तयार थिए। वेंगरले आफूलाई देखाएको सम्मान नै उनको ट्रान्सफरको मुख्य कारण थियो, जुन उनको अघिल्लो क्लबले देखाएको विश्वासको कमी भन्दा एकदमै विपरीत थियो।

आर्सनलको मुख्य बाधा ओजिल नभई टोटनह्याम थियो, जसले म्याड्रिडलाई बेलको लागत पूर्ति गर्नका लागि उत्तर लन्डनका प्रतिद्वन्द्वीलाई कुनै पनि खेलाडी नबेच्ने वाचा गर्न लगाएको थियो। प्रमुख कार्यकारी इभान गाजिडिस विश्वस्त थिए कि ड्यानियल लेभी चालबाजी गरिरहेका छन् – किनभने उनले बेलको पैसा पहिल्यै खर्च गरिसकेका छन्, तर पनि उनले कुनै जोखिम मोल्न चाहेनन्।

ग्रीष्मकालीन ट्रान्सफर विन्डो बन्द हुने अघिल्लो दिन, सेप्टेम्बर १ मा, आर्सनलले प्रिमियर लिगमा टोटनह्यामको आतिथ्य गर्‍यो। खेलको बिहान ल म्युनिकमा थिए, जहाँ ओजिलको मेडिकल चेकअप हुनु थियो । तर गाजिडिसले उनलाई लन्डन फर्कन आग्रह गरे इमिरेट्सको निर्देशक बक्समा बस्नका लागि, किनभने टोटनह्यामलाई केही गडबड भइरहेको छ भन्ने लागिरहेको थियो।

लले भने, ‘त्यसैले, मैले बिहान ११ बजेको उडान लिएँ, बाटोमै लुगा फेरेँ र जब म निर्देशक बक्समा हिँडेर पुगेँ, मैले फ्रान्को बाल्डिनी र लेभीलाई देखेँ र उनीहरूले म यहाँ के गर्दै छु भनेर सोधे। मैले भनेँ कि यो डर्बी हो, म यसलाई गुमाउन चाहन्नँ।’

आर्सनलले १-० ले जितेपछि, वेंगरलाई ‘डेडलाइन डे’ बारे सोधिएको थियो, र मुस्कानलाई मुस्किलले नियन्त्रण गर्दै फ्रान्सेली प्रशिक्षकले स्काई स्पोर्ट्सलाई भने, ‘सायद हामी तपाईँहरूका लागि एउटा राम्रो आश्चर्य ल्याउनेछौँ।’

तर त्यो भन्दा बढी थियो। जब आर्सनलले अन्ततः ओजिलको लागि सम्झौता टुङ्ग्यायो— ट्रान्सफर हाइज्याक गर्ने म्यानचेस्टर युनाइटेडको ढिलो प्रयासका बाबजुद— क्लबका प्रशंसकहरूले खुसी र अविश्वासको एक शानदार मिश्रण अनुभव गरे। ओजिल त्यस समयमा केवल २४ वर्षका थिए र विश्वकै उत्कृष्ट अट्याकिङ मिडफिल्डर मानिन्थे।

• ओजिलको बहिर्गमनमा रोनाल्डो क्रुद्ध

ओजिलले स्पेनमा आफ्ना तीन सिजनमा असिस्ट चार्टमा शीर्ष स्थान हासिल गरेका थिए र म्याड्रिडका मिडिया र प्रशंसकहरू दुवैले उनको प्रशंसा गर्थे। ग्यारेथ बेलको रियल खेलाडीको रूपमा आधिकारिक अनावरणको क्रममा, केही समर्थकहरूले पेरेजलाई ‘ओजिललाई नबेच!’ भनेर नारा लगाएका थिए, जबकि म्याड्रिडका खेलाडीहरू जर्मन खेलाडीको बहिर्गमनले स्तब्ध भएका थिए।

सर्जियो रामोसले आक्रोश व्यक्त गरे, ‘उनी एक महान् फुटबलर हुन्, अद्वितीय छन्, यदि यो ममा निर्भर हुन्थ्यो भने उनी रियल म्याड्रिडबाट बेच्ने सबैभन्दा अन्तिम खेलाडी हुन्थे। म यो (निर्णय) बुझ्दिनँ।’ 

क्रिस्टियानो रोनाल्डो त झन् क्रुद्ध थिए। ओजिल उनका मुख्य असिस्ट प्रदायक, पासहरूको प्रमुख आपूर्तिकर्ता थिए, र कथित रूपमा उनले आफ्ना सहकर्मीहरूलाई भनेका थिए, ‘यो बिक्री मेरो लागि धेरै नराम्रो खबर हो। गोल अगाडि मेरा चालहरूलाई सबैभन्दा राम्रोसँग बुझ्ने खेलाडी उनी थिए।’

ओजिल जाँदै गरेकोमा रोनाल्डो जति ‘क्रोधित’ थिए, आर्सनलका प्रशंसकहरू उनी आउँदै गरेकोमा त्यति नै उत्साहित थिए। जब क्लब कीर्तिमानी ४ करोड २० लाख पाउण्डको सम्झौता सार्वजनिक रूपमा पुष्टि भयो, इमिरेट्स बाहिर भेला भएकाहरू आनन्दले भरिए, स्काई स्पोर्ट्सका क्यामेराअगाडि खुसीयाली मनाए। गाजिडिसले उत्साहित हुँदै भने, ‘यो हामी सबैका लागि रोमाञ्चक दिन हो। हामीले एक विश्व-स्तरीय खेलाडी भित्र्याएका छौँ जो युरोपका सबैभन्दा उज्ज्वल युवा प्रतिभाहरूमध्ये एक हुन्।’

पर मर्टेसेकरले वर्डर ब्रेमेनमा एक किशोर ओजिलसँग पहिलो पटक प्रशिक्षण गर्दा नै यो महसुस गरेका थिए। उनको प्रतिभा अचम्मलाग्दो थियो। मर्टेसेकरले डिसेम्बर २०१३ मा म्यानचेस्टर सिटीसँग ६-३ को लज्जास्पद हारपछि आर्सनलका प्रशंसकहरूलाई धन्यवाद नदिएकोमा ओजिलमाथि विशेष आपत्ति जनाएका थिए र आफ्ना देशवासीलाई समर्थकहरूको बेवास्ता गरेको भन्दै खुलेआम हप्काए, र ओजिलले तुरुन्तै सार्वजनिक माफी जारी गरे।

यद्यपि, जतिबेला टोलीलाई अप्ठ्यारो हुन्थ्यो, ओजिल हराउने प्रवृत्ति देखाउँथे भन्ने आरोपहरू निरन्तर आइरहन्थे। वेंगरले आफ्नो पहिलो सिजनमा उनको बचाउ गर्ने सक्दो प्रयास गरे, उनले जोड दिए कि ओजिल इङ्गल्याण्डमा बस्न संघर्ष गर्ने पहिलो खेलाडी थिएनन्। प्रबन्धकले यो पनि जोड दिए, ‘मेसुट प्रिमियर लिगको शारीरिक स्तरमा अनुकूलन हुनका लागि धेरै कडा मेहनत गर्छन्।’

तर जतिलाई आवश्यक थियो, त्यति उनले गरेनन् भन्ने लाग्थ्यो। उनीमाथि आलस्यको आरोप लाग्यो— वा त्योभन्दा पनि नराम्रो, उनलाई वास्ता नभएको जस्तो देखिने आरोप। यद्यपि, पूर्व सहकर्मी इम्मानुएल फ्रिम्पङ यसमा असहमत थिए । उनले तर्क गरे, ‘ओजिलको खेल्ने शैली आरामदायी र हतार नगरिएको थियो र मलाई लाग्छ मानिसहरूले त्यसलाई नै आलस्य ठाने। हो, ओजिलले अतिरिक्त दौड गरेनन् किनभने उनी अरूमाथि निर्भर थिए। तर जब उनले बल पाउँथे, उनले मौकाहरू सिर्जना गर्थे। र यो निर्विवाद छ।’

• पास मास्टर

ओजिलले थोरै खेलाडीले मात्र गर्न सक्ने पास निकाल्न सक्थे। उनले साँघुरो ठाउँमा पनि टोलीका साथीहरूलाई भेट्टाउँथे, उनले यो यति सहजताका साथ गर्थे कि विश्वास गर्न गाह्रो हुन्थ्यो। रियल म्याड्रिडका पूर्व प्रशिक्षक जोसे मोरिन्होले एक पटक आफ्नो मनपर्ने प्लेमेकरबारे भनेका थिए, ‘फुटबललाई सजिलो देखाउनु एक कला हो र मेसुटसँग त्यो क्षमता छ।’

म्याड्रिडका लागि उनको पहिलो र अन्तिम उपस्थिति बिच, ओजिलले ला लिगामा अरू कुनै खेलाडी भन्दा बढी मौकाहरू सिर्जना गरे (३२३) र लियोनल मेसीको ४७ असिस्टको बराबरी गरे। यसैबिच, २०१५-१६ मा, उनले प्रिमियर लिगको एकल सिजनमा कुनै पनि खेलाडीभन्दा बढी मौका सिर्जना गरे (१४६)।

उनी अझै पनि सबै समयको सूचीमा सातौँ स्थानमा छन्, यद्यपि उनले शीर्ष ३० का अन्य कुनै पनि सदस्यभन्दा कम खेल (१८४) खेलेका छन्। तर, उनले योभन्दा धेरै मौकाहरू सिर्जना हुनुपर्थ्यो, अझ धेरै असिस्टहरू बनाउनुपर्थ्यो। 

ओजिलले इङ्गल्याण्डमा करिब आठ पूर्ण सिजन बिताए तर आफ्नो बसाइको अन्तिम १८ महिनामा भने मुस्किलले खेले। फनेरबाचेका लागि अर्को जनवरीमा प्रस्थान गरे पनि, उनले मार्च ७, २०२० मा आफ्नो अन्तिम खेल खेले।

योग्यताका साथ, आर्सनलको जर्सीमा उनको अन्तिम टच एक म्याच जित्ने असिस्ट थियो। त्यसो भए, के बिग्रियो ? किन एक पुस्तागत प्रतिभा कटुताका साथ क्लबबाट बाहिरियो ?

• ‘जित्दा जर्मन, हार्दा आप्रवासी’

पहिलो चार सिजनमा क्लबलाई तीनवटा एफए कप जित्न मद्दत गरे तापनि, ओजिलले आफ्ना आलोचकहरूलाई कहिल्यै पूर्ण रूपमा चुप लगाउन सकेनन्। आर्सनलका पूर्व मिडफिल्डर सेस फाब्रेगासले समेत उनको चरित्रमाथि प्रश्न उठाए। स्पेनी खेलाडीले बीटी स्पोर्ट्सलाई भनेका थिए, ‘म मेसुट ओजिलबाट कुनै कुरा खोस्न चाहन्नँ, उनले रियल म्याड्रिडमा उत्कृष्ट फुटबल खेले, तर एकपटक जब तपाईँ अलिकति तल झर्नुहुन्छ... तपाईँले आफूलाई अलि बढी देखाउनुपर्छ, किनभने तपाईँको वरिपरि उस्तै गुणस्तरका खेलाडीहरू हुँदैनन्।’ 

उनले थपे, ‘क्लबले तपाईँलाई वास्तविक लिडर बन्नका लागि किन्छ... तर मलाई लाग्दैन कि उनीभित्र त्यो छ।’

तर हुनसक्छ सेस, आर्सनल र अरूले ओजिलबाट जे थिएनन्, त्यही अपेक्षा गरिरहेका थिए। निश्चित रूपमा कसैले तर्क गर्न सक्छ कि उनी परिवर्तन भइरहेको खेलको शिकार भए, जहाँ रणनीतिक प्रवृत्तिले अट्याकिङ मिडफिल्डरहरूबाट धेरै माग गर्‍यो र उनी प्रभावकारी रूपमा ‘विलासी खेलाडी’ मा परिणत भए।

ओजिल सन् १९९० को दशकमा, जुन युगमा नम्बर १० खेलाडी फस्टाउँथे, निश्चित रूपमा एक सुपरस्टार हुने थिए, तर उनको लापरवाह दृष्टिकोणलाई सन्देह र केही अवस्थामा पूर्ण तिरस्कारका साथ हेरिन थाल्यो। 

पटक-पटक, उनी टोलीको खराब प्रदर्शनका लागि बलि दिइने व्यक्ति (स्केपगोट) बनाइए, र त्यो आर्सनलका लागि मात्र होइन। ओजिलले जर्मनीलाई २०१४ विश्वकप जित्न मद्दत गरे पनि, रुसमा भएको अर्को प्रतियोगितामा पुग्दासम्म जर्मन टोलीमा उनको मूल्य सार्वजनिक बहसको विषय बन्यो।

त्यसबेला, जर्मनीको टर्कीसँगको कूटनीतिक सम्बन्ध— जहाँबाट ओजिलका आमाबाबु आएका थिए— पूर्ण पतनको छेउमा थियो, र आलोचनाको केही भागमा डरलाग्दो नस्लीय उपेक्षा पनि थियो।

वास्तवमा, जब जर्मनीको टोली रुसमा भएको पहिलो चरणबाटै बाहिरिएपछि ओजिलले राष्ट्रिय टोली छाडे, उनले देशको फुटबल महासंघ (डीएफबी) र उनीहरूले उनलाई हेर्ने दृष्टिकोणको आलोचना गरे, ‘जब हामी जित्छौँ, म जर्मन हुन्छु । तर जब हामी हार्छौँ, म आप्रवासी हुन्छु।’

धेरैजसो विवाद ओजिलको टर्कीका राष्ट्रपति रेसेप तैयप एर्दोगानसँगको सम्बन्धमा केन्द्रित थियो, जससँग उनले इल्काइ गुन्डोगानसँगै फोटो खिचाएका थिए। गुन्डोगानले आफ्नो बचाउ गरे, तर ओजिल अन्तर्राष्ट्रिय सन्यास घोषणा गरेपछि मात्र बोले।

यद्यपि, लोथर म्याथाउस जस्ता व्यक्तिहरूले ओजिलको आलोचनाको राजनीतिसँग कुनै सरोकार नभएकोमा जोड दिए । उनलाई र अन्य धेरैलाई लाग्थ्यो कि ओजिलले अब जर्मनीको प्रतिनिधित्व गर्न आनन्द लिइरहेका छैनन्। म्याथाउसले ईएसपीएनलाई भने, ‘मलाई लाग्छ राष्ट्रिय टोलीमा खेल्ने उनको समय सकिएको छ। र त्यो कुनै तस्बिर, राजनीतिक निर्णयका कारणले होइन । म फुटबल खेलाडी मेसुट ओजिललाई हेर्छु र विश्वकपमा उनले पहिले जस्तो प्रदर्शन गरेनन्।’

यो भावना धेरै आर्सनलका मानिसहरूले साझा गरेका थिए।

• ‘म यसलाई यसरी समाप्त हुन दिनेछैन’

अन्तर्राष्ट्रिय फुटबल छाड्नाले ओजिलमाथि परेको शारीरिक र भावनात्मक तनावलाई कम गर्न सक्ने आशा थियो, जो आफ्नो जन्मभूमिमा आफूलाई बदनाम गरिएको तरिकाबाट स्पष्ट रूपमा दुःखी थिए । तर वेंगरको प्रस्थानले सन् २०१५-१६ सिजन जस्तै ओजिलको कम्ब्याकको सबै आशालाई प्रभावकारी रूपमा समाप्त गर्‍यो।

जनवरी २०१८ मा उनलाई दिइएको विशाल सम्झौताको अर्थ उनको खेल, उनको प्रदर्शन, उनको मनोवृत्ति अझ बढी परीक्षणको दायरामा आयो। आफ्नो सम्झौताको अन्तिम छ महिनामा प्रवेश गरेका खेलाडीलाई क्लबमा कायम राख्ने र एलेक्सिस सान्चेजलाई म्यानचेस्टर युनाइटेडमा गुमाएको अवस्था दोहोर्‍याउनबाट बच्ने आफ्नो हताश प्रयासमा, आर्सनलले ओजिललाई इमिरेट्समा राख्नका लागि आफ्नो तलब संरचना भत्कायो, उनलाई प्रति हप्ता ३ लाख ५० हजार पाउण्डको तलब तिर्न सहमत भयो।

दुःखको कुरा, उनले कहिल्यै पनि त्यो ठूलो तलब वृद्धिलाई सही साबित गर्न सकेनन्। उनाई एमरीले जर्मनीबाट अलग भएको पीडादायी घटनापछि ओजिललाई सान्त्वना दिन सक्दो प्रयास गरे । उनलाई नम्बर १० को जर्सी र कप्तानको केही अंश दिए, तर चाँडै नै क्लबप्रतिको उनको प्रतिबद्धतामाथि प्रश्न उठाउन थालियो। 

ओजिल एक अतिरिक्त खेलाडी बने, केही खेलहरूका लागि सुरुवाती लाइनअपबाट बाहिर राखिए । एमरीले प्रभावकारी रूपमा यो धारणालाई प्रमाणित गरे कि उनलाई कठिन अवे खेलहरूमा डेलिभर गर्नका लागि विश्वास गर्न सकिँदैन।

एमरीको अन्तिम बहिर्गमनले पनि ओजिलको भाग्य सुधार गर्न केही गरेन, मिकेल आर्टेटाले उनलाई २०२०-२१ सिजनका लागि आफ्नो २५ सदस्यीय प्रिमियर लिग टोलीबाट समेत बाहिर राखे।

ओजिलले ट्विटरमा लेखेका थिए, ‘२०१८ मा मेरो नयाँ सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्दा, मैले आफूलाई मन पर्ने क्लब, आर्सनलप्रति आफ्नो वफादारी र निष्ठाको वाचा गरेको थिएँ, र त्यो वाचाको बदला नभएकोमा म दुःखी छु। मैले सधैँ हप्ता-हप्ता सकारात्मक रहन प्रयास गरेको थिएँ कि सायद चाँडै नै टोलीमा फर्कने मौका मिल्छ। त्यसैले मैले अहिलेसम्म मौनता कायम राखेको थिएँ।

कोरोनाभाइरस ब्रेकअघि म हाम्रो नयाँ प्रशिक्षक मिकेल आर्टेटाको नेतृत्वमा मेरो विकासबाट साँच्चै खुसी थिएँ— हामी सकारात्मक दिशामा थियौँ र म भन्न सक्छु कि मेरो प्रदर्शन साँच्चै राम्रो स्तरमा थियो। तर त्यसपछि चीजहरू परिवर्तन भए, फेरि, र मलाई अब आर्सनलका लागि फुटबल खेल्न अनुमति दिइएन। जे भए पनि, म आफ्नो मौकाका लागि लडिरहनेछु र आर्सनलमा मेरो आठौँ सिजन यसरी समाप्त हुन दिनेछैन।’

• हृदयविदारक

तर, त्यस्तै भयो, ओजिललाई जाडो विन्डोको समयमा फनेरबाचेमा सामेल हुनका लागि रिलिज गरियो र दुखको कुरा के हो भने, जब उनी गए, धेरै आर्सनल प्रशंसकहरूले राहत महसुस गरे। जसलाई उनीहरूले यति उत्साहका साथ स्वागत गरेका थिए, ती खेलाडी एक बोझ बनेका थिए । सन्तुलित खाता राख्न र भविष्यका लागि एक रोमाञ्चक युवा टोली निर्माण गर्ने प्रयास गरिरहेको क्लबमा उनी एक वित्तीय तनाव बनेका थिए।

स्पष्टरूपमा भन्नुपर्दा, ओजिलको बहिर्गमनले उनीहरूलाई त्यही गर्न निर्विवाद रूपमा मद्दत गर्‍यो। तर यसको मतलब यो होइन कि उनीहरूले उनलाई उचित बिदाइको मौका नदिई गएकोमा खुसी थिए। 

क्लबका लिजेन्ड इयान राइटले धेरै समर्थकहरूको लागि बोलेका थिए जब उनले आर्सनल र उनीहरूका एक समयका कीर्तिमानी खेलाडीसँगको सम्बन्धको पूर्ण पतनबाट आफू निराश भएको स्वीकार गरे।

उनलाई जान दिनु स्पष्ट रूपमा सही निर्णय थियो— ओजिल यस वर्षको सुरुमा टर्कीमा दुई निराशाजनक सिजनपछि सन्यास लिए । 

तर उत्तर लन्डनमा उनको समय सबै खराब थियो भन्न मिल्दैन। बरु, धेरै उत्कृष्ट क्षणहरू थिए, सन् २०१३ मा त्यो आनन्दित डेडलाइन डेदेखि लिएर चार वर्षपछि एफए कप फाइनलमा इङ्गल्याण्डका नयाँ च्याम्पियन चेल्सीविरुद्ध उनको उत्कृष्ट प्रदर्शनसम्म।

र त्यसपछि, त्यो गोल थियो, जसले ओजिलको सहज प्रतिभालाई पूर्ण रूपमा समेटेको थियो— लुदोगोरेट्सविरुद्धको त्यो गोल, जब उनले गोलकिपरलाई लब गरे र दुई डिफेन्डरलाई झुक्याए । फुटबललाई यति सजिलो देखाइदिए कि यो साँच्चै कला जस्तो देखिन्थ्यो।

त्यो आनन्दित एकल स्ट्राइकले तपाईंलाई मेसुट ओजिल कस्ता प्रकारका खेलाडी थिए भन्ने बारेमा जान्न आवश्यक सबै कुरा देखाउँछ— साथै त्यो सबै-समयका महान् खेलाडी जो उनी बन्न सक्थे, त्यसको एक पीडादायी सम्झना पनि गराउँछ।

गोल डटकम