म्याड्रिड । ती तस्बिरहरू तीव्र गतिमा फैलिए।

किलियन एम्बाप्पेले आफ्ना समकक्षीहरूलाई मैदान छोड्न इसारा गरे। ज्याबी अलोन्सोले उनलाई रोक्न खोजे, मैदानमै बस्न आग्रह गरे। तर एम्बाप्पेले जिद्दी गरे। 

अन्त्यमा, ज्याबी पछाडि फर्किए र आफ्ना स्टार खेलाडीको मागअनुसार नै गरे। आइतबार भएको स्पेनिस सुपर कपमा बार्सिलोनाको जितपछि उनीहरूलाई कुनै ‘गार्ड अफ अनर’ (सम्मान) दिइएन।

धेरैका लागि यो खेल भावनाविपरीत र असभ्य व्यवहार देखियो, जुन अलोन्सोको व्यक्तित्वसँग कहिल्यै मेल खाँदैनथ्यो। यसले अर्को कुराको पनि संकेत गर्‍यो– टिममा प्रशिक्षक (मेनेजर) को होइन, खेलाडीहरूको हालीमुहाली चल्छ।

निकै प्रतिस्पर्धात्मक र कडा टक्कर भएको उक्त फाइनल खेल, जुन एक ‘डिफ्लेक्सन’ (ठोकिएर दिशा मोडिएको बल) का कारण हारमा परिणत भयो, त्यसपछि सायद ज्याबीले मनमनै सोचे होलान् – ‘अब अति भयो।’

तर, यो राजीनामा थिएन। न त यो कुनै पूर्वयोजना नै थियो। नियुक्त भएको साढे सात महिनामै रियल म्याड्रिडको प्रशिक्षक पदबाट बाहिरिनुपर्ला भनेर ज्याबी अलोन्सोले सोचेका थिएनन्। कम्तीमा अहिले नै त होइन।

आधिकारिक विज्ञप्तिमा रियल म्याड्रिडले यसलाई ‘आपसी सहमति’ भनेको छ, तर यो बहिर्गमन अन्ततः अवश्यम्भावी जस्तै थियो।

विगत केही महिनादेखि रणनीति र शैलीबारे व्यवस्थापनसँगको अनेकौँ असहमतिपछि, सोमबार स्पेनिस समयअनुसार दिउँसो ४:३० बजे बोर्ड बैठक बस्यो। टेबलमा एउटै एजेन्डा थियो– ज्याबी अलोन्सोको बिदाइ।

उनलाई र उनको टोलीलाई दिइएको स्पष्टीकरण अस्पष्ट थियो। ‘उनले बायर लेभरकुसनमा सफल भएको फुटबल शैली यहाँ लागू गर्न सकेनन्’, ‘टिमको शारीरिक अवस्था राम्रो छैन’, ‘खेलाडीहरूमा सुधार आएन’, ‘खेलाडीहरूले उनका लागि खेलेको देखिएन’– यस्तै तर्कहरू गरियो।

हारहरूको सूची पनि देखाइयो: क्लब वर्ल्ड कपको सेमिफाइनलमा पेरिस सेन्ट–जर्मेन (पीएसजी) सँगको हार, ला लिगामा एट्लेटिको म्याड्रिडसँगको ५–२ को पराजय आदि।

यद्यपि, रियल म्याड्रिड च्याम्पियन्स लिगको ‘लिग फेज’ मा शीर्ष आठभित्र छ, जुन प्रतियोगिताले नै यो क्लबलाई परिभाषित गर्छ। कोपा डेल रेको अर्को चरणमा पुगेको छ र ला लिगाको सिजन आधा सकिँदा बार्सिलोनाभन्दा जम्मा चार अंकले पछि छ (जसलाई अक्टोबरमा हराएको थियो)। के यो संकट हो त?

यो संकटभन्दा पनि फ्लोरेन्टिनो पेरेजले आफ्ना प्रशिक्षकमाथि कहिल्यै पूर्ण विश्वास गरेका थिएनन् भन्ने कुराको पुष्टि थियो।

ज्याबी अलोन्सोको नाम सिफारिस गरियो र उनी नियुक्त भए, तर पूर्ण विश्वासका साथ होइन। उनको पूर्व क्लब बायर लेभरकुसनमा पनि सुरुका दिनमा सबैले उनलाई पत्याएका थिएनन्। तर त्यहाँ नतिजा आयो र टिम उनीप्रति वफादार भयो। म्याड्रिडमा भने सन्तोषजनक नतिजा आउँदा पनि त्यस्तो कहिल्यै भएन। सुरुदेखि नै ज्याबीले एक्लो महसुस गरे।

रियलमा प्रशिक्षकको करियर सुरु गर्नु फुटबल जगतकै सबैभन्दा कठिन चुनौती हो। म्याड्रिडलाई कसैले ‘नाइँ’ भन्दैनन्, ती व्यक्तिहरूले पनि जसलाई थाहा छ कि व्यक्तिगत कौशलमा टिकेको संस्कृतिलाई सामूहिक र आधुनिक ‘प्रेसिङ’ फुटबलमा बदल्नु कति गाह्रो छ।

प्रशिक्षक नियुक्त हुँदा सबैभन्दा बलियो मानिन्छन्, तर रियलले सुरुमै उनको अधिकार कमजोर बनाइदियो।

उनी क्लब वर्ल्ड कपपछि जिम्मेवारी सम्हाल्न चाहन्थे, त्यसअघि होइन। लामो सिजनपछि खेलाडीहरू छुट्टीको मुडमा हुने र कतिपय अर्को सिजन नरहने अवस्थामा उक्त प्रतियोगिता खेलिएको थियो। तर उनलाई यसबारे छलफल गर्न समेत दिइएन।

नयाँ खेलाडी अनुबन्धले पनि खासै सहयोग गरेन। फ्रान्को मास्टान्टुआनो, जसलाई मिडियाको एक हिस्साले ‘ल्यामिन यमल’ को प्रतिद्वन्द्वीका रूपमा प्रस्तुत गरेको थियो, उनले कुनै प्रभाव जमाउन सकेनन्।

भिनिसियस जुनियरको खराब फर्मले अन्त्यको सुरुवात गर्‍यो। उनले आफ्नो खस्कँदो प्रदर्शनको दोष नयाँ प्रशिक्षकलाई दिए, एल क्लासिकोमा खेलाडी परिवर्तन गर्दा खुल्लमखुल्ला विरोध जनाए र पछि प्रशिक्षकबाहेक सबैसँग माफी मागे। ज्याबीसँगको स्थिति हेरेर उनको सम्झौता नवीकरण वार्ता पनि रोकियो।

चोटपटकले रक्षापंक्ति (डिफेन्स) सखाप पार्‍यो, तर क्लबले मिडफिल्डर, जसमा ज्याबीले मार्टिन जुबिमेन्डी चाहेका थिए, को मागलाई बेवास्ता गर्‍यो।

टिमलाई एकढिक्का बनाउने कुनै बलियो व्यक्तित्व (लिडर) देखिएन। फेडरिको भालभर्डेसमेत टिमको हितभन्दा आफ्नो पोजिसनबारे बढी चिन्तित देखिए।

उता एम्बाप्पे रेकर्डको पछि लागे। चोटबाट पूर्ण निको हुन लाग्नुपर्ने समयमा उनी क्रिस्टियानो रोनाल्डोको एक वर्षमा ५९ गोलको कीर्तिमान बराबरी गर्न मैदानमा उत्रिए।

ज्याबीले खेलाडीहरूलाई ‘आफ्नो तरिका नै सही हो’ भनेर कहिल्यै मनाउन सकेनन्। विश्वास नभएपछि लेभरकुसनलाई चिनाउने ‘हाई प्रेस’, तीव्र गति र ‘पोजिसनल फुटबल’ यहाँ लागू हुन सकेन।

• अब के त?

अब उनले निर्णय गर्नुपर्नेछ कि केही समय विश्राम लिने वा अघि बढ्ने। उनलाई नजिकबाट चिन्नेहरूका अनुसार, नचाहेरै भए पनि बाहिरिनु पर्दा उनलाई एक किसिमको राहत महसुस हुनेछ। यो जोडी (ज्याबी र रियल) ले काम गरेन, यत्ति हो।

तर युरोपका ठूला क्लबहरूबाट सन्देश स्पष्ट छ– परिस्थिति मिल्यो भने धेरै क्लबहरू उनलाई अर्को सिजन भित्र्याउन खुसी हुनेछन्।

रियल फेरि एकपटक अपवादको रूपमा देखिएको छ, एउटा यस्तो क्लब जसले फरक ढंगले काम गर्छ, प्रशिक्षकलाई नियन्त्रणमा राख्छ र बफादार मिडियाको मद्दतले बर्खास्तीको महिनौँ अघिदेखि नै भूमिका तयार पार्छ।

अबको पालो अल्भारो आर्बेलोआ (कास्टिया कोच) को छ, जो क्लबकै मान्छे हुन्। तर यदि ज्याबी अलोन्सो जस्तो हस्ती र लिजेन्डले क्लबको संस्कृति बदल्न सकेनन् भने, आर्बेलोआका लागि यो लगभग असम्भव कार्य हो।

यदि यो सिजन उपाधिविहीन सकियो भने, युरोपका एलिटहरूको बुझाइ सही साबित हुनेछ। र, यदि फुटबलको अनौठो विरोधाभासका बिच रियल म्याड्रिडले उपाधि जितिहाल्यो भने पनि हामी त्यही निष्कर्षमा पुग्नेछौँ, जहाँ हामी सधैँ पुग्छौँ–

कि केही प्रशिक्षकहरू केही निश्चित क्लबका लागि मात्र उपयुक्त हुन्छन्। र, केही क्लबहरू कसैको व्यवस्थापनमा बस्नै चाहँदैनन्।