प्रिय काठमाडौँ,

म केही दूरबाट तिम्रो सामीप्यमा

भोको मस्तिष्क लिएर

उपस्थित भएको हुँ ।

म तिम्रो सहरबाट मेरो भोको मस्तिष्कमा

ज्ञान भर्न आएको हुँ

तिमीसँग सबथोकको तलाउ छ भन्ने

सुनेर म यहाँसम्म आइपुगेको हुँ ।

प्रिय काठमाडौँ, बिन्ती मलाई गाली नगर्नु,

मैले तिमीभित्र सबथोक देखेँ

मन्दिरहरूको सहर तिमीभित्र देखेँ

सुविधासम्पन्न विद्यालयदेखि विश्वविद्यालयसम्म तिमीभित्रै देखेँ ।

तर विडम्बना,

मैले तिम्रो चेत गुमेको अवस्थामा देखेँ

तिमीबाट म चेतना लिन आएको हुँ

तिमी नै चेतनाविहीन भएपछि

तिमीबाट मैले के लिएर जाने ?

प्रिय काठमाडौँ, तिमीभित्रै छ

यो देशको सरकार र सिंहदरबार

तिमीभित्रै बस्छन्

जनतामाथि शासन गर्ने शासकहरू

यी सब हुँदाहुँदै तिमी किन अचेत ?

प्रिय काठमाडौँ, तिमीलाई प्रश्नै प्रश्न छन्

तिम्रो सहरभित्र बस्नेहरू कहिले मान्छे बन्छन् ?

तिम्रो सहरभित्र बरालिएका शासकहरूले

किन सुन्दैनन् ?

सामाजिक न्याय, समानता र समताको पक्षमा बोलेका स्वरहरू ।

प्रिय काठमाडौँ, म तिम्रो छातीमा उभिएर

कहिलेसम्म क्रान्ति गरिरहनुपर्ने हो ?

तिम्रो सिंहदरबारलाई सुनाइदिनु

सरकार, कोठा खाली छ ?

(जुम्ला)