ह्युस्टन । ह्युस्टनमा हाफ-टाइम हुँदा ब्राजिलका खेलाडीहरू आफ्नो देशको माहोल कस्तो होला भन्ने सोच्दै मैदानबाट बाहिरिएका थिए।

उनीहरू विश्वकपबाट बाहिरिन र राष्ट्रिय अपमान भोग्नबाट मात्र ४५ मिनेट टाढा थिए। सन् १९६६ यताकै यो उनीहरूको सबैभन्दा छिटो बहिर्गमन हुने थियो।

अन्तिम ३२ को खेलमा जापानले ब्राजिललाई रोकेर राखेको थियो। साथै अग्रता लिँदै निकै सहज अवस्थामा देखिन्थ्यो।

सन् २००२ यता विश्वकपको नकआउट चरणमा पछि परेको अवस्थाबाट पुनरागमन गर्दै नजितेको टोलीका लागि अवस्था राम्रो थिएन। खेल हेरिरहेकाहरूका लागि अप्रत्याशित नतिजा आउने सम्भावना यथार्थपरक बन्दै थियो।

तर हामीले कार्लो एन्चेलोटीमाथि शंका गर्नुहुँदैनथ्यो।

ब्राजिलका यी प्रशिक्षक लगातार जित निकाल्ने खुबी भएका व्यक्ति हुन्। म्यानेजरका रूपमा कीर्तिमानी पाँच च्याम्पियन्स लिग उपाधि र युरोपका सबै पाँच प्रमुख लिगमा ट्रफी जितेका छन्। क्लब स्तरमा उनले नजितेको कुनै उपाधि छैन।

तर यो उनको पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय जिम्मेवारी हो र यी इटालियन विश्वकपमा ब्राजिलका पहिलो विदेशी प्रशिक्षक हुन्। त्यसैले पहिलो ४५ मिनेटपछि उनी पनि पक्कै अलिकति चिन्तित थिए होलान्।

‘अहँ, त्यस्तो होइन। मलाई हाम्रो टोलीप्रति विश्वास थियो,’ उनले भने।

उनी अन्तिमसम्म पनि शान्त थिए। झन्डै २४ वर्षअघि सेमिफाइनलमा टर्कीलाई हराएयता विश्वकपको नकआउट चरणमा ब्राजिलको पहिलो पुनरागमन जितको रणनीति एन्चेलोटीले नै बुनेका थिए।

संकट टरेको थियो र अब अन्तिम १६ मा आइभोरी कोस्ट वा नर्वेमध्ये एकसँगको भिडन्त तय भएको छ।

तर टोलीलाई यहाँसम्म पुर्‍याउन ६७ वर्षीय प्रशिक्षकले आफ्नो धैर्यता कायम राख्नुपरेको कुरामा कुनै शंका छैन।

• ‘परम्परावादी घमण्ड’

अन्तर्राष्ट्रिय म्यानेजरका रूपमा एन्चेलोटीले उत्कृष्ट सुरुवात गरेका छन्। ब्राजिलको नेतृत्व सम्हालेपछिका १५ मध्ये ९ खेल उनले जितेका छन्।

उनलाई त्यस्तो महसुस नभएको हुन सक्छ, तर हाफ-टाइममा खेलाडीहरूसँग कुरा गर्न ड्रेसिङ रुममा फर्किंदै गर्दा उनीमाथि पक्कै पनि ठुलो दबाब थियो।

दक्षिण अमेरिकी फुटबल विशेषज्ञ टिम भिकेरीले भने, ‘यो ब्राजिलका लागि डरलाग्दो अवस्था थियो।’

‘हाफ-टाइममा ब्राजिलियन टोलीले कत्रो अपमानको सामना गरिरहेको थियो भन्ने कुरा म बुझाउन चाहन्छु। स्पष्ट कारणहरूले गर्दा ब्राजिलियनहरू परम्परावादी रूपमा अलि घमण्डी छन्। क्वार्टरफाइनलमा नभई अन्तिम ३२ मै एसियाली टोलीसँग हारेर बाहिरिने कुरा उनीहरूका लागि सह्य हुँदैन।’

‘समूह विजेताको रूपमा ब्राजिलले सामना गर्न सक्ने टोलीहरूमध्ये जापान सबैभन्दा खतरनाक थियो। यो सुन्दा अनुचित लागे पनि खेलाडीहरू ऐतिहासिक अपमानको संघारमा थिए।’

पहिलो हाफमा धेरै ब्राजिलियन खेलाडीहरूले संघर्ष गर्नुपरेको थियो। यद्यपि, एन्चेलोटीले हाफ-टाइममा एउटा मात्र परिवर्तन गरे, जहाँ घाइते लुकास पाकेटाको ठाउँमा एन्ड्रिक मैदान प्रवेश गरे। यो बाध्यात्मक परिवर्तन थियो।

भिकेरीले थपे, ‘कहिलेकाहीँ केही नगर्नु नै एन्चेलोटीको सबैभन्दा ठुलो खुबी हो। उनी वरपरको कोलाहलमा पनि शान्तिको खानी हुन् र यो कुरा फेरि एकपटक सफल भएको छ।’

एन्चेलोटीले सुसंगठित जापानी टोलीविरुद्ध ब्राजिल ‘केही समस्यामा परेको’ स्वीकार गरे। तर उनले आफ्ना खेलाडीहरू यो अप्ठ्यारो परिस्थितिबाट बाहिर निस्कने कुरामा पूर्ण विश्वास गरेका थिए।

‘हाम्रो टोली मैदानमा डटेर लागिरहेको थियो। मोरक्कोविरुद्धको पहिलो हाफमा जस्तो हामी हराएका थिएनौँ,’ उनले भने।

खेलाडीहरू लगभग उही थिए, तर दोस्रो हाफमा ब्राजिलियन टोलीको रूप बेग्लै थियो।

उनीहरूको खेलमा उद्देश्य र तीव्रता थियो, जुन पहिलो हाफमा देखिएको थिएन। रणनीतिक रूपमा पनि केही परिवर्तन गरिएको थियो, विशेषगरी बललाई विपक्षीको पेनाल्टी बक्सभित्र पुर्‍याउने तत्परता देखिएको थियो।

पहिलो हाफमा ब्राजिलले १२ वटा क्रस गर्‍यो। दक्षिण अमेरिकी टोलीबाट अपेक्षा गरिने छोटो र जटिल पासमार्फत उनीहरूले जापानको बलियो रक्षापंक्ति तोड्ने प्रयास गरेका थिए।

दोस्रो हाफमा भने उनीहरूले त्यो शैली बिर्सिए र बक्सभित्र २८ वटा क्रस गरे। ६ मिनेटको इन्जुरी समयलाई समेत हिसाब गर्दा यो हरेक दुई मिनेटभन्दा कम समयमा गरिएको क्रस थियो।

ब्याक पोस्टमा डिफेन्डरको आँखा छलेर खेलाडीहरू पुग्न थालेपछि जापानलाई त्यसको सामना गर्न गाह्रो पर्‍यो। क्यासेमिरोले बराबरी गोल यही सरल तर प्रभावकारी रणनीतिबाट गर्नु कुनै आश्चर्यको कुरा थिएन।

इङ्गल्यान्डका पूर्व फुल-ब्याक स्टेफन वार्नकले भने, ‘कार्लो एन्चेलोटीले हाफ-टाइममा गरेको परिवर्तनले नै भिन्नता ल्यायो। जापानले बक्सभित्र आएका बलहरूलाई रोक्न सकेन।’

सेल्टिकका पूर्वस्ट्राइकर क्रिस सटनले थपे, ‘यो बाटो खोज्ने कुरा हो। ब्राजिलसँग भएको सम्पूर्ण अनुभव र क्षमता उत्कृष्ट जापानी टोलीलाई विश्वकपबाट बाहिर पठाउन पर्याप्त रह्यो।’

आक्रामक र उन्मुक्त फुटबल खेल्ने टोलीको रूपमा ब्राजिलको छवि निकै आकर्षक छ। एन्चेलोटी यसलाई मास्न चाहने प्रशिक्षक पक्कै होइनन्। तर कहिलेकाहीँ जितका लागि फरक दृष्टिकोण अपनाउनुपर्छ भन्ने कुरामा उनी सचेत छन्।

उनले थपे, ‘हाम्रो लागि जित मात्र स्वीकार्य नतिजा हो। के फुटबलको एउटा ब्रान्ड मात्र पर्याप्त छ त? हामीले जे गरिरहेका छौँ, त्यसमा कहिल्यै सन्तुष्ट हुन सक्दैनौँ।’

‘के यो प्रगतिको कदम थियो ? यो हामीले खेलेको अझै पूर्ण खेल थियो। पहिलो हाफमा जापानले कडा चुनौती दिएको हुनाले हामीलाई धेरै समस्या भएको थियो। दोस्रो हाफमा हामीले यसलाई पार लगायौँ।’

‘मलाई विश्वास छ, यो पक्कै पनि एउटा विकास हो। सुरुमा खाली ठाउँ पाउन हामीले संघर्ष गर्नुपरेको थियो, तर हामीले यो समस्यालाई राम्रोसँग समाधान गर्न सक्यौँ।’

• ‘राष्ट्रको उद्धार’

अन्ततः एन्चेलोटीको परिवर्तनले धेरै फरक पारे पनि जापानको गल्ती अनि ब्रुनो गुइमारेस र ग्याब्रियल मार्टिनेलीको संयमताले ब्राजिललाई जित दिलायो।

९५औँ मिनेटमा भएको निर्णायक गोलले उनीहरूको छैटौँ विश्वकप जित्ने सपनालाई जीवितै राख्यो।

एन्चेलोटीले भने, ‘हामीले विश्वकप अघि नै भनेका थियौँ, फुटबलमा यस्ता क्षणहरू आउँछन्।’

‘गल्ती नगर्ने भन्ने कुरा हुँदैन किनभने कोही पनि पूर्ण हुँदैन। तर तपाईंले त्यसलाई पार गर्दै अगाडि बढ्नुपर्छ। टोलीले त्यही गर्‍यो।’

ब्राजिलले धेरै मिहिनेत गर्नुपर्‍यो। यस्ता परिस्थितिहरू पार गर्दा उनीहरू अझ बलियो हुनुपर्छ। यसरी नाटकीय रूपमा जित्दा उनीहरूलाई पक्कै पनि थप गति मिल्नेछ।

सायद, पूरा समय सकिँदा सबैभन्दा ठुलो भावना राहतकै थियो।

पूर्व ब्राजिलियन मिडफिल्डर लुकास लेइभाले यसलाई ‘राष्ट्रको उद्धार’ भनेर टिप्पणी गरे भने भिकेरीले उनीहरूले ‘कठिन बाटोबाट सगरमाथा चढेको’ बताए।

यद्यपि, एन्चेलोटी कहिल्यै चिन्तित थिएनन्। उनलाई कसरी जित्ने भन्ने थाहा छ र यो उनको टोलीले पार गर्नुपर्ने धेरै बाधाहरूमध्ये एक मात्र थियो।

सटनले थपे, ‘एन्चेलोटीको नेतृत्वमा उनीहरू राम्रो लयमा अघि बढिरहेका छन्।’

‘चतुर कार्लोले फेरि आफ्नो जादु देखाए। उनी यस्तै कामका लागि चिनिन्छन्।’

बीबीसी