-विशाल सुवेदी

उता रातभर हिमकणहरुले चिप्लेँटी खेल्न छोडिदिँदा 
मेची र काली नै सुक्दैछन्  
यता रातभर रक्तकणहरुले मुटु ठोकिदिँदा   
यो जवानी सुक्दैछ झन् झन्

उता मिर्मिरेमा शीतबिनाको हावा चलिदिन्छ  
धर्ती र बलेँसी नै फुङ्ग पार्न  
यता मिर्मिरेमा निराशाको हुरी चलिदिन्छ 
ढिलपिले शरीर झनै ढलाउन 

थाकिसकेको मुटु अब रोकिन के बेर ?
पाइनबिनाको शरीर अब ढलिजान के बेर ?

ढले उहिले दामोदर, भक्ति, बलभद्र र बहादुर शाहहरु
ढल्दैछौँ अहिले सोनागाछी, काश्मीर र खाडीमा हामीहरु ।
ती ढले देश उठ्यो कहिल्यै नझुक्ने गरी
हामी ढल्दा प्रश्न उठ्छन् कसैले नसुन्ने गरी 

आमाहरुको सुस्काहटमै प्रश्न छन् 
पग्लेट बिना के काम यी इमिली र अमठ ?
केका लागि पुजौँ हर दिन तुलसीको मठ ?
रातभर ओसार्दोछ हावा बेपत्ता चेलीका आँशु 
अनि कसरी भिजुन शीतले मिर्मिरेमा धर्ती र बलेँसीहरु ?

नानीहरुको रुन्चे हाँसोमै प्रश्न छन् 
बाबाबिना के निको यी हटिया र बजार ?
खै भाग्य स्कुल जान समातेर बाबाको हात ?

प्रेयषीहरुका उराँठलाग्दा क्षणहरुमै प्रश्न छन् 
बात मात्रै लाग्छ, 
किन पुकारौँ तीजमा पार्वतीनाथलाई ?
के खातिर व्रत बसौँ छठमा सम्झेर सूर्यलाई ?

धर्तीको जनजनलाई प्रश्न छन्
रित्तिँदै तात्तिँदै नाङ्गिदैछन् थुम्का र पाखा 
कहिलेसम्म रहून् मेची र काली ?
रसाउन छाड्दैछन् पहरा र चुचुरा
कतिसम्म बचून् गुराँस र डाँफे चरी ?

हामी ढलेपछि हंश अवश्य नै आउनेछन् तेतै बनपाखा  
ए बुकी फूलहरु बस्न देऊ है तिनलाई नठानी दोष ।