‘वान एक्स बेट’ प्रचार गरेको मुद्दामा ३० दिनको हिरासतबाट हालै मुक्ति पाइयो । अहिले त्यो समयमा रोकिएको टेलिश्रृङ्खला ‘हल्का रमाइलो’को काम थालिएको,  ‘जुठे’को तयारीमा पनि छु । जीवन पहिले जस्तो चलेको थियो, त्यसरी नै अगाडि लैजाने सोचमा छु ।

नयाँ सिरियल,  राजु पौडेल दाइसँग मेरो मनमुटाव भएको भनेर बाहिर विभिन्न हल्ला चलेका छन् । त्यो सबै फगत हल्ला मात्रै हो । यस विषयमा अहिले केही बोल्दिनँ । यस्ता विषय समाचारबाट थाहा पाउँदा म आफै छक्क परेको छु ।

‘वान एक्स बेट’को घटना प्रकरण मेरो जीवनको सबैभन्दा दुःखदायी घटना हो । मबाट अनजानमा जुन काम भएको थियो, त्यसले ठुलै सबक सिकायो । 

प्रहरीले जुन दिन हामीलाई पक्रियो भने समाचार आयो, वास्तवमा त्यो पक्राउ थिएन । त्यो दिन हामी सिरियलको नियमित सुटिङमा थियौ । प्रहरीबाट बोलावट आयो, हामी सुटिङ छाडेर पुग्यौँ।

प्रहरीले म लगायतलाई ‘वान एक्स बेट’ गैर कानुनी हो । विज्ञापन गर्न मिल्दैन भन्नुभयो । प्रहरीलाई हामीले भन्यौ, ‘थाहा थिएन । प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ सहभागी क्रिकेट खेलमा ‘वान एक्स बेट’को जस्तै लोगो राखेर प्रचार भएको थियो । हामीलाई जसले विज्ञापन दिनुभयो, त्यसले एउटै हो भन्यो ।’ हाम्रो कुरा सुनेपछि प्रहरीले मुद्दा चल्छ भन्यो । यसरी २९ रात, ३० दिन प्रहरी हिरासतमा बित्यो ।

प्रहरी हिरासतका विषयमा बेला बेलामा नकारात्मक कुरा सुनिन्थ्यो । त्यसको विषयमा म पनि जानकार थिएँ । त्यसैले, हिरासतमा के हुने हो, कसो हुने हो अनेक डर थिए ।

हामी कलाकार भएको कारणले होला वा के कारणले हो प्रहरीबाट राम्रो व्यवहार मिल्यो । सुत्न पनि अन्य हिरासतमा रहेकाको भन्दा राम्रो थियो । हामीलाई चिया खाने व्यवस्था पनि थियो ।

हतकडी लगाउन नपरे हुन्थ्यो भन्ने लाग्थ्यो । प्रहरीले अदालत लैजाँदा र फर्काउँदा हतकडी लगाउँथ्यो । कलाकार भएर हो कि फर्किदा कहिलेकाहीँ छुट पनि थियो । प्रहरीले गरेको मायाप्रति हामी हिरासतमा रहेका कलाकार कृतज्ञ हुनैपर्छ । हिरासतको समयमा जतिले सहयोग गरे, हृदयदेखि नै आभारी छु ।

राजु मास्टर, बल्छी ध्रुवेलगायतका कलाकार रिहा

अहिले पनि सम्मानित अदालतमा हाम्रो मुद्दा विचाराधीन छ । अदालतले हामी कलाकार भएको हिसाबले थोरै (५ हजार) रकममा धरौटीमा रिहा गर्दियो । म अब अदालतको थप निर्णयको प्रतीक्षामा छु । 

अहिलेसम्म मैले कसैलाई नराम्रो गरेको छैन । चोरी, फटाई वा कसैलाई ठगेको होइन । अनजानमा विज्ञापन बजाएर फसियो । त्यो हामीले गैर कानुनी हो भनेर थाहा भएको भए किन बजाउँथ्यौँ र ? अनजानमा भएको गल्तीको अदालतबाट न्याय हुन्छ भन्ने दृढ विश्वास छ ।

परिवार सम्झन चाहन्नथेँ 

३० दिन हिरासतमा बस्न बाध्य हुनु मेरा लागि जीवनकै सबैभन्दा दुःखको कुरो हो । त्यो भन्दा पनि दुःख ‘वान एक्स बेट’ बाट करोडौँ कमाएको आरोप, जुन बिलकुल गलत थियो ।

यसका मुख्य दोषी दिनेश खड्का र अनिता धिताललाई हामी भन्दा  अघिल्लो दिन प्रहरीले पक्राउ गरेको रहेछ । हामीलाई पनि अदालतमा प्रहरीले हिजोको मुद्दामा मिलान भनेर उहाँहरूकै मुद्दा जोड्यो । दिनेश र अनिताले गरेको ६४ करोडको कारोबार हाम्रो भनेर प्रचार भयो । त्यो झुट थियो । 

झुटो कुरोले निकै मानसिक तनाव दियो । त्यो कारोबार हाम्रो थियो, थिएन, बैंक एकाउन्टमा हेरेको भए हुन्थ्यो । मिडियाले पनि प्रहरीको बोली बोल्यो । हामीलाई सधैँ माया गर्ने मिडियाप्रति यही अलिकति गुनासो रह्यो ।

हिरासतबाट कसैले ७ दिनमा छुट्नु हुन्छ भन्दा खुसी हुन्थ्यौ  तर पुनः म्याद थप्दा दुःखी । ६४ करोडको कारोबार, तीन वर्ष जेललगायत समाचार बाहिर आएको हल्लाको पीडा शब्दमा वर्णन गर्न सक्तिनँ ।

त्यो समय मैले मेरी आमा र सानो छोरो सम्झन नपरे पनि हुन्थ्यो भन्थेँ । किनभने आमाले पढ्नु भएको छैन । आमालाई कति मानिसले के के भने होलान्, मेरी आमा के गर्दैछिन् होला भनेर सम्झँदै म विक्षिप्त हुन्थेँ । अव म भित्रै बस्नु पर्‍यो भने छोरोको भविष्य के होला, परिवारले के गर्लान् ? भनेर सम्झँदै रुन्थेँ, छट्पटाउँथे ।

कोही भएन हाम्रो 

कार्यक्रमको सिलसिलामा अहिलेसम्म १५ देश पुगिएको छ । यो सिलसिलामा विदेश बस्ने नेपाली दाइभाइ, दाजुबहिनीले राम्रो देश आएका छौ । नेपालको करियर राम्रो छैन । यतै बस, हामी मिलाउँछौ भनेर कति भने कति ।

तर, मर्न परे नेपालमै मर्छौँ, देशमै कलाकारिता गर्छाैँ भनेर फर्किएँ । हिरासतमा रहँदा नेपाल फर्किएर गल्ती गरियो भनेर कति पछुतो भयो कति । अव छुटेपछि कलाकारिता गर्दिनँ, बिदेसिन्छु भन्ने भावना धेरै पटक आयो ।

‘वान एक्स बेट’ गैरकानूनी भन्ने थाहा थियो भने किन बन्द गरिएन  ? सरकारलाई यही प्रश्न हो मेरो । जसरी पोर्न साइट खोल्न मिल्दैन । त्यस्तै यो पनि गरे हुन्थ्यो नि ।

हिरासतमै रहँदा अव जीवनभर जेलमै कुहिनु पर्ने हो कि भन्ने डर पनि थियो । एक मन त हामीबाट यो भुल जानी जानी भएको होइन, अनजानमा भएको हो । सुधार्ने अवसर मिल्छ भन्ने थियो, जुन अठोटले हिरासतमा बल मिल्थ्यो ।

हिरासत बसाइँ मेरो लागि एउटा पाठशाला पनि भयो । त्यहाँ धेरै कुरा सिकेँ, बुझेँ र अनुभव गरेँ । मानिस जब अप्ठ्यारोमा पर्छ नि, सबैले साथ छोड्दो रहेछ । २४ घण्टा अघिपछि हिँड्नेले पनि अनेक कुरो गर्दो रहेछ । आफन्त, साथीभाइ र अन्य, को के रहेछ भनेर चिनायो ।

म हाम्रो कला क्षेत्र, हाम्रो कलाकर्मी भनेर गर्व गर्थेँ । त्यो सबै भ्रम रहेछ । यो बुझ्ने सुवर्ण अवसर हिरासतले दियो ।  सबैभन्दा दुःख लागेको कुरो कला क्षेत्रका एक जनाले पनि हाम्रो बारेमा बोलेनन् । हामीलाई कसैले पनि विश्वास गरेनन् ।

जबकि त्यो विज्ञापन हाम्रोमा मात्र थिएन । २ देखि ३ सयसम्म युट्युवर र अन्य नेपालका नाम चलेको कार्यक्रममा पनि बज्थ्यो । फरक यत्ति हो कि हामी निशानामा पर्‍यौँ ।

कला क्षेत्रका र समाजका मानिस अर्काेलाई दुःख पर्दा सपोर्ट गर्ने होइन, झन् पीडा थप्ने, नराम्रो चर्चा गर्ने, ठिक भयो भन्ने खालका हुँदा रहेछन् । 

जब हतकडी खुल्यो

म कुनै ठाउँमा जाँदा भीड लाग्थ्यो, सेल्फी खिच्थे । आज कहाँ पो पुगे भन्ने लाग्यो । समातिएको पहिलो रात कोटेश्वर चौकीमा थिएँ । त्यो दिन रातभर सुत्न सकिनँ । मुटुको धड्कन बढेको थियो । प्रहरीले अलिअलि सम्झाएर पठाउँछ भनेर गएका हामीलाई त्यही पो राख्यो । समाचार नआओस् भनेर कामना गरिए पनि समाचार छ्यापछ्याप्ती भयो ।

अपराध महाशाखाका प्रहरी प्रमुखसँग पनि हामीलाई हतकडी नलगाउनु अनुरोध गरेका थियौँ तर मानेनन् । यो घटनाले अब कुनै विज्ञापन वा अन्य कुरोमा जोडिदा दशौँ पटक सोच्छु । हिरासतको ३० दिनले कानुनी रूपमा के गर्न हुने, के गर्न नहुने धेरै सिकायो । सजग रहन चनाखो बनायो ।

अदालतमा हाम्रो विषयमा भएको बहसमा सहभागी हुन पाएनौँ । भीडभाड भयो भनेर हामीलाई तलै राखियो । जब वकिलमार्फत म लगायत साथीहरू रिहा हुने कुरो थाहा भयो । हामी एक अर्कोमा अँगालो हालेर रोयौँ ।

हतकडीले पिछा छाडेको त्यो पल जीवनको अहिले सम्मकै खुसीको क्षण थियो । रिहाइको कुरो कानमा पर्ने बित्तिकै शरीरमा एक किसिमको ऊर्जा सञ्चार भएको थियो । 

जब हतकडी खुल्यो, हजारौँ किलो बोझ शरीरबाट बिसाए जस्तो भयो । त्यो समय प्रण गरे, अब कुनै काम गर्दा, बोल्दा सोचेर गर्नेछु ।

भित्र रहँदा मेरो करियर सकियो । अव के गर्ने भनेर सोच्थे । बाहिर आएपछि सामाजिक सञ्जालको प्रतिक्रिया ९५ प्रतिशत सकारात्मक पाएँ । त्यो प्रतिक्रियाले अहिले फेरि अगाडि बढ्न ऊर्जा दियो । कलाकारिता छोड्दिन भन्ने लाग्यो । 

(कलाकार मरिचमान श्रेष्ठ ‘बल्छी ध्रुबे’ले रातोपाटीका कुवेर गिरीसँग गरेको कुराकानीमा आधारित)