गाउँसम्म चिल्लो बाटो पुगेको छ
तर फर्कने पाइला हराएका छन्
छाना उस्तै छन्, धुवाँ हराएको छ
आँगनले बोल्ने मान्छे खोजिरहेको छ ।

मरुभूमिबाट छोरो भन्छ–
आमा, यहाँ म सुखमै छु ।
हत्केलाको फोका लुकाउँदै ऊ हाँस्छ ।
आमा आधा औषधि खाएर भन्छिन्– 
म पनि सन्चै छु बाबु
यता खेतले हात पर्खिरहेको छ
उता विमानले युवा बोकिरहेको छ
देशले युवालाई भाषणमा राख्छ
युवाले देशलाई मोबाइलको तस्बिरमा ।

विद्यालयमा गुरु पढाउँछन्–
तिमीहरू देशका कर्णधार हौ ।
बालक नक्सातिर हेरेर सोध्छ–
गुरुजी, मेरो भविष्य यो नक्साभित्रै छ ?

अस्पतालमा सासभन्दा पहिले बिल आउँछ
कार्यालयमा निवेदनभन्दा पहिले चिनजान
खोलाको बाटो बेचेर महल उठाइन्छ
बाढी आएपछि प्रकृतिलाई दोष दिइन्छ 
तर देश अझै सकिएको छैन ।

छोरीको कापीमा उज्यालो बाँकी छ
किसानको मुठीमा बीउ बाँकी छ
मौन नागरिकभित्र प्रश्न बाँकी छ ।
हामीलाई अर्को नारा होइन
नझुक्ने इमान चाहिएको छ
अर्को मीठो आश्वासन होइन
आफ्नै माटोमा बाँच्ने आधार चाहिएको छ ।

हे देश ! यति मात्र गर
तिमीलाई माया गरेको सजाय
तिमीबाट टाढा गएर
भोग्नु नपरोस् ।

आमा, ढोका खुलै राख्नु
एक दिन विमानले 
तिम्रो छोरो फर्काएर ल्याउने छ 
र, आँगनमा फेरि घरको आवाज सुनिने छ ।