-साकारबाबु सुवेदी

औँसी पस्किएर कसैलाई 
म उज्यालो खोज्न हिँडेँ
रातमा ताराहरू 
बादलभित्र पसेछन् 
अप्ठ्यारा रातहरूमा 
आँखा बन्द गरी हिँडेँ
आफैलाई झुक्याउँदै 
नाङ्गा पाउहरू ठोक्काउँदै 
म रातको उज्यालोमा 
अन्धकारसँग हिँडेँ ।
म काँचो लालसाभित्र 
दिशाविहीन यात्रामा 
परिपक्वता खोज्न हिँडेँ । 

असङ्ख्य जुनकिरीहरूको संसारमा
एक आशादीप खोज्न हिँडेँ
म फिरन्ते जोगीको भेषमा 
स्थायित्व खोज्न हिँडेँ 
दिशाविहीन यात्रामा 
म उद्देश्य बोधका लागि हिँडेँ 

चिर निन्द्रामा कसैलाई
कालो कम्बलले छोपेर
म नाङ्गो शरीरले हिँडेँ 
रात साह्रै चिसो भएछ
म दिनको खोजीमा हिँडेँ
आफैलाई सम्झाउँदै
नङ्गा पाउहरू बचाउँदै
म रातको उज्यालोमा 
अन्धकारसँग हिँडेँ
म मोटो मस्तिष्कभित्र 
अन्त्यहीन जीवन पथमा 
यथार्थको खोजीमा हिँडेँ
मेघै मेघको संसारमा 
बिजुलीको चमक खोज्न हिँडेँ
म मरुस्थलको मृगको भेषमा 
तलाउ खोज्न हिँडेँ ।
दिशाविहीन यात्रामा 
म परिपक्वता खोज्न हिँडेँ 
प्रचण्ड गर्मीमा कसैलाई
अश्रुधाराले नुहाई
म सुक्खा बगरमा हिडेँ
रात साह्रै नै छिप्पिइसकेछ 
म आँखा बन्द गरेर हिँडेँ 
आफैलाई डोहोर्याउँदै 
नाङ्गा पाउहरूलाई बिसाउँदै
म रातको उज्यालोमा 
अन्धकारसँग हिँडेँ ।