विशाखापट्टनम। विशाखापट्टनममा दक्षिण अफ्रिकाविरुद्धको तेस्रो एकदिवसीय खेलमा भारतले टस जितेर अनौठो शृङ्खला तोडेको छ। कप्तान केएल राहुलले सिक्का हावामा उचाल्नुअघि हाँसेका थिए भने टस आफ्नो पक्षमा पर्नासाथ खुसी व्यक्त गर्दै पहिले बलिङ गर्ने निर्णय गरेका थिए।

राहुलको त्यो हाँसो र खुसीले भारतले टसमा भोगेको निरन्तरको खराब भाग्यलाई कैद गर्‍यो। भारतले यो खेलअघि एकदिवसीयमा लगातार २० पटक टस हारेको थियो। गणितीय सम्भावनाअनुसार १,०४८,५७६ मध्ये १ मात्र हुने यस्तो तथ्याङ्कीय विचित्रता भारतले भोगेको थियो।

भारतले पछिल्लो पटक एकदिवसीयमा टस जितेको सन् २०२३ विश्वकपको सेमिफाइनलमा न्युजिल्यान्डविरुद्ध थियो, जुन ७५३ दिनअघिको (दुई वर्षभन्दा बढी) कुरा थियो। यो अवधिमा आठ भारतीय खेलाडीले एकदिवसीयमा डेब्यु गरिसकेका छन्।

यसअघि, यो दुर्भाग्यपूर्ण रेकर्ड नेदरल्यान्ड्सको नाममा थियो, जसले सन् २०११ मार्चदेखि २०१३ अगस्टसम्म लगातार ११ टस हारेको थियो। भारत सो रेकर्डलाई दोब्बर बनाउने नजिक पुगेको थियो। 

नेदरल्यान्ड्सले टस हारेको त्यो अवधिमा एउटा रद्द भएको र एउटा बराबरी भएको खेलसहित जम्मा तीन एकदिवसीय खेल मात्र जितेको थियो। 

तर, भारतले टस हारको यो भयानक सिलसिलामा पनि ६०% को जित प्रतिशतका साथ २० मध्ये १२ एकदिवसीय खेल जितेको थियो। यसमा २०२५ च्याम्पियन्स ट्रफीमा टस लगातार गुमाउँदा पनि अपराजित रहँदै जितेको कीर्तिमान पनि समावेश छ।

भारतको टसमा सफलता दर सबै ढाँचामा निकै कमजोर थियो। सन् २०२३ विश्वकप फाइनलबाट सुरु भएको यो सिलसिलापछि भारतले ९६ वटा पूरा भएका खेलमध्ये केवल ३३ पटक मात्र टस जितेको थियो।

सन् २०२३ नोभेम्बरदेखि २०२४ जनवरीबिचमा भारतले लगातार ११ टस हारेको थियो। यसमा दक्षिण अफ्रिकाको पूर्ण भ्रमणका सात खेल (दुई टी-२०, तीन एकदिवसीय र दुई टेस्ट) पनि समावेश थिए। सन् २०२५ जनवरी ३१ देखि २०२५ जुलाई ३१ सम्म भारतले लगातार १५ टस हारेको थियो, जसमा इङ्गल्यान्ड भ्रमणका पाँचै टेस्टमा टस गुमाएको थियो। 

यसअघि लगातार सबै ढाँचामा सबैभन्दा बढी टस हार्ने रेकर्ड वेस्ट इन्डिजको नाममा थियो, जसले सन् १९९९ मा लगातार १२ टस हारेको थियो। 

यसभन्दा अघिको दुई वर्ष (१५ नोभेम्बर २०२१ देखि १५ नोभेम्बर २०२३, न्युजिल्यान्डविरुद्धको सेमिफाइनलसम्म) मा भारतले ५०% भन्दा बढी टस जितेको थियो।