बेंगलुरुले कसरी जित कहाँबाट आउँछ भन्ने कुरामा चिन्ता गर्न छाड्यो? उनीहरूले विभिन्न परिस्थितिहरूमा आफूलाई ढाल्न र जुनसुकै अवस्थामा पनि जित्न सक्ने लचिलो टोली निर्माण गर्नमा कसरी ध्यान केन्द्रित गरे?

बेंगलुरु । गत वर्ष रोयल च्यालेन्जर्स बेंगलुरु (आरसीबी) ले आफ्नो पहिलो आईपीएल उपाधि जितेपछि भावुक विजय सम्बोधनका क्रममा क्रिकेट निर्देशक मो बोबाटले छोटो तर अर्थपूर्ण सन्देश दिएका थिए, ‘हामी सिकारीजस्तै बनौँ।’

एघार महिनापछि बेंगलुरु अर्को फाइनलको सँघारमा छ। अहिले बोबाटले आफ्ना ती शब्दहरूको महत्त्व मनन गर्न सकेका छन्।

गत साता बेंगलुरु इनोभेसन ल्याब इन्डियन स्पोर्ट्स समिटमा बोबाटले भनेका थिए, ‘त्यो पहिलो उपाधि जित्न हामीले निकै लामो पर्खाइ गर्नुपरेको थियो। त्यसैले हामीले सगरमाथा नै चढिसक्यौँ भन्ने मलाई लागोस् भन्ने चाहन्नथेँ। हामी कुनै एउटा कुरामा मात्रै टाँसिएर बसेका छैनौँ भन्ने महसुस गराउन चाहन्थेँ। हामी निरन्तर माथि चढ्न र सिकार गरिरहन चाहन्थ्यौँ।’

त्यसैकारण यस सिजनअघि टोली एकजुट हुँदा बोबाटले एउटा चुनौती पेस गरे, ‘हामी उपाधि रक्षा गर्ने तेस्रो टोली किन बन्न सक्दैनौँ?’

आईपीएलको इतिहासमा चेन्नई सुपर किंग्सले २०११ मा र मुम्बई इन्डियन्सले २०२० मा मात्रै आफ्नो उपाधि रक्षा गर्न सफल भएका थिए। बेंगलुरुले पनि यो सफलता हासिल गर्न सक्छ भन्ने विश्वास बोबाट दिलाउन चाहन्थे।

लगातार दोस्रो उपाधि जित्ने बेंगलुरुको यो आत्मविश्वास रातारात आएको होइन। यसको सुरुवात आईपीएल २०२४ को दोस्रो हाफबाट भएको थियो। बोबाट र एन्डी फ्लावरले सँगै जिम्मेवारी सम्हालेको त्यो पहिलो सिजन थियो।

फ्लावर टी-२० क्रिकेटका सबैभन्दा बलिया प्रशिक्षकको छवि लिएर आएका थिए। उनलाई अन्यत्र अझ बढी पैसाको प्रस्ताव थियो। तर, बेंगलुरुलाई अहिलेसम्म हासिल गर्न नसकेको सफलता दिलाउने आकर्षणले उनलाई तान्यो। सँगै काम गरेको पहिलो सिजनको आठ खेलसम्म आइपुग्दा बेंगलुरुको अवस्था निकै दयनीय थियो। आठ खेलमा उनीहरूले एउटा मात्र जित निकालेका थिए।

सीईओ राजेश मेनन सम्झन्छन्, ‘त्यतिबेला धेरै प्रश्नहरू उठेका थिए। हाम्रो टोली सही छ? के हाम्रा कर्मचारीहरू ठीक छन्? मैले भनेको थिएँ, हाम्रो संस्कृति राम्रो छ। खेलाडीहरू पनि राम्रा छन्। यो केवल समयको कुरा मात्र हो।’

साँच्चै नै त्यस्तै भयो। बेंगलुरुले लगातार छ खेल जित्दै त्यो वर्ष प्लेअफमा स्थान बनायो। एलिमिनेटरमा पराजित भए पनि उनीहरूले एउटा यस्तो पहिचान बनाए, जसको सुरुवातमा निकै कमी थियो।

बोबाटले स्पष्ट पारे, ‘बेंगलुरुसँग आबद्ध हुँदा मलाई सबैभन्दा पहिले इङ्गल्यान्डको फुटबल टोलीबारे प्रयोग हुने एउटा भनाइ याद आयो– जर्सीको भार निकै गह्रौँ हुन्छ। मेरो प्रमुख काम भनेको खेलाडीहरूलाई सकेसम्म त्यो भारबाट मुक्त गर्नु थियो।’

उनी थप्छन्, ‘हामी कहिले जित्छौँ भनेर सोच्नुको सट्टा, हामी किन नजित्ने भन्ने भाष्य निर्माण गरियो। हामी कसरी क्रिकेट खेल्न चाहन्छौँ भन्ने कुरामा मात्र मेरो ध्यान केन्द्रित थियो। तपाईं यसमा पूर्ण रूपमा डुब्न सक्नुभयो भने सफलता आफैँ मिल्छ भन्ने विश्वास हुन्छ।’

***

बेंगलुरुको मध्य–सिजनको रूपान्तरण एउटा हारबाट सुरु भयो। सनराइजर्स हैदराबादसँग २८७ रन खाएपछि उनीहरूले २६२ रन बनाएर जवाफ फर्काए। बोबाट र फ्लावरले तुरुन्तै बुझे, बेंगलुरुलाई यही ब्याटिङ शैली चाहिएको थियो। यसका लागि टोलीका प्रमुख खेलाडीको सहमति आवश्यक थियो। भाग्यवश, विराट कोहलीलाई मनाउन गाह्रो भएन।

आईपीएल २०२४ को पहिलो हाफमा कोहलीले अधिकांश समय इनिङ्स सम्हाल्ने ‘एंकर’ भूमिका निर्वाह गरिरहेका थिए। तर, हैदराबादविरुद्धको त्यो खेलपछि उनले जानीजानी सुरक्षित खेल्ने शैलीलाई छाडेर आक्रामक बन्न थाले। बेंगलुरुका पहिलो छ खेलमा उनको स्ट्राइक रेट १४१ थियो भने बाँकी खेलहरूमा बढेर १६६ पुग्यो। यसले आज टोलीले बोकेको ब्याटिङ पहिचानको आधार खडा गर्‍यो।

गत सिजन कोहलीले १५० भन्दा थोरै कम स्ट्राइक रेटमा ६५७ रन बनाएका थिए। तर, यस वर्ष उनले १६४ को हाराहारीमा ५५७ रन प्रहार गरिसकेका छन्। यो उनको आईपीएल सिजनकै उत्कृष्ट स्ट्राइक रेट हो। महत्त्वपूर्ण कुरा त के छ भने पावरप्लेपछि पनि कोहलीले ब्याटिङ गरेका सातवटै खेलमा बेंगलुरु विजयी भएको छ।

कोहलीको नयाँ अवतारले बेंगलुरुको सम्पूर्ण ब्याटिङ समूहमा सकारात्मक प्रभाव पारेको छ। सायद ३ नम्बरमा ब्याटिङ गर्ने देवदत्त पडिक्कलमा यो प्रभाव सबैभन्दा बढी देखिन्छ।

नोभेम्बर २०२४ को मेगा अक्सनमा बेंगलुरुले पडिक्कललाई अनुबन्ध गर्दा उनी लखनउ सुपर जायन्ट्समा निराशाजनक समय बिताएर आएका थिए। उनले सात इनिङ्समा जम्मा ३८ रन मात्र बनाएका थिए। फ्रेन्चाइजीहरूले अझै पनि आफूलाई भरपर्दो टी-२० खेलाडी मान्छन् वा मान्दैनन् भन्नेमा उनी आफैँ विश्वस्त थिएनन्।

त्यतिबेला पडिक्कललाई वैकल्पिक खेलाडीका रूपमा हेरिएको थियो। बेंगलुरुले वेङ्कटेश अय्यरका लागि २३ करोड भारुसम्मको बोली लगाएको थियो। तर कोलकाता नाइट राइडर्सले उनलाई उछिन्यो। फर्केर हेर्दा, त्यो मौका गुमाउनु नै आजको बलियो टोली निर्माणमा सहयोगी साबित भएको देखिन्छ।

एउटै खेलाडीमा खर्च गर्न तयार भएको झन्डै त्यही रकमले बेंगलुरुले जोस हेजलवुड (१२.५० करोड भारु), भुवनेश्वर कुमार (१०.७५ करोड भारु) र पडिक्कल (२ करोड भारु) लाई भित्र्याउन सफल भयो। यी तीनै खेलाडी अहिले टोलीका प्रमुख हतियार बनेका छन्।

सन् २०२५ को सिजनअघि बेंगलुरुले पडिक्कलमा सुरुदेखि नै आक्रामक ब्याटिङ गर्न सक्ने देब्रेहाते ब्याट्सम्यान देखेको थियो। उनले भने, ‘पछिल्ला दुई वर्षदेखि मेरो भूमिका यही नै छ। मैले पावरप्लेमा गति बढाउनुपर्छ। विकेट खसेपछि सुस्त खेल्ने छुट मलाई छैन।’

सन् २०२५ अघि आफ्नो आईपीएल करियरमा जम्मा १२३ को स्ट्राइक रेटमा रन बनाएका पडिक्कलले गत सिजन निकै आक्रामक रूप धारण गरे। चोटका कारण उनको सिजन छोटिनुअघि उनले १५० भन्दा बढीको स्ट्राइक रेटमा रन जोडेका थिए। यस वर्ष उनले अझ ठूलो फड्को मारेका छन्। झन्डै १७२ को स्ट्राइक रेटमा ४३३ रन बनाउँदै उनले आफ्नो आईपीएल करियरकै सबैभन्दा प्रभावकारी सिजन बिताइरहेका छन्।

राम्रो टी-२० ब्याट्सम्यान बन्नका लागि पडिक्कलले टोली व्यवस्थापनको विश्वास र ब्याटिङ मेन्टर दिनेश कार्तिकसँगको अफ–सिजन अभ्यासलाई श्रेय दिए। उनले भने, ‘यो निकै ठूलो परिवर्तन भएकाले यो मेरो खेल्ने शैली होइन भनेर हार मान्न निकै सजिलो हुन्छ। तर, कुराकानीका क्रममा उहाँहरूले म यो गर्न सक्षम छु भन्ने विश्वास दिलाउनुभयो। म स्ट्राइक रेटमा मात्र ध्यान केन्द्रित गरिरहेको छैन। पहिलो बलदेखि नै आक्रामक नियत राख्नुपर्छ भन्ने मेरो लक्ष्य हुन्छ।’

शीर्ष क्रमका अन्य दुई ब्याट्सम्यान फिल सल्ट र रजत पाटीदारको भूमिका पनि उस्तै थियो। २०२४ मा कोलकातालाई उपाधि जिताउने क्रममा सल्टले आफ्नो छाप छाडिसकेका थिए भने पाटीदार स्पिनरहरूलाई ध्वस्त पार्ने खेलाडीका रूपमा चिनिएका थिए।

तर, कप्तानको भारबिना पाटीदारले बेंगलुरुले चाहेजस्तो खेलाडीको छवि कायम राख्न सक्छन् वा सक्दैनन् भन्ने प्रश्न थियो। यदि आईपीएल २०२५ ले यसको जवाफ दिएको थियो भने, यो सिजनले त्यसलाई थप प्रमाणित गरेको छ। उनले यस सिजन १८४ को स्ट्राइक रेटमा ४०० को हाराहारीमा रन बनाएका छन्।

उनका पूर्ववर्ती फाफ डु प्लेसिस अक्सनको योजनादेखि टोलीको संस्कृति निर्माणसम्मका लगभग हरेक पक्षमा गहिरो रूपमा संलग्न हुन्थे। तर, पाटीदारको नेतृत्व शैली फरक छ। बोबाटले भने, ‘रजत निकै फरक स्वभावका व्यक्ति हुन्। उनीजस्तो मान्छे मैले कोही देखेको छैन।’

बोबाटले पाटीदारलाई मैदानबाहिर धेरै हस्तक्षेप नगर्ने र अरूलाई विश्वास गर्ने स्वभावको रूपमा वर्णन गरे। उनी पूर्ण रूपमा क्रिकेटमा मात्र ध्यान केन्द्रित गर्न रुचाउँछन्– रणनीति, बलिङ परिवर्तन र खेलभित्रका निर्णयहरू।

बोबाटले भने, ‘मैदानमा उत्रने टोलीको बारेमा उनी आफ्नो धारणा राख्न चाहन्छन्। बाउन्ड्री लाइन पार गरेपछि मात्र आफ्नो काम सुरु हुन्छ भन्ने उनको बुझाइ छ।’

यही विश्वास नै वर्तमान बेंगलुरुको कार्यशैलीको केन्द्रविन्दु बनेको छ। पाटीदार आफ्नो वरिपरि उपयुक्त वातावरण निर्माण गर्न व्यवस्थापनलाई विश्वास गर्छन्। उता व्यवस्थापनले खेल सुरु भएपछि अवस्था नियन्त्रण गर्ने जिम्मा पाटीदारलाई दिन्छ।

बोबाटले थपे, ‘टोलीले कसरी खेलोस् भन्ने कुरामा अहिले उनीसँग स्पष्ट दृष्टिकोण छ। रणनीति र बलिङ परिवर्तनको कुरा आउँदा उनी मैदानको बीचमा झनै उत्कृष्ट निर्णयकर्ता बन्दै गएका छन्।’

पाटीदारको वरिपरि बेंगलुरुले विस्तारै बलियो सहयोगी प्रणाली निर्माण गरेको छ। जितेश शर्मा एक भरपर्दो सल्लाहकार र उपकप्तानका रूपमा उदाएका छन्। क्रुणाल पाण्ड्याले ब्याट र बल दुवैबाट महत्त्वपूर्ण योगदान दिएका छन्। रायपुरमा मुम्बईविरुद्ध क्र्याम्प र थकानका बाबजुद उनले खेलेको ७३ रनको म्याच–विनिङ इनिङ्स यसको सबैभन्दा ठूलो उदाहरण हो।

२०२५ मा क्रुणाल टोलीका सबैभन्दा ठूला म्याच विनरमध्ये एक थिए। २०२६ मा उनको खेल स्तर अझै बढेको छ। उनले खेलका विभिन्न चरणमा देखाएको विविधता, बाउन्सरको प्रयोग र भरपर्दो प्रदर्शन निकै उत्कृष्ट छ।

आईपीएल २०२५ को सुरुवातदेखि हालसम्म, कुनै पनि बायाँहाते फिंगर स्पिनरले बायाँहाते ब्याट्सम्यानलाई क्रुणालले जति बल फालेको छैन र उनीभन्दा बढी विकेट पनि कसैले लिएको छैन। यो सबै उनले १० भन्दा कमको इकोनोमी रेटमा गरेका हुन्। उनका सिकारहरूमा प्रियांश आर्य, वेङ्कटेश अय्यर, रिंकु सिंह, वैभव सूर्यवंशी र शिमरोन हेटमायर जस्ता खेलाडी पर्छन्।

त्यसैगरी, २०१६ को फाइनलमा हैदराबादबाट खेल्दै बेंगलुरुलाई स्तब्ध बनाएका भुवनेश्वर कुमार अहिले यही टोलीको बलिङ आक्रमणको नेतृत्व गरिरहेका छन्। यस सिजन उनको उत्कृष्ट प्रदर्शनले ३६ वर्षको उमेरमा पनि भारतीय टोलीमा फर्कने चर्चा सुरु गराएको छ।

***

बोबाटले यो परिवर्तनको ठूलो श्रेय टोलीको संस्कृतिमा आएको बदलावलाई दिएका छन्।

उनले भने, ‘कुनै संस्थाले १७ वर्षसम्म आफ्नो मुख्य लक्ष्य हासिल गर्न सकेन भने तपाईंले कारण खोज्नुपर्छ। आफ्नै कमजोरीहरूलाई स्वीकार गर्ने विनम्रता पनि राख्नुपर्छ। बेंगलुरुमा सधैँ केही सीमित ठूला अनुहारहरू राख्ने इतिहास थियो। टोलीको प्रदर्शन तिनै केही खेलाडीको लयमा निर्भर हुन्थ्यो। च्याम्पियन टोली बन्ने सम्भावना बढाउन हामीले प्रतिभा र अनुभवको समान वितरण गर्न चाह्यौँ।’

यो दर्शनलाई उनीहरूको अक्सन रणनीतिले स्पष्ट रूपमा पुष्टि गरेको छ।

आईपीएल २०२५ को मेगा अक्सनअघि मुम्बई, चेन्नई र हैदराबाद जस्ता टोलीले आफ्ना स्थापित खेलाडीहरूलाई रिटेन गर्न करिब ७५ करोड भारु खर्चिए। तर, बेंगलुरुले आंशिक रिसेटको बाटो रोज्यो। उनीहरूले कोहली र पाटीदार गरी दुई म्याच विनरलाई मात्र कुल ३२ करोड भारुमा रिटेन गरे (यश दयाल तेस्रो रिटेन गरिएका खेलाडी थिए)। यसले उनीहरूलाई अन्य टोलीसँग नभएको लचिलोपन दियो।

उनीहरूले भित्र्याएका चार ठूला खेलाडी– जोस हेजलवुड (१२.५० करोड), सल्ट (११.५० करोड), जितेश (११ करोड) र भुवनेश्वर (१०.७५ करोड) का लागि कुल ४५.७५ करोड भारु खर्च भयो। अझै पनि उनीहरूसँग क्रुणाल, टिम डेभिड र पडिक्कलजस्ता प्रमाणित खेलाडीहरू थप्न पर्याप्त बजेट थियो।

यसअघिका सिजनहरूमा बेंगलुरु प्रायः शीर्ष खेलाडीहरूमा मात्र निर्भर रहन्थ्यो। केही सुपरस्टारहरूको वरिपरि अनुभवहीन खेलाडीहरूको भिड हुन्थ्यो। २०२५ र २०२६ को आईपीएलअघि उनीहरूले प्लेइङ–१२ मै प्रमाणित गुणस्तर फैलाउन प्राथमिकता दिए। उनीहरूले वेङ्कटेशलाई ७ करोड भारुमा ब्याक–अप ब्याट्सम्यानका रूपमा अनुबन्ध गर्न पनि सफल भए। यो रकम २०२५ मा उनीहरूले वेङ्कटेशका लागि खर्च गर्न चाहेको भन्दा निकै कम थियो।

बेंगलुरुले आफ्नो सेट भइसकेको कम्बिनेसन नचलाएका कारण वेङ्कटेशले आईपीएल २०२६ को धेरैजसो समय प्लेइङ–१२ बाहिर बिताए। सिजनको सुरुमा उनी दुईपटक इम्प्याक्ट प्लेयरको रूपमा आए पनि पूर्ण रूपमा खेल्न १३औं खेलसम्म कुर्नुपर्‍यो।

घाइते पाटीदारको स्थान लिँदै वेङ्कटेशले मौकाको सदुपयोग गरे। पञ्जाब किंग्सविरुद्धको २३ रनको जितमा उनले ४० बलमा अविजित ७३ रन प्रहार गरे। त्यसपछि, लिगको अन्तिम खेलमा उनले घाइते ज्याकव बेथेलको स्थानमा ओपनिङ गर्दै १९ बलमा ४४ रन बनाए। उक्त खेलमा बेंगलुरुले २५६ रनको लक्ष्य पछ्याउने प्रयास नै नगरी शीर्ष स्थानमा रहन आफ्नो नेट रनरेटलाई व्यवस्थित गर्न मात्र ध्यान दियो।

वेङ्कटेशले भने, ‘बेंगलुरु च्याम्पियन टोली हो। हामी डिफेन्डिङ च्याम्पियन हौँ। त्यसैले च्याम्पियनसिप जिताउने कम्बिनेसनलाई चलाउनु सधैँ बुद्धिमानी हुँदैन। टोलीलाई सबैभन्दा माथि राख्ने व्यक्तिको नाताले यो वातावरणसँग घुलमिल हुनु मेरो कर्तव्य हो।’

मौकाको पर्खाइमा रहँदा पनि व्यवस्थापनले आफूबाट राखेको अपेक्षा र भूमिकाका बारेमा पूर्ण रूपमा पारदर्शी व्यवहार गरेको उनले बताए। उनी भन्छन्, ‘टोलीमा मेरो भूमिका के हो भन्ने विषयमा मो, एन्डी र डीकेसँग निकै राम्रो कुराकानी भएको छ। उहाँहरूले मलाई स्पष्ट मार्गनिर्देशन दिनुभएको छ।’

स्पष्टता र सञ्चारले गर्दा बेंगलुरु अन्तिम समयमा हुने परिवर्तन र परिस्थितिजन्य बाध्यताहरूलाई सामना गर्न अझ सक्षम बनेको छ। कानुनी झमेलाका कारण यस सिजन यश दयाललाई बाहिर राख्ने निर्णय यसकै एउटा उदाहरण हो।

उपाधि जित्दा दयाल बेंगलुरुको तीन सदस्सीय पेस आक्रमणका महत्त्वपूर्ण हिस्सा थिए। तर उनलाई अनुबन्धमै राखेर पनि बेंगलुरुले प्रभावकारी रूपमा एक खेलाडी कम लिएर खेलेको छ। उनको अनुपस्थिति र हेजलवुडले सुरुवाती केही खेल गुमाउँदा समस्या उत्पन्न हुन सक्थ्यो। 

तर, अक्सनबाट ल्याइएका ज्याकव डफीले हेजलवुडको स्थान लिए। हैदराबादविरुद्धको आफ्नो पहिलो खेलमै उनले २२ रन दिएर ३ विकेट लिँदै प्लेयर अफ द म्याचको उपाधि जिते।

हेजलवुड टोलीमा फर्किएपछि डफीले सबै खेल खेलेका छैनन्। तर उनलाई रणनीतिक रूपमा प्रयोग गरिएको छ। धर्मशालामा पीबीकेएसविरुद्धको खेलमा यसको उदाहरण देखियो, जहाँ ऐतिहासिक रूपमै स्पिनभन्दा पेस र हिट–द–डेक बलिङ बढी प्रभावकारी मानिन्छ।

त्यसैगरी, गत वर्ष दयालको ब्याक–अपको रूपमा पहिचान गरिएका रासिख सलामले दश खेल खेलेका छन् र गत वर्ष दयालले लिएको १३ विकेटको आँकडा पार गरिसकेका छन्। फ्रेन्चाइजीले सलामको प्रशिक्षण क्याम्पमा लगानी गर्‍यो। अझ क्रुणालले उनलाई थप अवसरका लागि जम्मु कश्मीरबाट बरोडा सर्नसमेत सहजीकरण गरेका थिए।

उनीहरूको लचिलोपन खेलाडी चयन र रणनीतिमा मात्र सीमित छैन। पछिल्ला दुई सिजनमा बेंगलुरुले आईपीएलको सबैभन्दा पुरानो मान्यतालाई पनि पुनर्विचार गर्नुपरेको छ। त्यो मान्यता थियो– घरेलु मैदानमा दबदबा नबनाएसम्म लगातार सफलता असम्भव छ।

गत सिजन उनीहरूले घरेलु मैदानमा दुई खेल मात्र जितेका थिए तर बाहिर भने उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्दै नौ खेलमा जित निकाले। यस वर्ष अर्कै चुनौती थपियो। खेलतालिकामा भएको परिवर्तनका कारण बेंगलुरुले चिन्नास्वामीमा पाँचवटा मात्र लिग खेल खेल्यो। दुईवटा ‘घरेलु’ खेल रायपुरमा सारियो, जहाँ २०१६ यता कुनै आईपीएल खेल भएको थिएन।

मुम्बईविरुद्धको खेलअघि बेंगलुरु सीधै विमानबाट ओर्लिएर मैदान पुगेको थियो। यता मुम्बईले भने रायपुरमा दुईपटक प्रशिक्षण गरिसकेको थियो। यहाँको पिच कस्तो हुन्छ भनेर बुझ्न उनीहरूले छत्तीसगढ प्रिमियर लिगका खेलहरूको स्कोरकार्डसमेत अध्ययन गरेका थिए।

बोबाटले स्वीकार गरे, सुरुमा बेंगलुरुमा आउँदा उनले चिन्नास्वामीलाई केवल धेरै रन बन्ने मैदानका रूपमा मात्र हेरेका थिए। ऐतिहासिक रूपमै बेंगलुरुलाई घरेलु मैदानको फाइदा लिन गाह्रो हुँदै आएको छ भन्ने बुझ्न उनलाई समय लाग्यो।

उनले भने, ‘धेरैले भन्थे, घरेलु मैदानमा बलियो नभएसम्म आईपीएल जित्न सकिँदैन। मेरो मनमा लाग्यो, त्यसो भए बाहिरका सबै खेल जितौँ न त।’

धेरै हदसम्म यही कुरा निर्णायक बन्यो। बेंगलुरुले जित कहाँबाट आउँछ भनेर चिन्ता गर्न छाड्यो। यसको सट्टा परिस्थितिहरू छिटो बुझ्ने, अझ राम्रोसँग अनुकूल हुने र विभिन्न तरिकाले जित्न सक्ने लचिलो टोली निर्माण गर्नमा उनीहरूले ध्यान केन्द्रित गरे।

बोबाटले भने, ‘राम्रो नगर्दा आफूलाई सुधार्ने विनम्रता हुनुपर्छ। सुरुमा हामीले घरेलु मैदानमा राम्रो खेल्न सकिरहेका थिएनौँ। तर हामीले इमानदारीपूर्वक समीक्षा गर्‍यौं। यहाँ कसरी बलिङ गर्ने, कस्ता बलरहरू सफल हुन्छन् र हामी कसरी ब्याटिङ गर्न चाहन्छौँ भन्ने कुराको निर्क्यौल गर्‍यौँ। केटाहरूले साँच्चै ती सिकाइहरूलाई व्यवहारमा उतारे।’

त्यसको नतिजा आफैँ देखिएको छ। बेंगलुरुले यस सिजन आफ्ना सातमध्ये छ घरेलु खेल (रायपुरका दुईसहित) जितेको छ। यसका साथै, उनीहरूले धर्मशालाजस्तो अपरिचित वातावरणमा पनि आफूलाई ढाल्न सफल भएका छन्। त्यहाँ पृष्ठभूमिमा विशाल हिमालय देखिन्छ र भौगोलिक रूपमा बेंगलुरुभन्दा सगरमाथा नजिक छ।

जब कुनै टोलीले उपाधिका लागि वर्षौं कुर्नुपर्छ, उनीहरू प्रायः पहिलो सफलतालाई नै अन्तिम गन्तव्य मान्ने गर्छन्। तर, झन्डै एक वर्षपछि पनि यी सिकारीहरूलाई अझै धेरै चाहिएको स्पष्ट देखिन्छ।

ईएसपीएन क्रिकइन्फो