कसले भन्यो र तिमीलाई ? पहाडलाई दुख्दैन भनेर !
कसैले सुनायो खै तिमीलाई ? पहाड कहिल्यै रुँदैन भनेर !

उमेरको चाङले थिच्दै गएपछि आफैँलाई बोक्न नसकेको बुढो पहाड
शिशिर ऋतुमा पातले छाड्दै गएर शुष्क रुखजस्तो बनेको पहाड 
एक्लोपनले गाँजिरहने दिनहरूले निस्सासिएर 
गहभरि धमिला स्मृतिहरू छचल्काएर 
मक्किँदै गएको तनमन सिउन नसकेर 
अतल आकाशको रित्तोपन ओढेर 
निविड, नीरव, निस्पट्ट अन्धकारजस्तो भएको जिन्दगीलाई 
मौन, चुपचाप, निर्वाक् रुँग्दारुँग्दै थाकेर 
अचेल हरेक रात पहाड रुन्छ !

आफ्नै आँसु पुछ्नलाई जब उठाउन सक्दैन नाडी
प्यास मेटाउन हातले भेट्दैन नगिचमा कुनै करुवा 
अन्तःस्करणको कोलाहल बिसाउन जब भेट्दैन कुनै आफ्नाको काँध 
जब मुटुभित्र धमिराझैँ गुँड बनाएका कुरालाई फुकाउन सक्दैन 
माकुराका जालझैंँ जेलिएका वाक्य फुटाउन सक्दैन 
खोलाझैँ पीडा सुसाउन नसकेर 
अचेल हरेक रात पहाड रुन्छ !

वर्षौंदेखि ओछ्यानमा लम्पसार आफ्नो भीमकाय शरीर देखेर
आफ्नो अडीगपन हेरेर
साँच्चै पहाडलाई पनि दुख्छ 
टाँढिदै गएका आफन्त 
भत्किँदै गएका मायाको संसार 
सुक्दै गएको मुहानजस्तो सुदूर स्मृति 
व्यस्तताको पहिरोले पुरिँदै गएका अपनत्वको अभावले 
अनि डुब्दै गएको आफ्नो अस्तित्वको मोहले 
अचेल हरेक रात पहाड रुन्छ !

पहाडले बोलेको तिमी सुन्दैनौँ 
न त उसको आँखामा छल्किरहेका आँसु तिमी देख्छौ 
तर पहाडलाई पनि दुख्छ 
अचेल पहाड मौनताको राग अलाप्न नसकेर रुन्छ 
शीतजसरी दुःख लुकाउन नसकेर रुन्छ
आदिम विचार खेलिरहेका मस्तिष्कमा 
प्रताडनाका अश्रव्य धुन मिसाएर 
मौन, चुपचाप, निर्वाक् अनि एक्लै 
अचेल हरेक रात पहाड रुन्छ !

कसले भन्यो र तिमीलाई ? पहाडलाई दुख्दैन भनेर !
कसैले सुनायो खै तिमीलाई ? पहाड कहिल्यै रुँदैन भनेर !
तिमी जेसुकै भन 
सधैँ लड्नकै लागि उभिएको पहाड
उभिनकै लागि लड्दै आएको पहाड 
लड्न नसकेर रुन्छ 
आफ्नै खुट्टामा उभिन नसकेर रुन्छ 
ढुङ्गाजस्तो मुटु भएको पहाड ढुङ्गाकै आँसु खसालेर रुन्छ 
ढुङ्गाभन्दा गह्रौँ हेलाका भारी सहन नसकेर 
अचेल हरेक रात पहाड रुन्छ  
हो, 
अचेल हरेक रात एउटा बुढो पहाड रून्छ  !
०००
(मकवानपुर जिल्लाकी हेटौँडा– ९)
(नेपाल प्रज्ञा–प्रतिष्ठानको ६८औँ वार्षिकोत्सवका उपलक्ष्यमा आयोजित राष्ट्रिय कविता महोत्सव २०८२ मा सहभागी भई सर्वोत्कृष्ट १० मा परेको कविता ।)