‘जब म यहाँ हिँड्छु, उनले कसरी बललाई चलाउँथे र कसरी नियन्त्रण गर्थे भन्ने कुरा नसम्झी रहन सक्दिनँ। त्यो बेग्लै कुरा थियो।’

कायरोबाट करिब तीन घण्टा उत्तरमा रहेको नागृग गाउँको युथ सेन्टरको नयाँ गाढा हरियो गेट खोल्दै मोहम्मद शालाहका पहिलो प्रशिक्षकहरूमध्ये एकले भने। विश्वका सबैभन्दा सफल स्ट्राइकरहरूमध्ये एकको यात्रा यहीँबाट सुरु भएको थियो, ती खेलाडी जसले गत मे महिनामा लिभरपुललाई प्रिमियर लिगको उपाधिसम्म पुर्‍याए।

सात वर्षका शालाह, आफ्नो साथीहरूसँग नागृगको सडकमा फुटबल खेल्थे । आफूलाई ब्राजिलका स्ट्राइकर रोनाल्डो, फ्रान्सका महान् प्लेमेकर जिनेदिन जिदान वा इटालियन जादुगर फ्रान्सेस्को टोटी भएको नाटक गर्थे।

घाम्री अब्द एल-हमिद एल-सआदनी भन्छन्, ‘मोहम्मद आफ्ना टिमका साथीहरूको तुलनामा साना थिए, तर उनले ठूला केटाहरूले समेत गर्न नसक्ने काम गर्थे।’ 

उनले अहिले शालाहको सम्मानमा नामकरण गरिएको कृत्रिम मैदानतर्फ औँल्याए र भने ‘उनको प्रहार अविश्वसनीय रूपमा शक्तिशाली थियो, र उनमा दृढता तथा उत्साह थियो भन्ने कुरा स्पष्ट थियो।’

३३ वर्षीय शालाह लिभरपुलमा आफ्नो नवौँ सिजन खेलिरहेका छन्। सन् २०१७ मा क्लबमा सामेल भएदेखि उनले लिग र कपका ४०२ खेलमा शानदार २४५ गोल गरिसकेका छन्।

इजिप्टका यी पहिलो विश्वव्यापी फुटबल महानायकले लिभरपुलसँग च्याम्पियन्स लिगसहित हरेक घरेलु सम्मान जितेका छन्, तर आफ्नो देशका लागि भने अहिलेसम्म ठूलो सफलता प्राप्त गर्न सकेका छैनन्।

आगामी डिसेम्बरमा हुने अफ्रिका कप अफ नेसन्स र सन् २०२६ को विश्वकप नजिकिँदै गर्दा बीबीसी स्पोर्टले इजिप्टको भ्रमण गरेको थियो— यो पत्ता लगाउन कि ११ करोड ५० लाख जनसंख्या भएको यो फुटबलप्रेमी देशका मानिसहरूका लागि शालाहको अर्थ के हो, र कसरी सामान्य परिवेशबाट आएको एक सानो बालक राष्ट्रिय आइकन बन्यो।

कायरोको पूर्वमा रहेको ‘डेन्टिस्ट्स क्याफे’मा लामिसे एल-सादेक भन्छिन्, ‘जब म शालाहलाई खेल्दै गरेको हेर्छु, मलाई अझै पनि मेरो बुबाको खुसी महसुस हुन्छ। शालाह लिभरपुलमा आबद्ध भएपछि हामीसँगै टेलिभिजनमा हरेक खेल हेर्थ्यौँ।’

यो क्याफेको नाम पहिलेका मालिकको पेसा (दन्त चिकित्सक) का कारण राखिएको हो र अहिले यहाँ लिभरपुलका प्रशंसकहरू ठूलो स्क्रिनमा खेल हेर्न जम्मा हुन्छन्।

लामिसेले आफ्नो बुबाको नाम पछाडि लेखिएको लिभरपुलको जर्सी लगाएकी छिन्। उनी थप्छिन्, ‘बुबाको दुःखद् निधन दुई वर्षअघि भयो।’

‘हरेक लिभरपुलको खेल हाम्रो घरमा हरेक हप्ताको सबैभन्दा खुसीको दुई घण्टा हुन्थ्यो। स्कुल वा कामको कारणले मैले खेल छुटाउनु परे पनि बुबाले मलाई मिनेट-मिनेटको अपडेट टेक्स्ट गर्नुहुन्थ्यो।’

‘शालाह विशेषाधिकारको वर्गबाट आएका होइनन्। उनी अहिले जहाँ छन्, त्यहाँ पुग्नका लागि उनले साँच्चै कडा मेहनत र धेरै बलिदान गरेका छन्। हामीमध्ये धेरैले आफैँलाई उनीमा देख्छौँ।’

• ‘सबै बच्चाहरू शालाह बन्न चाहन्छन्’

इजिप्टको नाइल डेल्टामा रहेको नागृगको यो सानो कृषिप्रधान गाउँ चमेली र तरबुजा फल्ने हरियाली खेतहरूका बिचमा छ। भैँसी, गाई र गधाहरूले गाडी, मोटरसाइकल र घोडागाडाहरूसँगै कच्ची सडक साझा गर्छन्।

यही नै विश्वका उत्कृष्ट र सबैभन्दा सफल स्ट्राइकरहरूमध्ये एक, जसलाई मायाले ‘इजिप्सियन किङ’ भनिन्छ, ले आफ्ना प्रारम्भिक वर्षहरू बिताए।

शालाह आठ वर्षका हुँदा उनलाई हुर्काउने एल-सआदनी, जो आफूलाई शालाहको पहिलो प्रशिक्षक भन्न रुचाउँछन्, थप्छन्, ‘शालाहको परिवार नै उनको सफलताको जग र रहस्य हो।’

‘उनीहरू अझै पनि यहाँ नम्रता, मूल्य र सम्मानका साथ बस्छन्। यही कारणले मानिसहरूले उनीहरूलाई यति धेरै माया गर्छन्।’

नागृगमा शालाहको छाप जताततै छ, जहाँ बच्चाहरू खेलाडीको नाम र नम्बरसहित लिभरपुल र इजिप्टको जर्सी लगाएर दौडिरहेका हुन्छन्।

गाउँका सबैभन्दा प्रसिद्ध पुत्रको सम्मानमा युथ सेन्टरलाई हालै प्रभावशाली रूपमा स्तरोन्नति गरिएको छ, र हरियो मैदान कुनै व्यावसायिक तालिम स्थलमा भन्दा कम देखिँदैन।

‘उनीहरू [शालाहको परिवार] ले उनी सानो छँदा धेरै त्याग गरे,’ एल-सआदनी भन्छन्, जो च्याम्पियन्स लिग ट्रफीसहित शालाहको ठूलो तस्बिर पछाडि उभिरहेका छन्।

‘उनीहरू सुरुदेखि नै अविश्वसनीय रूपमा सहयोगी थिए, विशेष गरी उनका बुबा र उनका काका, जो वास्तवमा यो सेन्टरका अध्यक्ष पनि हुन्।’

नागृगमा शालाहको छाप जताततै छ, जहाँ बच्चाहरू खेलाडीको नाम र नम्बरसहित लिभरपुल र इजिप्टको जर्सी लगाएर दौडिरहेका हुन्छन्।

उनको पुरानो विद्यालय बाहिर शालाहको भित्तेचित्र छ, जबकि एउटा टुकटुक (तीन पाङ्ग्रे गाडी) ठूलो स्टिकरमा मुस्कुराइरहेका शालाहको तस्बिर राखेर हर्न बजाउँदै दौडिन्छ।

नागृगको मुटुमा त्यो नाई पसल छ जहाँ किशोर शालाह प्रशिक्षणपछि कपाल काट्न आउँथे। अहमद एल मस्री भन्छन्, ‘उनलाई घुम्रे कपाल र दाह्रीको शैली दिने म नै हुँ।’

‘उनका साथीहरूले हामी शहरका नभई गाउँका भएकाले यहाँ कपाल नकाट्न भनेका थिए, तर उनी सधैँ म कहाँ आउँथे। भोलिपल्ट उनका साथीहरू अचम्मित भएर सोध्थे, ‘तिम्रो नाई को हो?’।

ती कपाल काट्ने व्यक्तिले युथ सेन्टर र गाउँका सडकहरूमा शालाहको कौशल हेरेको सम्झना गर्छन्।

उनी थप्छन्, ‘मलाई सबैभन्दा ठूलो कुरा के याद छ भने जब हामी सबै प्लेस्टेशन खेल्थ्यौँ, शालाह सधैँ लिभरपुल बन्न रोज्थे। अरू केटाहरूले म्यानचेस्टर युनाइटेड वा बार्सिलोना रोज्थे, तर उनी सधैँ लिभरपुल रोज्थे।’

उनी १४ वर्षको उमेरमा क्लबमा आबद्ध भए र अरब कन्ट्र्याक्टर्समा तालिम र खेल्नका लागि दैनिक राउन्ड ट्रिप गर्न उनलाई स्कुलबाट चाँडै निस्कने अनुमति दिइएको कथा इजिप्ट र बाहिर पनि एक किंवदन्ती बनेको छ।

‘अहिले गाउँमा बस्ने सबै युवाहरू उनीजस्तै बन्न चाहन्छन्।’

शालाहको फुटबल शिक्षामा कायरोस्थित क्लब अरब कन्ट्र्याक्टर्स (जसलाई अल मोकाउलुन पनि भनिन्छ) मा बिताएका ६ वर्ष समावेश छ।

उनी १४ वर्षको उमेरमा क्लबमा आबद्ध भए र अरब कन्ट्र्याक्टर्समा तालिम र खेल्नका लागि दैनिक राउन्ड ट्रिप गर्न उनलाई स्कुलबाट चाँडै निस्कने अनुमति दिइएको कथा इजिप्ट र बाहिर पनि एक किंवदन्ती बनेको छ। त्यो यात्रामा धेरै घण्टा लाग्थ्यो।

• प्रसिद्ध बस यात्राबाट निर्मित

नागृगको छेउमा रहेको साँघुरो, सात सिटवाला सुजुकी भ्यानमा सवार केही यात्रुहरू झर्किन थालेका छन्।

‘उनीहरू चढ्ने कि नचढ्ने?’

यो बस सेवा तालिका अनुसार चल्दैन। वास्तवमा, यो भ्यान चालकले भरिएपछि मात्र गन्तव्यतर्फ लाग्छ।

किशोरावस्थामा, शालाहले अरब कन्ट्र्याक्टर्सको प्रशिक्षणमा जानका लागि यो बस स्टपबाट आफ्नो लामो यात्रा सुरु गर्थे। एल-सआदनी भन्छन्, ‘यो कठिन यात्रा थियो र निकै महँगो पनि।’

‘उनी आफैँमा निर्भर हुन्थे र धेरैजसो एक्लै यात्रा गर्थे। कल्पना गर्नुहोस्, एउटा बच्चा बिहान १० बजे निस्कन्छ र मध्यरातमा मात्र फर्किन्छ। त्यो यात्राका लागि बलियो व्यक्ति चाहिन्थ्यो; स्पष्ट लक्ष्य भएको व्यक्तिले मात्र यस्तो बोझ सहन सक्थ्यो।’

जब हामी बसमा चढ्छौँ, हामीलाई एक आमा र उनका दुई छोराको पछाडि सिटमा कोचिन्छ, र हामी बस्उन नामक सहरतर्फ लाग्छौँ— जुन कायरोको लागि शालाहको नियमित यात्राको पहिलो स्टप थियो।

कायरोमा आइपुग्दा सबैभन्दा पहिले देखिने चीजहरूमध्ये एक हो— चौबीसै घण्टा सडकमा दौडिरहने सेता माइक्रोबसहरू, जुन यात्रुहरूले खचाखच भरिएका हुन्छन्।

त्यसपछि उनी तान्ताका लागि अर्को बसमा चढ्थे, त्यसपछि कायरोको रामसेस बस स्टेसन पुग्न फेरि बस परिवर्तन गर्थे, जहाँ उनले आफ्नो गन्तव्यमा पुग्नुअघि अन्तिम पटक सवारी साधन बदल्नुपर्थ्यो।

साँझको प्रशिक्षण पछि, त्यही लामो यात्रा उल्टो क्रममा गर्दै नागृग फर्कनुपर्थ्यो।

कायरोमा आइपुग्दा सबैभन्दा पहिले देखिने चीजहरूमध्ये एक हो— चौबीसै घण्टा सडकमा दौडिरहने सेता माइक्रोबसहरू, जुन यात्रुहरूले खचाखच भरिएका हुन्छन्।

इजिप्टका पत्रकार वाएल एल-सईद बताउँछन्, ‘१० लाखभन्दा बढी मानिस बसोबास गर्ने सहरमा यी सवारी साधनले करिब ८०% यात्रुलाई सेवा दिन्छन्।’

यस्ता हजारौँ भ्यानहरू २४/७ काम गरिरहेका हुन्छन्।

बस्उनसम्मको छोटो यात्रा पनि बसको पछाडिको सिटमा गर्मी र असहज अवस्थामा कठिन हुन्छ, त्यसैले किशोर शालाहका लागि हप्तामा धेरै पटक त्योभन्दा धेरै लामो यात्रा कति चुनौतीपूर्ण हुन्थ्यो होला, कल्पना मात्र गर्न सकिन्छ।

शालाहलाई पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय क्याप दिने प्रशिक्षक ह्यानी रामजी विश्वास गर्छन् कि यस्ता अनुभवहरूले नै खेलाडीलाई शीर्ष स्तरमा सफल हुनका लागि आवश्यक मानसिकता प्रदान गरेको हो।

‘इजिप्टमा फुटबल खेलाडीको रूपमा सुरु गर्नु धेरै गाह्रो छ,’ ह्यानी रामजी भन्छन्।

रामजी सन् १९९० को विश्वकपमा इजिप्टको टोलीमा थिए जसले इङ्ल्यान्डको सामना गरेको थियो, र उनले बुन्डेसलिगामा ११ वर्ष खेलेका थिए। उनले अक्टोबर २०११ मा राष्ट्रिय टोलीको अन्तरिम प्रबन्धक हुँदा शालाहलाई इजिप्टको सिनियर टोलीमा डेब्यु गराएका थिए।

‘देश स्थिर थिएन, क्रान्ति चलिरहेको थियो, त्यसैले हाम्रो लागि प्रतियोगिताको तयारी कठिन थियो,’ जसलाई सबैले ‘क्याप्टेन दिया’ भन्छ

न्,ले सुनाए।

उनी लन्डन २०१२ ओलम्पिकमा शालाहले खेलेको इजिप्टको अन्डर-२३ टोलीका पनि इन्चार्ज थिए।

रामजी थप्छन्, ‘मैले पनि बस चढ्नुपर्थ्यो र मेरो पहिलो क्लब अल अहली पुग्न पाँच वा छ किलोमिटर हिँड्नुपर्थ्यो, र मेरा बुबाले मेरो लागि फुटबल बुट किन्न सक्नुहुन्नथ्यो।’

‘शीर्ष स्तरमा खेल्नु र यति धेरै वर्षसम्म शीर्ष स्तरमा टिकी रहनु १००% यही जीवनशैलीले आकार दिएको हो, किनकि यस प्रकारको जीवनले बलियो खेलाडी निर्माण गर्छ।’

• ‘रक्षा नगर!’

कायरोको सबैभन्दा व्यस्त पुलहरूमध्ये एक पार गरेर सहरमा प्रवेश गर्दा, एउटा ठूलो इलेक्ट्रोनिक बिलबोर्ड आइसक्रिम विज्ञापनबाट सरेर शालाहको तस्विरमा ‘शुक्रान’ (धन्यवाद) भन्ने अरबी शब्दको साथ चम्किन्छ।

नजिकैको एक कार्यालयमा दिया एल-सईद पर्खिरहेका छन्, जो शालाहको प्रारम्भिक करियरका सबैभन्दा प्रभावशाली प्रशिक्षकहरूमध्ये एक हुन्।

सन् २०११ मा कोलम्बियामा भएको अन्डर-२० विश्वकपमा शालाहले विश्वव्यापी मञ्चमा पहिलो प्रभाव पार्दा उनी प्रशिक्षक थिए।

‘देश स्थिर थिएन, क्रान्ति चलिरहेको थियो, त्यसैले हाम्रो लागि प्रतियोगिताको तयारी कठिन थियो,’ जसलाई सबैले ‘क्याप्टेन दिया’ भन्छन्,ले सुनाए।

‘शालाह जब हामीसँग आए, सबैभन्दा पहिले उनको गति र उनी सधैँ एकाग्र हुने कुराले ध्यान खिच्यो। उनी यति टाढा पुगेका छन् किनभने उनी धेरै राम्रोसँग सुन्छन्, कसैसँग बहस गर्दैनन्, सधैँ सुन्ने र काम गर्ने, सुन्ने र काम गर्ने गर्छन्। उनी अहिले जहाँ छन्, त्यसका लागि योग्य छन्।’

‘क्याप्टेन दिया’ ले एक युवा शालाहलाई आफ्नो पेनाल्टी क्षेत्रबाट टाढा रहन र केवल आक्रमणमा ध्यान केन्द्रित गर्न भनेको कुरा सम्झन्छन्।

‘त्यसपछि अर्जेन्टिना विरुद्धको खेलमा, उनी हाम्रो १८-यार्ड बक्समा रक्षा गर्न फर्किए र पेनाल्टी गराए,’ उनी हाँस्दै भन्छन्।

‘मैले उनलाई भनेको थिएँ, डिफेन्ड नगर, तिमी किन हाम्रो बक्समा छौ? तिमी डिफेन्ड गर्न सक्दैनौँ!।’

‘लिभरपुलले गत सिजन प्रिमियर लिगको उपाधि जित्दा, मैले उनलाई भन्दै गरेको सुनेको थिएँ कि आर्ने स्लटले पनि उनलाई डिफेन्ड नगर्न भन्छन्। तर म नै पहिलो प्रशिक्षक थिएँ जसले उनलाई डिफेन्ड नगर्न भनेको थिएँ।’

• इजिप्टका ‘महान् राजदूत’

शालाहले राष्ट्रिय टोलीका लागि १४ वर्षदेखि खेलिरहेका छन् र इजिप्टका लागि उनको महत्त्व यति छ कि उनी घाइते हुँदा उच्च पदस्थ सरकारी अधिकारीहरू पनि चिन्ता व्यक्त गर्न पुग्छन्।

‘मलाई इजिप्टका स्वास्थ्यमन्त्रीबाट समेत फोन आएको थियो,’ सन् २०१८ को च्याम्पियन्स लिग फाइनलमा रियल म्याड्रिडसँग लिभरपुल पराजित हुँदा शालाहलाई काँधको गम्भीर चोट लागेको थियो र केही हप्तापछि हुने रुसमा विश्वकप गुमाउन सक्ने अनुमान चलेको बेला राष्ट्रिय टोलीका चिकित्सक डा. मोहम्मद अब्बौद सम्झन्छन्।

‘मैले उनलाई नआत्तिन भनेँ, सबै ठीकठाक चलिरहेको छ।’

इजिप्टको राजधानीको मादी क्षेत्रमा रहेको आफ्नो मेडिकल क्लिनिकबाट बोल्दै डा. अब्बौद थप्छन् ‘म युवा थिएँ र देश भित्रबाट दबाब तीव्र थियो।’

‘म तपाईँलाई भन्न चाहन्छु कि हाम्रो २०१८ विश्वकप छनोट अभियानको हरेक गोलमा शालाह संलग्न थिए।’

‘मलाई मद्दत गर्न खोज्ने धेरै मानिसहरूको फोन आएको थियो। हाम्रो बोर्डका एक सदस्यले मलाई भने कि म अहिले सम्पूर्ण विश्वका सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण व्यक्तिहरूमध्ये एक भएको छु।’

‘यस अवस्थाले मलाई एक व्यक्ति (चिकित्सक) को रूपमा परिवर्तन गर्‍यो।’

त्यसबेला, शालाहले निको भएर देशका तीनमध्ये दुई समूह चरणका खेलहरू खेले, तर उरुग्वे, रुस र साउदी अरेबियासँगको हारपछि इजिप्टलाई छिट्टै बाहिरिनबाट रोक्न भने सकेनन्।

कायरोको बाहिरी भागमा रहेको आफ्नो घरमा इजिप्टका पूर्व सहायक प्रशिक्षक महमुद फायेज भन्छन्, ‘म तपाईँलाई भन्न चाहन्छु कि हाम्रो २०१८ विश्वकप छनोट अभियानको हरेक गोलमा शालाह संलग्न थिए।’

२८ वर्षमा पहिलो पटक विश्वकपमा स्थान सुरक्षित गर्नका लागि एलेक्जान्ड्रियामा कङ्गो विरुद्धको निर्णायक खेलमा शालाहले नाटकीय ९५औँ मिनेटमा पेनाल्टी गोल गर्दै इजिप्टलाई २-१ को जित दिलाएका थिए।

त्यो रोमाञ्चक खेलमा शालाहले इजिप्टलाई अगाडि बढाएका थिए तर कङ्गोले तीन मिनेट बाँकी छँदा बराबरी गोल फर्कायो।

‘के तपाईँलाई थाहा छ मौनता कहिले सुन्न सकिन्छ? कङ्गोले गोल गर्दा मैले मौनता सुनेँ— ७५,००० प्रशंसक तर जताततै मौनता,’ फायेज थप्छन्।

त्यसपछि त्यो पेनाल्टी आयो जसले शालाहलाई राष्ट्रिय नायक बनायो।

‘कल्पना गर्नुहोस्, लगभग १२ करोडको राष्ट्र यस क्षणको लागि, विश्वकपमा छनोट हुनका लागि पर्खिरहेको थियो,’ फायेज भन्छन्। ‘९५औँ मिनेटको पेनाल्टी, जुन मोहम्मदले गोल गर्नै पर्थ्यो— त्यो एक खेलाडीका लागि सबैभन्दा कठिन र अप्ठ्यारो क्षण थियो।’

‘उनले त्यो गोल गरे र हामी सबैलाई गर्वित बनाए। त्यसपछि ड्रेसिङ रुममा उनी नाच्न थाले, सबैलाई अँगालो हाले र चिच्याइरहेका थिए— ‘हामीले गर्‍यौँ, हामीले गर्‍यौँ, २८ वर्षपछि, हामीले गर्‍यौँ ।’

ह्वाइटबोर्डमा शालाहको नाममुनि, एक प्रशिक्षकले ‘अनुशासन, समर्पण र उत्प्रेरणा’ लेखेका छन्।

कायरोमा ‘द मेकर’ नामक फुटबल एकेडेमी छ, जसको स्थापना र सञ्चालन पूर्व टोटनह्याम र इजिप्टका स्ट्राइकर मिडोले गरेका हुन्। उनले शालाहको पदचिह्न पछ्याउने खेलाडीहरू उत्पादन गर्ने आशा राखेका छन्।

मिडो भन्छन्, ‘म केवल १७ वर्षको हुँदा १ लाख १० हजार मानिसको अगाडि राष्ट्रिय टोलीका लागि खेलेको थिएँ, इजिप्टको प्रतिनिधित्व गर्ने सबैभन्दा कान्छो खेलाडी। मलाई मानिसहरूले ममाथि भर पर्छन् भन्ने महसुस गर्न मन पर्छ र शालाह पनि त्यस्तै हुन्।’

हाम्रो भ्रमणको समयमा, एक शीर्ष व्यावसायिक बन्न आवश्यक मानसिकताका बारेमा युवा खेलाडीहरूका लागि कक्षा सञ्चालन भइरहेको थियो।

ह्वाइटबोर्डमा शालाहको नाममुनि, एक प्रशिक्षकले ‘अनुशासन, समर्पण र उत्प्रेरणा’ लेखेका छन्।

मिडो थप्छन्, ‘शालाह अहिले जहाँ छन्, त्यसको कारण हो— उनी दैनिक रूपमा आफ्नो मानसिक शक्तिमा काम गर्छन्।’

‘उनी इजिप्टका लागि र अफ्रिकी खेलाडीहरूका लागि पनि महान् राजदूत हुन्। उनले युरोपेली क्लबहरूलाई अरब खेलाडीहरूको सम्मान गर्न बाध्य बनाएका छन्, शालाहले यही गरेका छन्।’

‘मलाई लाग्छ कि धेरै युरोपेली क्लबहरूले अब इजिप्टबाट आएका कुनै युवा खेलाडीलाई देख्दा, उनीहरू शालाहको बारेमा सोच्छन्। उनले हाम्रा युवा खेलाडीहरूलाई सपना देख्न सिकाएका छन्।’

• जहाँबाट सुरु भयो, त्यहीँ फिर्ता

हामी नागृग फर्कन्छौँ र रशिदालाई भेट्छौँ, ७० वर्षीया जो सानो स्टलबाट तरकारी बेच्छिन्। उनी शालाहले उनको जीवन र उनी जन्मिएर हुर्केको गाउँका सयौँ अन्य मानिसहरूको जीवन कसरी परिवर्तन गरेका छन् भन्ने बारेमा बताउँछिन्।

रशिदा भन्छिन्, ‘मोहम्मद एक असल मानिस हुन्। उनी सम्मानजनक र दयालु छन्, उनी हाम्रा लागि दाजुभाइ जस्तै छन्।’

उनी गाउँका धेरै मानिसहरूमध्ये एक हुन् जसले शालाहको च्यारिटीको कामबाट लाभान्वित भएका छन्, जसले उनको फुटबल स्टारडमको यात्रा सुरु भएको ठाउँलाई सहयोग गरिरहेको छ।

मोहम्मद शालाह च्यारिटी फाउन्डेसनका हसन बकर भन्छन्, ‘यसको उद्देश्य अनाथ, सम्बन्ध विच्छेद भएका र विधवा महिलाहरू, गरिब र बिरामीहरूलाई मद्दत गर्नु हो।’

‘यसले मासिक सहयोग, बिदाहरू र विशेष अवसरहरूमा खाना र खाद्य बक्सहरू प्रदान गर्दछ। उदाहरणका लागि [रशिदाको हकमा] यसले विधवा भत्तामा पूरक सहयोग दिन्छ।’

‘जब मोहम्मद यहाँ आउँछन्, उनी सामान्य कपडामा हिँड्दै, कहिल्यै देखावटी नगरी नम्र रहन्छन्। मानिसहरूले उनलाई उनको नम्रता र दयालुपनका कारण माया गर्छन्।’

रशिदा जस्ता मानिसहरूलाई च्यारिटीले मद्दत गर्नुका साथै, शालाहले स्थानीय समुदायको सेवाका लागि नयाँ हुलाक कार्यालय, एम्बुलेन्स इकाई, एक धार्मिक संस्थाको लागि रकम जुटाएका छन् र ढल निकास स्टेशनका लागि जग्गा पनि दान गरेका छन्।

लिभरपुलले गत सिजन रेकर्ड बराबरी गर्दै २०औँ पटक इङ्लिस लिगको उपाधि जित्दा, प्रशंसकहरू गाउँका प्रसिद्ध पुत्रको उत्सव मनाउन टेलिभिजनमा खेल हेर्न नागृगको स्थानीय क्याफेमा जम्मा भएका थिए।

• के सन् २०२५-२६ मा शालाहको गृहगाउँमा थप उत्सवहरू हुनेछन्?

सन् २०१९-२० र २०२४-२५ मा लिभरपुललाई प्रिमियर लिगको उपाधि दिलाउन मद्दत गरे पनि, खेलाडीले आफ्नो देशका लागि अहिलेसम्म कुनै ट्रफी उचालेका छैनन्।

शालाहभन्दा अघिल्लो पुस्ताले सन् २००६ देखि २०१० को बिचमा लगातार तीन अफ्रिका कप अफ नेसन्सको उपाधि जितेका थिए। त्यसपछि, सन् २०१७ मा क्यामरुन र २०२१ संस्करणमा (२०२२ को सुरुमा भएको) सेनेगल विरुद्ध दुई फाइनलमा हार बेहोर्नु परेको छ।

डिसेम्बर २१ बाट सन् २०२५ को अफ्रिका कप अफ नेसन्स सुरु हुँदैछ— विश्वकपभन्दा छ महिना अगाडि— के इजिप्टवासीहरूलाई ३३ वर्षीय शालाहले अब अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा सफलता दिलाउनुपर्छ भन्ने लाग्छ?

मिडो भन्छन्, ‘शालाहले आफ्नो विरासत पहिले नै स्थापित गरिसकेका छन्। उनी हाम्रो इतिहासका सबैभन्दा महान् इजिप्टियन फुटबलर हुन्।’

‘उनले कसैलाई केही प्रमाणित गर्नुपर्दैन, उनी लिभरपुलका लागि एक लिजेन्ड हुन् र इजिप्टका लागि पनि एक लिजेन्ड हुन्।’

बीबीसी