विदुर कटुवाल

म आवारा हुँ

तर हराएको होइन

म बाटोमै जन्मिएको

इतिहासको सन्तान हुँ ।

म आवारा हुँ

किनकि मैले

मालिकको भाषा बोलिनँ,

मजदुरको पीडा बोलेँ ।

म आवारा हुँ

किनकि मैले

महलमा शिर झुकाइनँ,

झुपडीको शिर उठाएँ ।

यो देशमा

जो प्रश्न गर्छ

ऊ आवारा हुन्छ,

जो विद्रोह गर्छ

ऊ अपराधी कहलिन्छ ।

हो,

म त्यही अपराधी हुँ

भोकलाई प्रश्न बनाए,

पसिनालाई मोर्चा 

त्यसैले म आवारा हुँ

जो, सधैँ विद्रोह ओकल्छ ।

म त्यो बतास हुँ

जो पहाड–तराई

छल्दै होइन,

जोड्दै बग्छ ।

जहाँ श्रम छ

त्यहीँ मेरो घर छ ।

मलाई,

किताबमा बन्द

क्रान्ति मान्य छैन,

म त जङ्गल,

खेत र सडकमा

क्रान्ति पढ्ने मान्छे हुँ ।

प्रमाणपत्र बोकेर

दलाली गर्नेहरूबिच,

म खाली हात

चेतना बोकेर हिँडिरहेको

आवारा हुँ ।

सत्ताको कुर्सी

रगतले पालिस गरिएको छ,

त्यसैले

मलाई कुर्सी चाहिँदैन,

मलाई सत्ता उल्ट्याउने

हिम्मत चाहिन्छ ।

नारा बेच्नेहरू धेरै छन्,

भोक बोक्नेहरू झनै धेरै छन्,

म त भोकाहरूको पक्षमा उभिने

आवारा हुँ ।

समाजले भन्यो

तँ अटाइनस्,

म हाँसेँ ।

किनकि यो घेरा

शासकको डरले बनाइएको थियो ।

म हारेको होइन,

म त लडाइँको निरन्तरता हुँ

गोलीले खरानी पार्न खोजिएका सपनाहरूको

अधूरो वाक्य हुँ

म आवारा हुँ ।

म डराउन मानिनँ,

म झुक्न मानिनँ

बरु, गीत गाउँदै हिँडेँ

सडक, बस्ती र देहातका बस्तीहरूमा

क्रान्तिको गीत

त्यसैले त

म आवारा हुँ ।

एक दिन

यही आवारापन

जनताको गीत बन्नेछ 

र, लेखिने छ इतिहास 

लड्नेहरूको 

आवारा भनिनेहरूको ।

(उदयपुर)