एक बेचैन पर्खाइपछि उनीहरू टी-२० विश्वकपको सेमिफाइनलमा प्रवेश गरेका छन्, तर अब न्युजिल्याण्ड त्यहाँ पुगिसकेपछि मिचेल स्यान्टनरले आफूलाई पुनर्ताजगी गर्नेछन्, र उनको बाँकी टोलीले उनलाई पछ्याउनेछ।

उनी सधैँ शान्त रहने भएकाले उनलाई ‘फ्ल्याटलाइन’ (कुनै हलचल नहुने वा नआत्तिने) भनिन्छ। न्युजिल्याण्डको इनिङ्सको अन्त्यतिर मात्र आफ्नै ब्याटबाट निस्केको बल छक्काको लागि उड्दा मिचेल स्यान्टनरको मुटुको धड्कनले आफ्नो शान्त स्वभावलाई पार गरेको थियो र उनी अलि उत्तेजित देखिएका थिए। उनी अझै छिटो सीधै प्रहार गर्न नसकेकोमा रिसाएका थिए।

यो पनि

आमनेसामने हुँदै ‘सिरियल सेमिफाइनलिस्ट’ : कसले मार्ला फाइनलको बाजी ?

इंग्ल्याण्डविरुद्धको उक्त खेलमा अर्को एउटा क्षण पनि थियो जसले उनको शान्त स्वभावको परीक्षा लिएको थियो। उनले रक्षा गर्नुपर्ने रनको समीकरण १८ बलमा ४३ बाट घटेर ९ बलमा १४ पुगेको थियो। 

स्यान्टनरले भर्खरै विल ज्याक्सलाई लङ-अफमा उही शट खेलेर दुई-दुई रन लिएको हेरेका थिए। जब दोस्रो थ्रो आयो, उनले बलिङ एन्डमा बल समाते र यस्तो कडा भावका साथ स्टम्प ढलाए । न्युजिल्याण्डका कप्तानको पारो तात्ने अवस्थामा पुगेको थियो ।

छ वर्षअघि नोभेम्बरको एउटा चिसो दिन थियो, जतिबेला स्यान्टनरले पहिलोपटक आफ्नो देशको नेतृत्व गर्ने दोहोरो प्रकृतिको अनुभव गरेका थिए। फाइदाको कुरा, उनी निर्णयकर्ता थिए, बल समातेर तीव्र गतिका बलरहरूलाई जिस्क्याउँदै बलिङको सुरुवात गर्न सक्थे। बेफाइदा, आफूले नियन्त्रण गर्न नसक्ने कुराहरू सधैँ हुन्छन् भन्ने महसुस गर्नु। जस्तै मौसम। वेस्ट इन्डिजविरुद्धको त्यो टी-२० अन्तर्राष्ट्रिय खेलमा तीन ओभर पनि खेल हुन सकेन।

ब्रेन्डन म्याकुलमले खेल्ने एउटा तरिका स्थापित गरेर र जबसम्म उनी त्यसमा अडिग रहन्थे, जस्तोसुकै परिणाम आए पनि स्वीकार गर्न सक्थे भन्ने तथ्यबाट सान्त्वना लिएर यसलाई सामना गर्थे। उनको बाँकी टोलीले छिट्टै त्यसलाई पछ्यायो। 

केन विलियम्सन सचेत रहने र परिस्थिति अनुकूल आफूलाई ढाल्ने कुरामा विश्वास गर्थे। जब उनले आफ्ना खेलाडीहरूको साथ पाए, न्युजिल्याण्डले परिस्थितिलाई बुझ्ने र विपक्षी भन्दा राम्रोसँग त्यसको फाइदा उठाउने लगभग अलौकिक क्षमता विकास गर्‍यो।

यी दुई व्यक्तिहरूलाई चिनाउने कुरा भनेको आफूले विश्वास गरेको कुरामा अरूलाई पनि विश्वास दिलाउन सक्ने उनीहरूको सफलता थियो। इंग्ल्याण्डविरुद्धको खेलमा, लङ-अफमा निरन्तर दौडिरहेका फिल्डर लोकी फर्गुसनले आफ्नो सफाइ दिन खोजेका थिए, तर जब उनले स्यान्टनरको अनुहारको भाव देखे, उनले चुप लाग्नै बेस सम्झे।

टी-२० अन्तर्राष्ट्रियको इतिहासमा ४०० भन्दा बढी ओभर बलिङ गर्ने दस जना बलर छन्। यसो भन्न सकिन्छ कि, उनीहरूको टोलीले उनीहरूलाई कि त विपक्षीलाई क्षति पुर्‍याउन वा रन रोक्न विश्वास गर्छ।

इकोनोमी रेट (रन खर्चिने दर) का आधारमा यी बलरहरूलाई क्रमबद्ध गर्दा राशिद खान शीर्ष स्थानमा आउँछन्। उनको ठीक पछाडि अन्य चार रिस्ट-स्पिनर छन्, जसले बललाई दुवैतर्फ घुमाउनु कति उपयोगी हुन्छ भन्ने कुरालाई उजागर गर्छ। स्यान्टनर बललाई एकतर्फ मात्र घुमाउँछन् र उनी त्यो सूचीमा तेस्रो नम्बरमा छन्। 

उनी अर्को एउटा सूचीमा भने चौथो नम्बरमा छन्। यो टी-२० विश्वकप र अघिल्लो विश्वकपको बिचमा, स्यान्टनरको ब्याटिङ स्ट्राइक रेट १५५.३ रहेको छ, जुन सायद उनी खेल्ने ७ वा ८ नम्बरको स्थानको लागि सामान्य हो, तर यसले उनको ब्याटिङ क्षमतामा उल्लेख्य वृद्धि भएको देखाउँछ।

स्यान्टनरसँग सधैँ उत्कृष्ट टाइमिङको कला रहेको छ। आफ्नो अन्तर्राष्ट्रिय डेब्यु गरेको एक हप्तापछि, उनले नटिङ्घममा इंग्ल्याण्डविरुद्धको एकदिवसीय खेलमा ३ चौका र ४ छक्कासहित १९ बलमा ४४ रन बनाएका थिए। 

दुई बल वा सोभन्दा कम टिकेका इनिङ्सलाई हटाउने हो भने, त्यो स्ट्राइक रेटलाई भेट्टाउन उनलाई दस वर्ष लाग्यो। तर फेरि त्यसो गर्न मात्र १७ दिन लाग्यो। र त्यसपछि फेरि। कोलम्बोमा उनले त्यति उचाइ नछोए पनि, श्रीलंकाविरुद्ध २६ बलमा ४७ रनको इनिङ्स सम्भवतः स्यान्टनरको अहिलेसम्मकै उत्कृष्ट इनिङ्स हो। जब उनी मैदान प्रवेश गरेका थिए, न्युजिल्याण्ड विश्वकपबाट बाहिरिने खतरामा थियो।

न्युजिल्याण्ड आफूसँग भएको प्रतिभाको प्रयोगमा धेरै सावधान छ। निकै उथलपुथलपूर्ण समयमा म्याकुलमलाई कप्तान बनाइएदेखि, उनीहरूले सधैँ उत्तराधिकारीहरूलाई सहज रूपमा अघि बढाउने प्रयास गरेका छन्। 

विलियम्सनले त्यसबाट फाइदा उठाए र आफ्नो क्षमता प्रमाणित गरे। स्यान्टनरले भने आफ्नो क्षमताभन्दा पनि राम्रो प्रदर्शन गरिरहेका छन् भन्न सकिन्छ।

उनी ड्यानियल भेट्टोरीलाई आफ्नो आदर्श मान्दै हुर्किए र अहिले टी-२० अन्तर्राष्ट्रियमा सबैभन्दा कम रन खर्चिने कन्जुस स्पिनरमध्ये एक हुन्। पछिल्लो समय उनले आफ्नो ब्याटिङमार्फत पनि योगदान दिने तरिका फेला पारेका छन्, जसकै कारण शीर्ष स्तरको फिनिसर नहुँदा नहुँदै पनि न्युजिल्याण्ड विश्वकपको सेमिफाइनलमा पुगेको छ। 

जेम्स निसम बेन्चमा छन्, र सम्भवतः इडेन गार्डेनमा हुने खेलको प्लेइङ-११ मा फर्किनेछन्, तर यस प्रतियोगितामा उनले ब्याटिङ गरेको एकमात्र खेलमा पनि उनी स्यान्टनरभन्दा पछाडि आएका थिए।

क्रिकेटमा कप्तानीको बारेमा अक्सर निकै रहस्यमय ढंगले कुरा गरिन्छ, मानौँ उत्कृष्ट कप्तानहरू खेलसँग मात्र नभई सम्पूर्ण ब्रह्माण्डसँग तालमेल मिलाएर हिँड्छन्। 

तर कामलाई राम्रोसँग गर्नु भनेको पहिले आफ्नो मुख्य जिम्मेवारीलाई राम्रोसँग पूरा गर्नु हो भन्ने विश्वास गर्नेहरू पनि छन्। जस्तै: रन बनाउने। विकेट लिने। मैदानमा आफ्नो शतप्रतिशत दिने। मुख्यतया, उदाहरण बनेर नेतृत्व गर्ने र सम्पूर्ण टोलीलाई आफूसँगै तान्ने। अन्यथा उनीहरूले पनि त्यस्तै कडा हेराइको सामना गर्नुपर्ने हुन्छ।

स्यान्टनर सम्भवतः फर्गुसनको फिल्डिङलाई लिएर उनीसँग रिसाएका पनि थिएनन्। उनी अघिल्लो ओभरमा बलर ग्लेन फिलिप्स छनोट गर्ने आफ्नै निर्णयको बारेमा सोचिरहेका हुन सक्छन्, जसमा २२ रन खर्च भएको थियो र सम्पूर्ण खेलको मोड नै परिवर्तन गरिदिएको थियो। 

म्याचपछिको पत्रकार सम्मेलनमा उनले आफू नर्भस भएको स्वीकार गरे, किनकि नकआउट चरणमा पुग्न न्युजिल्याण्डले श्रीलंकाबाट केही अनुकूल नतिजाको अपेक्षा गर्नुपरेको थियो। 

अब उनीहरू सेमिफाइनलमा आइसकेका छन्, स्यान्टनरले आफूलाई रिसेट गर्नेछन्, र एउटा असल नेता कस्तो हुन्छ भन्ने स्पष्ट संकेत दिँदै, उनको बाँकी टोलीले उनलाई पछ्याउनेछ।