हामी मिलेर अब लामो यात्रा सम्भव छैन
समयले बोलायो मलाई
समयप्रति म कोमलता महसुस हुन थालेको छ
तिमी धेरै कच्चा र अपरिचित देखेँ
मेरो यौवन छँदाको दिनको सम्झना जस्तै 
यता कतै खस्यो कि–
हिरोसिमामा बम खस्दा 
बुढी आमाले छोराको लास खोज्दै
भौँतारिइन् यताउता
म पनि कति खोजी रहुँ र तिमीलाई । 

मेरो प्रेम उद्देश्यमा मूर्खता थियो कि
समयको छनोटमा म भने कञ्चन थिएँ
समयको तीव्रतामा कहिल्यै भेटिन शीतल छहारी 
पहिले नै धागो चुँडिए जस्तो
कौरवको सभामा 
द्रौपदीले जस्तो न्याय पनि पाउँदिन होला
सम्झिन्छु निर्मला पन्तको समयलाई
र, सुकेको रूखको आडमा गोडाहरू पनि भेट्दिनँ
वाचा गर्न नसकिने धेरै भइसकेको छ–

तिम्रो समय यति डरलाग्दो
हिंस्रक देख्छु गुफाबाट निस्केको शेर जस्तै
म ओडारमा गुजारा चलाउने मानिस 
तिम्रो क्रुरतामा कसरी बाँचुला ?
मेरा खुट्टा होसियारीसाथ हिँड्छन्
यो माटो मैले गुमाउनेछु
अबको दोबाटोमा मेरो बाटो म नै बनाउनेछु ।