नेतालाई बित्थामा
बनाइदिएको कान
सुन्दै नसुन्नेलाई
सुन्ने त जनताहरू हुन् ।

नेतालाई बित्थामा
गोडा जोडिदिएको
हिँड्दै नहिँड्नेलाई
कार, हवाईजहाज र
करोडौँको हेलिकोप्टर चढ्नेलाई ।
पसिना चुहाएर पुछ्दै 
हिँड्ने त जनता हुन् ।

जनतालाई बित्थामा
मुख बनाइदिएको
न खान पाउँछन्
न बोल्न पाउँछन्
बोल्ने त नेताहरू हुन् ।

जनतालाई बित्थामा
हात बनाइदिएको
गर्नलाई देशमा 
न काम पाउँछन्
न पैसा गनेर 
गोजीमा राख्न पाउँछन्
हात चलाइरहने त नेता हुन् ।

कति कति बजेटमा
कति कति योजनाहरूमा
तलब र भत्ताहरूमा
सही गरिरहन्छन् ।

खुला मञ्च पनि
पहिलेजस्तो अब छैन भन्छन्
बिचारा पीडित जनताले
यसो आफ्नो बोली 
राख्ने ठाउँ
अनि कसरी बोलुन् जनता ।

नेताहरूले त
टेलिभिजनको ‘टक सो’मा
मजाले घोक्रो फुलाउन पाउँछन्
कान बन्द गरेर
मुख मजाले चलाको चलाई
पटटट बोली रहन्छन् ।

त्यसैले त कहिलेकाहीँ यस्तो लाग्छ
नेताले कान सुनेदेखि
हिमाल, पहाड र मधेस हिँडेदेखि
अनि
जनतालाई हात र मुख चलाउन दिएदेखि
देश र जनतामा केही आशा 
केही खुसी
केही विश्वास 
पलाउँथ्यो कि ?

(लस एन्जेलस)