काठमाडौँ । चारैतिर कङ्क्रिटका अग्ला घरैघर। बिचमा एउटा फराकिलो हरियो चौर। यही कङ्क्रिटको जङ्गलबिच रहेको हरियालीमा रमाइरहेका छन् गाईबस्तु। यो दृश्य हो, दिनप्रतिदिन साँघुरिँदै गएको काठमाडौँ उपत्यकाको मलपोखरीको।

सहरीकरणको तीव्र चापले उपत्यकाका खुला स्थान र हरियाली मासिरहेको छ। तर, रिङरोड बाहिरका केही सीमित स्थानमा अझै पनि पशुपालन र चरनको पुरानो जीविका मुस्किलले टिकेको छ। मलपोखरी त्यस्तै एउटा उदाहरण हो, जहाँ सहर र गाउँको जीवनशैलीको दुर्लभ संगम देख्न सकिन्छ।

वर्षाको समयमा यो ठाउँ हरियालीले ढाकिन्छ, तर यो सधैँभरि यस्तो रहँदैन। ‘यहाँ वर्षमा चार महिना मात्रै हरियो हुन्छ। यही बेला वस्तुले भरपेट हरियो घाँस खान पाउँछन्। अरू बेला त जेनतेन जोहो गर्नुपर्छ,’ एक स्थानीय गोठालाले भने, ‘हामी दैनिक करिब ३० वटा गाईबस्तु चराउन यहाँ आउँछौँ।’

वर्षामा गाईबस्तुको चरन बन्ने यो ठाउँ हिउँद र गर्मीमा भने गाडी सिक्ने, क्रिकेट खेल्ने र रमिता हेर्नेहरूको थलो बन्छ। डिलमा उभिएर हेर्दा देखिने बडेमानका घरहरूले यो हरियो भूमिलाई कुनै पनि बेला निल्न सक्ने सङ्केत गर्छन्।