यस विश्वकपमा समूह चरणबाटै बाहिरिएपछि र लगातार तीन प्रतियोगितामा सेमिफाइनल पुग्न नसकेको अवस्थामा अब धेरै कुरामा विचार गर्नुपर्ने भएको छ।

टी-२० विश्वकप अन्तिम चरणमा प्रवेश गर्दै गर्दा, अस्ट्रेलिया घरमै बसेर यो हेरिरहेको छ। सन् २०२८ मा हुने ओलम्पिक र घरेलु मैदानमा हुने टी-२० विश्वकपलाई ध्यानमा राख्दै अस्ट्रेलियाले यस असफलताबाट केही महत्त्वपूर्ण प्रश्नहरूको उत्तर खोज्नुपर्नेछ।

पछिल्ला तीनवटै विश्वकपमा सेमिफाइनल पुग्न नसकेको र आगामी १८ महिनाभित्र २० वा सम्भवतः २१ वटा टेस्ट र एउटा एकदिवसीय विश्वकप खेल्नुपर्ने कार्यतालिका रहेको अवस्थामा, अस्ट्रेलियाले आगामी साढे दुई वर्षमा उपाधि दाबेदार टोली कसरी निर्माण गर्ला ?

जिम्बाब्वे र श्रीलंकासँगको हारपछि अस्ट्रेलियाको प्राथमिकता सूचीमा टी-२० क्रिकेट कहाँ पर्छ भन्ने विषयमा बहस सुरु भएको छ। समूह चरणबाटै बाहिरिएपछि टोलीलाई गहिरो चोट परेको बुझिएको छ। उनीहरूलाई टी-२० क्रिकेट वा टी-२० विश्वकपको वास्ता छैन भन्ने भनाइलाई टोलीले आन्तरिक र सार्वजनिक दुवै रूपमा कडा खण्डन गरेको छ।

यस विषयमा ‘आर्गस शैली’ (विगतमा गरिएको एक कडा समीक्षा) कै समीक्षा गर्नु अलि हतारो हुन सक्छ। तर, असफलताको गहिरो अनुसन्धान नगर्नु र अस्ट्रेलियाको टी-२० दृष्टिकोणमाथि आलोचनात्मक नजर नराख्नु गैरजिम्मेवारी हुनेछ। छनोटकर्ता र प्रशिक्षकहरूले प्रत्येक शृङ्खलापछिको नियमित प्रक्रियाअन्तर्गत यो काम गरिरहेका छन्।

यसपटक कमजोरीहरू स्पष्ट थिए। टोलीका ब्याटरहरू फर्ममा थिएनन् र बलिङ आक्रमणमा धार थिएन। जिम्बाब्वेले आफ्ना पछिल्ला तीन खेलमा १७८, २५४ र २५६ रन खर्चेको थियो, तर त्यही जिम्बाब्वेविरुद्ध अस्ट्रेलियाले १७० रनको लक्ष्य भेटाउन सकेन। 

त्यसैगरी, सुपर एटका पहिलो दुई खेलमा ९५ र १०७/८ बनाएको श्रीलंकाली ब्याटिङ लाइनअपविरुद्ध १८१ रन रक्षा गर्न नसक्नुले अस्ट्रेलियाको सामूहिक असफलतालाई देखाउँछ। स्टिभन स्मिथलाई टोलीमा थपेर मात्र यो समस्या समाधान हुने सम्भावना कम थियो। सुपर एटमा जिम्बाब्वे र श्रीलंकाले एउटै खेल जित्न नसक्नुले अस्ट्रेलियाको घाउमा थप नुनचुक छर्केको छ।

यद्यपि, यो एकपटक मात्र भएको घटना होइन। सन् २०२२, २०२४ र २०२६ का टी-२० विश्वकपमा अस्ट्रेलिया चाँडै बाहिरिएको छ, जबकि यो टोली कम्तीमा सेमिफाइनल पुग्ने अपेक्षा गरिन्छ। सन् २०२६ मा उनीहरूले सबैभन्दा कम अनुभवी टोली मैदानमा उतारेका थिए र त्यो उनीहरूको सबैभन्दा खराब नतिजा थियो। तर २०२२ र २०२४ मा त प्याट कमिन्स, जोस हेजलवुड, मिचेल स्टार्क, डेभिड वार्नर र म्याथ्यु वेड जस्ता विश्वकप विजेता खेलाडी हुँदाहुँदै पनि टोली चुकेको थियो।

सन् २०२८ अघि के गर्ने भन्ने प्रश्नको उत्तर निकै जटिल छ।

• को बस्छ, को बाहिरिन्छ र के आवश्यक छ?

रिकी पोन्टिङले सन् २०२८ अघि खेलाडीहरूमा धेरै परिवर्तन नहुने सुझाव दिएका छन्, तर उनले ग्लेन म्याक्सवेललाई भने विकल्पबाट बाहिर राखेका छन्। अर्को टी-२० विश्वकप सुरु हुँदासम्म म्याक्सवेल ४० वर्षका र मार्कस स्टोइनिस ३९ वर्षका हुनेछन्।

अस्ट्रेलियासँग मिचेल मार्स र ट्राभिस हेड जस्ता खेलाडीहरूको राम्रो कोर छ, जो आगामी दुई वर्षसम्म ओपनरको रूपमा कायमै रहने सम्भावना छ । श्रीलंकामा उद्घाटन खेलअघि मार्स घाइते हुनु दुर्भाग्यपूर्ण थियो। जोस इङ्ग्लिसको यो प्रतियोगिता र समग्र सिजन खराब रह्यो, तर उनी अझै पनि अस्ट्रेलियाका उत्कृष्ट टी-२० विकेटकिपर-ब्याटर हुन्।

क्यामरुन ग्रीनको ब्याटबाट रन निस्किरहेको छैन र तीनवटै फर्म्याटमा उनको उपस्थितिलाई लिएर समर्थकहरू निराश छन्। तर उनी २०२५ मा अस्ट्रेलियाका उत्कृष्ट टी-२० ब्याटरमध्ये एक थिए र पाकिस्तानमा भएको अभ्यास शृङ्खलामा उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेका थिए। सन् २०२८ मा उनी आफ्नो खेल जीवनको उत्कृष्ट लयमा हुनुपर्ने हो।

टिम डेभिड २०२८ मा ३२ वर्षका मात्र हुनेछन् तर उनले पछिल्लो एक वर्षदेखि सताइरहेको ह्यामस्ट्रिङको समस्या सुल्झाउनु पर्नेछ। नाथन एलिस र एडम जाम्पा यस विश्वकपमा जस्तै बलिङ आक्रमणको मुख्य खम्बा हुनुपर्छ। यी सात खेलाडी सुरुआती बिन्दु हुन्। जेभियर बार्टलेट, कुपर कोनोली र म्याट रेनशले पनि सुधार गर्दै जानेछन् र आगामी १८ महिनामा पक्कै अवसर पाउनेछन्।

तर टोलीको आवश्यकता पूरा गर्न अन्य खेलाडीहरूको विकासलाई तीव्र पार्नु मुख्य चुनौती हो। अस्ट्रेलियाले २०२८ को लागि कमिन्स र हेजलवुड उपलब्ध हुन्छन् भनेर ढुक्क हुन सक्दैन र यस विश्वकपमा उनीहरू नहुँदाको अवस्था कस्तो हुन्छ भन्ने नराम्रो झल्को देखिइसकेको छ। 

यी तीन प्रमुख फास्ट बलरबाहेक अस्ट्रेलियाको सेतो बलको बलिङ विकल्प निकै कमजोर छ। रातो बल (टेस्ट) को विकल्पमा पनि चिन्ता छ, तर स्कट बोल्यान्ड, माइकल नेसर, झाय रिचर्डसन र ब्रेन्डन डोगेटले एसेज शृङ्खलामा कम्तीमा आगामी १८ महिनाका लागि ब्याकअप रहेको प्रमाणित गरेका छन्।

यसले एउटा प्रश्न खडा गर्छ- के अस्ट्रेलियाले टेस्ट र टी-२० टोली छुट्टाछुट्टै छनोट गर्नुपर्छ? कागजमा हेर्दा यो ठीकै लाग्छ किनकि दुवै खेलका लागि चाहिने सीप नितान्त फरक छन्। तर व्यवहारमा, ट्राभिस हेड जस्ता खेलाडीलाई नछान्दा अस्ट्रेलियाको टी-२० टोली कसरी राम्रो हुन्छ भनेर बुझ्न गाह्रो छ।

अस्ट्रेलियासँग त्यस्तो गर्न पर्याप्त खेलाडीको गहिराइ छैन। भारतसँग विश्वकै सबैभन्दा ठुलो प्रतिभाको भण्डार छ, तैपनि उनीहरू जसप्रित बुमराह लगायतलाई तीनवटै फर्म्याटमा खेलाउँछन्। ह्यारी ब्रुक र जोफ्रा आर्चर बिना इंग्ल्याण्ड विश्वकपमा यति अगाडि पुग्ने थिएन। न्युजिल्यान्डका म्याट हेनरी, रचिन रवीन्द्र र ड्यारिल मिचेल तीनवटै फर्म्याटका मुख्य खेलाडी हुन्। दक्षिण अफ्रिकासँग झन्डै टेस्ट टोलीकै बाहुल्यता रहेको टोली छ, जसमा क्विन्टन डी कक र डेभिड मिलर जस्ता विशेषज्ञहरू थपिएका छन्।

• प्रशिक्षक, छनोट र रणनीति

अब प्रश्न उठ्छ- प्रशिक्षक, छनोट र रणनीतिमार्फत खेलाडीहरूबाट कसरी उत्कृष्ट प्रदर्शन निकाल्ने? पछिल्ला तीनवटा असफल टी-२० विश्वकप अभियानमा एउटै प्रशिक्षण र छनोट प्यानल थियो। तर यही अवधिमा, यही व्यवस्थापनले चार वर्षमा एउटा मात्र टेस्ट शृङ्खला गुमाएको छ, विश्व टेस्ट च्याम्पियनसिपको फाइनल जितेको छ र दोस्रोपटक छनोट भएको छ, एकदिवसीय विश्वकप जितेको छ र मार्स तथा तीन प्रमुख फास्ट बलर नहुँदा पनि च्याम्पियन्स ट्रफीको सेमिफाइनलमा पुगेको छ।

अस्ट्रेलियाको प्रशिक्षण टोलीको ज्ञान हेर्दा टी-२० मा उनीहरूको असफलता बुझ्न गाह्रो छ। मुख्य प्रशिक्षक एन्ड्रयु म्याकडोनाल्ड २०२१ को उपाधि जित्दा बलिङ प्रशिक्षक थिए र ब्याटिङ प्रशिक्षक माइकल डी भेनुटो पनि त्यहीँ थिए। फिल्डिङ प्रशिक्षक आन्द्रे बोरोभेकले २०१८-१९ को बिग बास लिग (बीबीएल) मा मेलबर्न रेनेगेड्सले उपाधि जित्दा म्याकडोनाल्डसँग रणनीतिमा काम गरेका थिए। म्याकडोनाल्डसँग आईपीएल (आईपीएल) को पनि राम्रो अनुभव छ।

बलिङ प्रशिक्षक डेनियल भेटोरी विश्वकपमा उपस्थित थिएनन् तर उनी योजनाको हिस्सा थिए र आईपीएलमा सनराइजर्स हैदरावादको प्रशिक्षक रहेका कारण टाढैबाट मुख्य सल्लाहकार थिए। जेम्स फ्र्याङ्कलिनले भेटोरीको स्थान लिएका थिए जसले ब्लास्ट, पीएसएल र आईपीएलमा प्रशिक्षण दिएका छन्। म्याथ्यु वेडलाई पनि प्रशिक्षण समूहमा सामेल गरिएको थियो। छनोटकर्ताका अध्यक्ष जर्ज बेलीले सन् २०१२ मा अस्ट्रेलियालाई टी-२० विश्वकपको सेमिफाइनलसम्म पुर्‍याएका थिए।

अस्ट्रेलियाका तेस्रो छनोटकर्ता टोनी डोडेमाइडलाई व्यवस्थापनले तीनवटै फर्म्याटमा वर्षभरि काम गर्दा ध्यान बाँडिएको त होइन भनेर सोधिएको थियो, तर उनले त्यस्तो नभएको बताए। यही प्रश्न एनालिस्ट टम बडी र मेडिकल टिमलाई पनि सोध्न सकिन्छ। एसेज चलिरहेकै बेला टी-२० विश्वकपको तयारी गर्नु ठुलो चुनौती थियो।

यद्यपि, सुपर एटका खेलहरू हेर्दा अस्ट्रेलियाको रणनीति सही नै देखिन्थ्यो। उनीहरूले पुरानो शैलीको क्रिकेट खेलेका थिएनन्। गत अक्टोबरमा वेस्ट इन्डिज, दक्षिण अफ्रिका, न्युजिल्यान्ड र भारत जस्ता बलिया टोलीविरुद्ध लगातार ११ मध्ये १० खेल जितेर उनीहरू उत्कृष्ट लयमा देखिएका थिए।

सेतो बलका केही विशेषज्ञ खेलाडीहरूको शारीरिक तयारी र चोटपटकको विषयमा समीक्षा भइरहेको छ। फास्ट बलरहरूको लामो चोटको सूचीबारे पनि अध्ययन भइरहेको छ।

तर यी सबैभन्दा पर, प्रश्न फेरि त्यहीँ आउँछ- किन यो व्यवस्थापनले विशेषगरी विश्वकपमा यस टोलीबाट उत्कृष्ट प्रदर्शन निकाल्न सकेन र के २०२८ का लागि यो व्यवस्थापन सही छ त?

म्याकडोनाल्डको सम्झौता सन् २०२७ को एकदिवसीय विश्वकपसम्म छ र अन्य सहायक वा छनोटकर्ताहरूको पनि त्यसभन्दा पछिसम्मको टुङ्गो छैन। तर यसको अर्थ उनीहरूले सन् २०२८ को लागि योजना बनाएका छैनन् भन्ने होइन। सन् २०२४ देखि नै ओलम्पिकको बारेमा छलफल भएको बुझिएको छ र सन् २०२९ सम्मको योजनामा अहिले नै काम भइरहेको छ।

तर अस्ट्रेलियाले नोभेम्बर २०२७ सम्म केवल तीनवटा टी-२० शृङ्खला खेल्ने तय भएको अवस्थामा के ती शृङ्खलाहरूका लागि दीर्घकालीन सोचका साथ फरक प्रशिक्षक खोज्ने बेला भएको हो ? म्याकडोनाल्ड र उनको टोलीले यसबिचमा कम्तीमा २० वटा टेस्ट र एकदिवसीय खेलहरू सम्हाल्नुपर्नेछ।

अन्य देशहरूमा स्प्लिट कोचिङ (फरक-फरक फर्म्याटका लागि फरक प्रशिक्षक) को प्रयोग धेरै सफल भएको छैन। इंग्ल्याण्डले म्याथ्यु मोटको नेतृत्वमा २०२२ को टी-२० विश्वकप जित्यो, जबकि ब्रेन्डन म्याकुलमले टेस्ट टोलीमा बाजबल क्रान्ति सुरु गर्दै थिए। तर २०२३ को एकदिवसीय विश्वकप र २०२४ को टी-२० विश्वकपको असफलतापछि मोटलाई हटाइयो र अहिले म्याकुलम नै सबै फर्म्याटका मुख्य प्रशिक्षक छन्।

दक्षिण अफ्रिकाले छोटो समयका लागि प्रशिक्षक छुट्याएको थियो तर अहिले सबै फर्म्याट शुक्री कोनराडलाई सुम्पिएको छ। न्युजिल्यान्डले पनि ग्यारी स्टेडले छोडेपछि भूमिका छुट्याउने विचार गरेको थियो तर रोब वाल्टरलाई नै तीनवटै फर्म्याटको जिम्मेवारी दियो। पाकिस्तान मात्र यस्तो देश हो जसले अझै फरक-फरक प्रशिक्षक राखेको छ, तर त्यहाँ पनि छिटो-छिटो प्रशिक्षक फेरिइरहन्छन्।

प्रशिक्षण र छनोटमा निरन्तरता नहुँदा लाग्ने लागत र वर्षभरिका शृङ्खलाहरूलाई प्राथमिकतामा राख्न नसक्नुको नोक्सान, नयाँ प्रशिक्षक ल्याउँदा हुने फाइदाभन्दा बढी हुन सक्छ। तर टी-२० विश्वकप जित्नु साँच्चै प्राथमिकता हो भने कुनै न कुनै रूपमा नयाँ विचारहरू ल्याउने विषयमा सोच्नैपर्छ। अस्ट्रेलियाभित्र र विश्वभर क्षमतावान टी-२० प्रशिक्षक र रणनीतिकारहरूको कमी छैन।

के खेलाडीहरूलाई व्यक्तिगत सल्लाहकारको आवश्यकता छ? क्यामरुन ग्रीनबाट उत्कृष्ट प्रदर्शन निकाल्नु अहिले प्राथमिकता हो। उनले अब १० हप्ता कोलकाता नाइट राइडर्समा शेन वाटसनसँग बिताउनेछन्। वाटसन विश्वका थोरै व्यक्तिमध्ये पर्छन् जसले ग्रीनको हालको अवस्थालाई राम्रोसँग बुझ्न सक्छन्।

अन्ततः यो बजेट, उपलब्धता र नयाँ अनुहारहरू वर्तमान प्रशिक्षण सेट-अपसँग तालमेल मिलाउन सक्छन् कि सक्दैनन् भन्ने कुरामा भर पर्छ। खेलाडीहरू जस्तै, फ्रेन्चाइज लिगहरूले अस्ट्रेलियाली क्रिकेट बोर्ड (सीए) ले भन्दा बढी पैसा प्रशिक्षकलाई दिन सक्छन्, त्यसैले भेटोरी अस्ट्रेलियाका बलिङ प्रशिक्षक हुँदाहुँदै पनि दुईवटा फ्रेन्चाइज टोलीलाई प्रशिक्षण दिन्छन् र तेस्रोमा क्रिकेट डाइरेक्टर छन्।

यी निर्णयहरू अब सीएका राष्ट्रिय टोली प्रमुख बेन ओलिभर, क्रिकेट प्रमुख जेम्स अल्सप र सीईओ टोड ग्रीनबर्गको हातमा छ।

• द्विपक्षीय शृङ्खला र बिग बास लिग

प्रशिक्षकहरूले गर्न सक्ने एउटा सीमितता हुन्छ। अन्य खेलहरूमा राम्रो प्रदर्शन गर्ने खेलाडीहरूले टी-२० विश्वकपमा किन प्रदर्शन गर्न सक्दैनन् भन्ने कुराको जिम्मेवारी खेलाडीहरू आफैले पनि लिनुपर्छ।

श्रीलंकासँगको हारपछि जाम्पाले केही रोचक कुराहरू भनेका थिए। ‘हामीले द्विपक्षीय शृङ्खलामा राम्रो गरेका छौँ,’ उनले भने, ‘छ महिनाअघि वेस्ट इन्डिजमा हामीले ५-० ले जित्यौँ र अविश्वसनीय क्रिकेट खेल्यौँ। त्यहाँ सायद विश्वकपको तुलनामा कुनै दबाब थिएन, तर जब विश्वकपमा दबाब आयो, हामीले दुर्भाग्यवश त्यो प्रदर्शन गर्न सकेनौँ, त्यसैले यो साँच्चै निराशाजनक छ।’

अस्ट्रेलियाले २०२४ र २०२५ का द्विपक्षीय शृङ्खलाहरूमा म्याट सर्ट, आरोन हार्डी, जेक फ्रेजर-म्याकगर्क, मिचेल ओवेन, बार्टलेट र कोनोली जस्ता खेलाडीहरूलाई मौका दिएको थियो। तर दुई जना मात्र विश्वकप टोलीमा पर्न सफल भए र कसैले पनि प्रभाव छाड्न सकेनन्।

फ्रेजर-म्याकगर्कबाहेक अन्य खेलाडीहरूले बिग बास लिग (बीबीएल) मा देखाएको दबदबाले टी-२० विश्वकपका लागि खेलाडी उत्पादन गर्ने थलोको रूपमा बीबीएलको महत्त्वमाथि प्रश्न उठाएको छ।

बीबीएल मा क्रिकेटको गुणस्तरभन्दा मनोरञ्जनलाई प्राथमिकता दिइएको र यसले गर्दा अस्ट्रेलियाको नयाँ पुस्ताका टी-२० खेलाडीहरूको विकासका लागि उपयुक्त मञ्च प्रदान गर्न नसकेको विषयमा लामो समयदेखि बहस हुँदै आएको छ।

सन् २०२० मा पावर सर्ज नियम ल्याउने निर्णयले अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको तुलनामा यहाँको खेल खेल्ने तरिकालाई पूर्ण रूपमा परिवर्तन गरिदिएको छ, जुन कुरा जर्ज बेलीले विश्वकप अघि नै व्यक्त गरेका थिए।

बेलीले भनेका थिए, ‘छनोटको दृष्टिकोणबाट सर्ज एउटा चाखलाग्दो नियम हो। हामीले फिनिसर र मध्यक्रमका ब्याटरहरूलाई महत्त्व दिँदै आएका छौं। तर सर्जले यसलाई अलि धमिलो बनाएको छ। अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटका नियमहरू फरक छन्, यसले गर्दा हामीले डाटालाई अलि फरक तरिकाले हेर्नुपर्ने बाध्यता छ।’

तथ्याङ्कले पनि यही देखाउँछ। अन्तिम १० ओभरमा ब्याटरहरूले दुई ओभरका लागि ३० यार्डको घेरा बाहिर दुई जना मात्र फिल्डर राख्न पाउने सर्ज नियमले मध्य र अन्तिम ओभरको ब्याटिङलाई धेरै सजिलो बनाएको छ।

आरोन हार्डी यसको प्रमुख उदाहरण हुन्। सर्जको समयमा उनको स्ट्राइक रेट २०५.३७ र औसत ४७.७५ छ। तर ५ देखि २० ओभरको बिचमा जब घेरा बाहिर पाँच जना फिल्डर हुन्छन्, उनको स्ट्राइक रेट १३१.४६ मा झर्छ र औसत २९.७६ हुन्छ। अस्ट्रेलियाले उनलाई टी-२० टोलीमा अलराउन्डर/फिनिसरको रूपमा विकास गर्न खोजेको छ, तर घेरा बाहिर पाँच जना फिल्डर हुँदा उनले १० अन्तर्राष्ट्रिय पारिमा २२ को औसत र १३०.५ को स्ट्राइक रेट मात्र कायम गरेका छन्। 

यसको तुलनामा स्टोइनिसले डिसेम्बर २०२० यता सोही भूमिकामा ५२ पारिमा ३३.०२ को औसत र १५६.२१ को स्ट्राइक रेट बनाएका छन्।

ज्याक एडवर्ड्स अर्का खेलाडी हुन् जसलाई अस्ट्रेलिया सोही भूमिकामा विकास गर्न चाहन्छ। तर हार्डीको जस्तै उनको स्ट्राइक रेट पनि सर्जमा १७८.५७ बाट घटेर पाँच फिल्डर बाहिर हुँदा ११८.४ मा पुग्छ।

स्मिथ बीबीएलमा सर्जका बेला सबैभन्दा छिटो खेल्ने ब्याटर हुन्, जसको स्ट्राइक रेट २४७.२२ छ। तर २०२० यताका १५ अन्तर्राष्ट्रिय टी-२० पारिमा पावरप्ले बाहिर उनको स्ट्राइक रेट १२२.४५ मात्र छ। टी-२० नियम लागू नहुने अर्को फ्रेन्चाइज टुर्नामेन्ट ‘द हन्ड्रेड’ मा सन् २०२५ मा स्मिथको औसत १९.५७ र स्ट्राइक रेट १२९.२४ थियो। त्यहाँ कुनै सर्ज हुँदैन र पावरप्ले २५ बलको मात्र हुन्छ।

बेलीले औँल्याएको सर्जको अर्को असर भनेको चार ओभरमा घटाइएको पावरप्ले हो। अस्ट्रेलियाले विश्वकपमा पावरप्लेमा विकेट लिन सकेन। बार्टलेट र बेन ड्वार्सुइसले बीबीएल मा ५ र ६ ओभरमा फिल्डिङ प्रतिबन्धसहित पाँच वर्षदेखि बलिङ गर्नुपरेको छैन। अन्तर्राष्ट्रिय टी-२० मा ती दुई ओभर बलिङ गर्न सबैभन्दा गाह्रो मानिन्छ, किनभने नयाँ बलको स्विङ हराइसकेको हुन्छ र ओपनरहरूले पिचको गति बुझिसकेका हुन्छन्।

यसका साथै, सन् २०२० यताका उत्कृष्ट चार ओभरका पावरप्ले बलर सन एबोट हुन्, जसले १६.९ को औसत र ६.९३ को इकोनोमी रेटमा ३२ विकेट लिएका छन्। तर सोही अवधिमा एबोट अन्तर्राष्ट्रिय टी-२० मा अस्ट्रेलियाका सबैभन्दा खराब पावरप्ले बलर साबित भएका छन्, जसले २२ पारिमा प्रति ओभर १०.४ रन खर्चेर ४४.५७ को औसतमा मात्र सात विकेट लिएका छन्। अर्कोतर्फ, आईपीएलमा फ्ल्याट पिच र ६ ओभरको पावरप्लेमा बलिङ सुधारेका हेजलवुडले सोही अवधिमा अन्तर्राष्ट्रिय टी-२० को पावरप्लेमा ६.०९ को इकोनोमी रेटमा १७.५१ को औसतमा ३९ विकेट लिएका छन्।

सन् २०२८ को विश्वकप अघि अस्ट्रेलियाले आफ्ना प्रमुख मैदानहरूमा निश्चित रूपमा खेल्ने टी-२० अन्तर्राष्ट्रिय खेलहरू पाँचवटा मात्र छन्। तर बीबीएल खेलाडीहरूले आफ्नो सीप विकास गर्न दुईवटा प्रतियोगितामा कुल २० खेल पाउनेछन्। यदि नियमहरू यस्तै रहे र उत्कृष्ट खेलाडीहरूको सहभागिताले क्रिकेटको स्तर उकासिएन भने, यसपटकको विश्वकपमा जस्तै बीबीएलको प्रदर्शनको आधारमा मात्र खेलाडी छनोट गर्न छनोटकर्ताहरूलाई निकै गाह्रो हुनेछ।

क्रिकेट अस्ट्रेलिया (सीए) ले विचार गर्नुपर्ने धेरै कुराहरू छन्। व्यावसायिकता, खेल तालिका र उच्च प्रदर्शनबिचको द्वन्द्वले महत्त्वपूर्ण चुनौतीहरू खडा गरेको छ। तर लगातार तीनवटा खराब विश्वकपले एउटा कुरा स्पष्ट पारेको छ- अहिलेको तरिकाले काम गरिरहेको छैन।

ईएसपीएन क्रिकइन्फो