काठमाडौँ । यसपटकको फिफा विश्वकप २०२६ को फाइनलमा दुई यस्ता प्रशिक्षक आमनेसामने हुँदैछन्, जो नियुक्त हुँदा खासै चर्चामा थिएनन्। सन् २०१८ मा लियोनेल स्कालोनी अर्जेन्टिनाको प्रशिक्षक नियुक्त हुँदा उनलाई लियोनेल मेस्सीलाई विश्वकप जिताउने प्रशिक्षकका रूपमा कसैले पनि कल्पना गरेको थिएन।

जर्ज साम्पाओलीलाई हटाएपछि अर्जेन्टिनी फुटबल संघसँग चर्चित प्रशिक्षक नियुक्त गर्ने आर्थिक क्षमता थिएन। त्यसैले स्कालोनीलाई सुरुआतमा कार्यवाहक प्रशिक्षक बनाइएको थियो।

उनलाई स्थायी जिम्मेवारी दिँदा धेरैले आलोचना गरेका थिए। डिएगो म्याराडोनाले त उनलाई ‘ट्राफिकसमेत व्यवस्थित गर्न नसक्ने व्यक्ति’ भन्दै व्यंग्य गरेका थिए। तर यदि अर्जेन्टिनाले स्पेनलाई हरायो भने स्कालोनीले लगातार चार प्रमुख अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिता जित्ने इतिहास रच्नेछन्—दुई कोपा अमेरिका र दुई विश्वकप। साथै, लगातार दुई विश्वकप जित्ने उनी सन् १९३० को दशकमा इटालीका भिट्टोरियो पोज्जोपछि पहिलो प्रशिक्षक बन्नेछन्।

स्पेनका लुइस डे ला फुएन्तेको यात्रा पनि त्यत्तिकै साधारण रह्यो। उनले अन्डर–१९, अन्डर–२१ र अन्डर–२३ टोली सम्हालेपछि सन् २०२२ मा सिनियर टोलीको जिम्मेवारी पाएका थिए। यी दुवैले आफ्नो टोलीको आवश्यकता अनुसार खेल प्रणाली निर्माण गरे।

स्कालोनीले मेस्सीको प्रतिभाको अधिकतम उपयोग हुने संरचना बनाए भने डे ला फुएन्तेले स्पेनको परम्परागत बल नियन्त्रण शैलीलाई नयाँ पुस्ताअनुसार रूपान्तरण गरे।

सन् २०२६ फिफा विश्वकपमा सहभागी प्रशिक्षकमध्ये सबैभन्दा धेरै तलब पाउने प्रशिक्षक ब्राजिलका कार्लो आन्चेलोट्टी हुन्। पाँच पटकको विश्वविजेता ब्राजिललाई छैटौं विश्वकप जिताउने लक्ष्यसहित नियुक्त गरिएका उनले वार्षिक करिब १ करोड युरो (११.३ मिलियन अमेरिकी डलर) पारिश्रमिक लिने गरेको विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय सञ्चारमाध्यमले उल्लेख गरेका छन्।

दोस्रो स्थानमा जर्मनीका प्रशिक्षक जुलियन नागेल्समान छन्। उनले वार्षिक करिब ७ मिलियन युरो (७.९ मिलियन अमेरिकी डलर) पारिश्रमिक पाउँछन्। तर ब्राजिल र जर्मनी दुवै टोलीको प्रदर्शन अपेक्षाअनुसार हुन सकेन।

तलब तथा सेवासुविधाका हिसाबले तेस्रो स्थानमा अमेरिकाका माउरिसियो पोचेटिनो छन्, जसको वार्षिक तलब करिब ६ मिलियन युरो (६.८ मिलियन अमेरिकी डलर) छ।

इंग्ल्यान्डका प्रशिक्षक थोमस टुखेल पनि विश्वकपका सबैभन्दा महँगा प्रशिक्षकमध्ये एक हुन्। उनको वार्षिक तलब करिब ५.८ मिलियन युरो (६.५ मिलियन अमेरिकी डलर) रहेको छ। विश्वकपअघि उनको सम्झौता थप दुई वर्षका लागि नवीकरण गरिएको थियो र त्यससँगै पारिश्रमिक पनि बढाइएको बताइएको छ।

त्यसपछि पोर्चुगलका रोबर्टो मार्टिनेज र उज्बेकिस्तानका फाबियो कानाभारो समान रूपमा करिब ४ मिलियन युरो वार्षिक पारिश्रमिकसहित सूचीमा छन्। फ्रान्सका प्रशिक्षक डिडिएर डेसच्याम्प्सले वार्षिक करिब ३.८ मिलियन युरो तलब पाउँछन् भने नेदरल्यान्ड्सका रोनाल्ड कोमान र उरुग्वेका मार्सेलो बिएल्साले करिब ३ मिलियन युरो पारिश्रमिक लिन्छन्।

रोचक पक्ष के छ भने, विश्वकप फाइनलमा पुगेका प्रशिक्षकहरूको पारिश्रमिक भने यी सबैभन्दा कम छ। अर्जेन्टिनाका लियोनेल स्कालोनीले वार्षिक करिब २.३ मिलियन युरो पारिश्रमिक लिन्छन् भने स्पेनका लुइस डे ला फुएन्तेको वार्षिक तलब करिब २ मिलियन युरो मात्र छ। कम तलब भए पनि यी दुई प्रशिक्षकले आफ्ना टोलीलाई विश्वकप फाइनलसम्म पुर्‍याएर ठूलो नाम र महँगो पारिश्रमिकले मात्र सफलता सुनिश्चित नहुने सन्देश दिएका छन्।

सायद, उनीहरूको सबैभन्दा ठूलो बल नै उनीहरूमा ठूलो प्रतिष्ठाको बोझ नहुनु थियो। व्यक्तिगत अहंकारभन्दा टोलीको आवश्यकतालाई प्राथमिकता दिएका कारण उनीहरू सफल बने।

यसको ठीक विपरीत, ठूला नाम र महँगा प्रशिक्षकहरू अपेक्षाअनुसार सफल हुन सकेनन्। थोमस टुखेलको नेतृत्वमा इंग्ल्यान्ड सेमिफाइनलबाट बाहिरियो। माउरिसियो पोचेटिनोले अमेरिकालाई अपेक्षाभन्दा माथि लैजान सकेनन्। कार्लो आन्चेलोट्टीको ब्राजिल अन्तिम १६ बाटै बाहिरियो।