बद्रीप्रसाद दाहाल 

साझा कोख बस्यौँ चुस्यौँ स्तन उनै, दिन्थिन् सधैँ चुम्बन । 
  आमा — काख रमाउँथ्यौँ गुटुमटु, पार्थिन् मजा गुम्फन ।।
खेल्थ्यौँ आँगन चोकमा रहरले, डुल्थ्यौँ करेसा— डिही ।
  ताप्थ्यौँ ढोड र दाउरा मिलिजुली, ठण्डा गरायौँ ठिही ।। 

                 १
काटी घाँस डुलेर पारि वनमा, गाई रमायौँ कति । 
रोटी औ ढकनी मकै फल अहा ! खाई  रमायौँ अति । 
गाई, गोरु, खसी चराउन भनी, जान्थ्यौँ अघोरी वन ।
ऐँसेलु अमला र काफल टिपी, खान्थ्यौँ रमाईकन ।। 

               २
यौटै हो घरपेट दाजु बहिनी, भ्राता दिदी हुर्कियौँ ।
च्याँ—च्याँ ! थक्करी औ थिरी— लडिबुडी, गर्दा सबै फुर्कियौँ ।।
आमाको ममता पिएर रसिलो, बस्थ्यौँ बुबा—काखमा ।
सम्झन्छु झलमल्ल चित्र अहिले, पाइन्न है लाखमा ।। 

                 ३
छोडी जन्म थलो पुगे पर कठै ! बैनीदिदी जो थिए । 
कर्मैको घर जानु नै नियति यो, आमा दिदी बैनीले ।। 
माता सिर्जनका मुहान भवका, आधार संस्कार हुन् ।
आमा तागत उर्वरा रसधरा, वात्सल्यका सार हुन् ।। 

           ४
आयो चाड तिहार चम्चम हुँदै, फुल्छन् चमेली जुही ।
गोदारी, सयपत्रिणी, मखमली, थुँगा झुलेका नुही ।। 
जाई हाँस्छ र पारिजातहिमका थुम्का अहा चम्किए ।
छाइन् शारद— कान्ति आँगनपिँडी, गङ्गा नदी सङ्लिए ।।

                    ५
दाज्यै भाइ मुहारमा जनकको, भेटिन्छ छायाँ—छवि ।
बैनीका अनुहारले जननीको, मेटिन्छ न्याश्रो जति ।।
बेग्लै स्नेह र मान हुन्छ बहिनी, दाज्यैदिदी भाइमा । 
आत्मा खुल्छ प्रसन्न हुन्छ दिल ता, भेटी बसी साथमा।। 
               ६
स्याऊ सेल दही र काजु मसला, टोपी र माला लिई ।
बैनीसाथ दिदी पुगेर घरमा , बाँड्छन् खुसीका खुसी ।। 
बैनी लोचन हुन् दिदी हृदय हुन्, हुन् दृष्टि औ स्पन्दन ।
माला टोप थुँगा अनेक रङका, टीका बने चन्दन ।। 
            ७