एउटा गाउँमा एक सन्त आफ्ना शिष्यसँग बस्दथे । सन्त निकै बुद्धिमान थिए त्यसकारण क्षेत्रमा निकै चर्चित थिए । मानिसहरु आफ्नो समस्या लिएर आश्रम आउँथे र सन्तले ती समस्याको समाधान बताउने गर्थे । एक दिन शिष्यले सन्तसँग भने, ‘गुरुजी हाम्रो आश्रममा धेरै मानिसहरु आउँछन्, सबै निकै दुःखी छन् । दुःखलाई टाढा राख्ने र सधैं खुसी हुने मन्त्र के हो ? खुसी हुनका लागि हामीले के गर्नुपर्छ ?’

– गुरुले शिष्यलाई भने, ‘यो प्रश्नको उत्तर म तिमीलाई जंगलमा दिनेछु ।’ एउटा ठूलो ढुङ्गालाई देखाउँदै गुरुले शिष्यलाई त्यो उचालेर आफूसँग हिँड भनेर आग्रह गरे । शिष्यले तुरुन्त आज्ञा पालना गर्दै ढुङ्गा उठाए र गुरुको पछिपछि लागे ।

– केही टाढा पुगेपछि ढुङ्गाको तौलका कारण शिष्यको हात दुख्न थाल्यो तर उनी चुपचाप गुरुको पछिपछि हिँडिरहे । केही बेरपछि हातको दुखाई बढ्यो, तरपछि उनले गुरुलाई केही भनेनन् । ढुङ्गा उचालेर केही बेर अझै हिँडेपछि हात असाध्यै दुख्यो, सहनै सकेनन् र भने, ‘गुरुजी अब म ढुङ्गा उचाल्न सक्दिनँ, अब हिँड्न पनि सक्दिनँ । ’ गुरुले भने, ‘यो ढुङ्गालाई यहाँ राम्रोसँग राखिदेउ ।’

– ढुङ्गा राख्ने बित्तिकै शिष्यले राहत पाए । गुरुले भने, ‘यही हो खुसी रहने मन्त्र ।’ शिष्यले भने, ‘गुरुजी मैले तपाईंको कुरा बुझिनँ ।’

– गुरुले सम्झाए, ‘जबसम्म हामी दुःखको बोझ उठाइरहन्छौं तबसम्म हामीले दुःख र निराशाको सामना गरिरहनुपर्छ । सधैंभरी खुसी हुन चाहनुहुन्छ भने दुःख दिने कुरालाई बिर्सिएर अघि बढ्नुपर्छ । दुःखको बोझलाई चाँडोभन्दा चाँडो छोड्नुहुन्छ भने सधैं खुसी हुनेछौ । ’  त्यसपछि शिष्यले गुरुको कुरा बुझे ।