-साकारबाबु सुवेदी

यो कुन चाहिँ एक दिवस हो महान मानिसहरुको ।
विवश नजरले युग बदलिएको कथाहरु पढ्दै छन् 
व्यथाहरू छोप्ने प्रयास ध्वनि शुन्य क्रन्दन पछिको
सन्नाटायुक्त गुमाइहरूको आफै लेखाजोखा गर्दै छन् ।।

बाटहरू एक्लिएका छन् सबै रित्तो आकास मुनि
वर्ग र स्तर नमिलेका सहपाठीका समुहहरू जस्तै ।
कारागार झैँ न्यायपालन गर्दै छन् निजी निवासहरू
अतिथि प्रवेशको भयले स्थिर बस्छन् गजवारहरू ।।

फेरि एकपटक भावना पालाएको छ मानिसहरूको
तिनले समान देखिरहेका छन् प्राकृतिक न्यायलाई ।
कर्मलाई आगतमा सपनाहरू जस्तै झल्झल्ती देख्दा
विगतमा विज्ञानले गरेको ज्ञानको उपहास सम्झदै छन् ।।

सम्राटहरू समिधामा शुकला हुनु अघिको संसारमा
विजयी करहरूले विनाशका विकराल ब्रह्माण्ड बने ।
रचना गर्न असफल मानिसहरू नै शिर छेदनको होडमा
निर्दाेष जीव–जीवनहरू निमिट्यान्नै भएर नामेट भए ।।

निस्केको प्राण न तिम्रो न मेरो हो पानीका फोका झैँ
फुटेर पनि नजरमा जो देखिन्छन् ती नै मानिसका हुन् ।
करोडौँ प्राणहरूबाट आफ्नो भागको एउटा प्राण लिन
प्रायश्चित्का करोडौँ पहाडहरू उक्लदै छन् मानिसहरू ।।