चोट र पीडाभित्र पनि त जीवन छ
जिएर त हेर,
सङ्घर्षभित्र नै  छ सफलता,
प्रयास गरेर त हेर ।

कालो रातपछि नै आउँँछ सुन्दर 
सुनौलो बिहानी,
पहराको गुप्त चट्टानभित्रबाटै
बहेको छ, कलकल झरनाको
शुद्ध पानी ।
आकाश गङ्गाको गडगडाहटबाट सृजना हुन्छ
इन्द्रेणी,
धर्तीको गहिराइबाट नै सिर्जना हुन्छ
सुन्दर सरोवर  रानी ।

आँखाको अश्रुधारा पुछेर त हेर
संसार छ कति सुन्दर
मनको बह भुलाएर त हेर सूर्यास्तपछिको
सूर्योदयको सुनौला लहर ।

बाँच्नका लागि मुस्कुराऊ
मुस्कुराउनका लागि कर्म गर
जीवनले दिएको रङलाई बुझ्न
अन्तिम पटक पुनः कोसिस गर ।
शून्यतामा जीवनको रङ छ
हारेर उठ्ने मनलाई सोध
अदृश्य कणमा सृष्टि अडेको छ
अदृश्य जीवन्त रक्त केषिकालाई सोध ।

शून्य भावबाट विराट् विचारको रचना हुन्छ
पीडाका गहिराइमा नयाँ जीवनको आशा हुन्छ,
सानो तरङ्गले विशाल तलाउ हल्लाउन सक्छ
सानो आशाले जीवन्त सपना सजाउन सक्छ ।

सङ्घर्ष र जीवन प्राणीका पर्याय
सुख र दुःख हुन् एकआपसका सहायक,
सूर्यास्त नभई सूर्योदय हुन्छ कहाँ ?
प्यासपछिको पानी पो अमृत बन्छ त्यहाँ ।

बिज अङ्कुराउन धर्ती फाट्नु पर्छ,
घना वृक्ष बनिदिन सयौँ दिन घाम, पानी,
असिना, हुरी सहनु पर्छ,
सुन्दर पुष्पबाटिका निर्माण हुन पनि
चट्टानका रङहरू माटोमा परिणत हुनु पर्छ ।