बुटवल । बाँके नेपालगन्ज उपमहानगरपालिका–१ का धम्बोझीका ४५ वर्षीय सुशील थापाका १९ वर्षीय छोरा आयुषको भदौ २३ जेनजी आन्दोलनको क्रममा मृत्यु भयो । 

आयुष सुशीलका एक्ला छोरा थिए, फ्रान्स जाने अन्तिम तयारीमा गर्दागर्दै गोली लागेर ढले ।  धन कमाएर परिवारको आर्थिक अवस्था मजबुत बनाउने आयुषको परिवार अहिले विक्षिप्त अवस्था छ । 

आयुषका बुवा एक वर्षदेखि बेरोजगार छन् । स्थानीय बस समितिका कर्मचारी रहे पनि उनी अहिले भने जागिरको खोजीमा थिए । 

छोरालाई फ्रान्स पठाउन उनले त्यहाँको कलेजमा फीसमेत जम्मा गरिसकेका थिए । ‘२३ गते हत्या भयो, बाँचेको भए ३० गतेसम्म छोरा उता पुगिसक्थ्यो,’ केही सम्हालिँदै उनले भने । छोरो नै नरहेपछि अब उनको परिवारलाई बाँच्ने आधारको खाँचो छ, त्यसैले केही राहत भए पनि पाउने आशामा छन् उनी ।

‘मेरो साथ दिने छोरा थियो, त्यो पनि हत्या गरे,’ उनी भन्छन्, ‘अब हाम्रो परिवार कसैलाई क्षमता र योग्यताअनुसार रोजगारी दिए हुन्थ्यो ।’
आयुषको परिवारमा उनका बुवा, आमा र दिदी छन् । 

अर्घाखाँची भूमिकास्थान नगरपालिका–४ फलामखिलीका १९ वर्षीय निर्मल सारु मगर पनि जेनजी आन्दोलनमा अस्ताए । भदौ २३ गते प्रहरीको गोली लागेर निर्मलको पनि मृत्यु भयो । काजकिरियाका लागि उनका बुवा चन्द बहादुर कतारबाट घर आएका थिए । 

चन्द्रबहादुर सात वर्षदेखि कतारमै थिए, निर्मल भने बीए अध्ययनरत । तर अब उनीसँग लक्काजवान छोरा छैन । र फेरि विदेश जाने तयारीमा छन् । 

‘केही वर्षपछि मलाई साथ दिने छोरो नै मर्‍यो, फेरि विदेश जानुपर्ने भयो,’ रुँदै चन्द्रबहादुर भन्छन् । निर्मलका १२ वर्षका भाइ र १० वर्षकी बहिनी छन् । उनीहरू आमासँग बस्छन् । भूमिकास्थानमै रहेको स्थानीय सरकारी विद्यालयमा कक्षा ७ र ५ मा पढ्छन् । 

चन्द्रबहादुरको पनि सुशीलको जस्तै माग छ । राज्यसँग छोराछोरीमध्ये एक जनालाई भए पनि सरकारले पढाउने जिम्मा लिइदिनुपर्ने उनले माग गरे । ३९ चन्द्रबहादुर भन्छन्, ‘हामी बुढाबुढीमध्ये एक जनालाई रोजगारी दिनुपर्छ, किनकि कमाउने उमेर हुन थालेका हाम्रो छोरो प्रहरीले गोली हानेर मारेको छ ।’ 

बाँके नेपालगन्ज उपमहानगरपालिका–१ धम्बोझी निवासी सुलभराज श्रेष्ठले पनि जेनजी आन्दोजनमा ज्यान गुमाए । इन्जिनियरिङ सकेर थप अध्ययनका लागि बाहिर जाने तयारी गरिरहेका उनको २३ गते मृत्यु भयो । 

छोराले अन्तिम समयमा रगतले लेखेको ‘हाम्रो देश हामी परिर्वन गर्न चाहन्छौँ’ सम्झिँदै भने, ‘राज्य अब सुशासनतिर केन्द्रित हुनुपर्छ । बुवा नरेन्द्र स्थानीय एक निजी विद्यालयका सञ्चालकसमेत हुन् । व्यक्तिगत रूपमा आफ्नो परिवारलाई राज्यबाट अब केही नचाहिएको तर मुलक राम्रो बन्ने छोराको सपना पूरा भएको उनी देख्न चाहन्छन् । 

‘सहिद घोषणा भए पनि गोली हान्नेमाथि कारबाही हुनुपर्छ’
सरकारले गत भदौ २३ र २४ गते भएको जेनजी आन्दोलनमा मृत्यु भएका ४५ जनालाई सहिद घोषणा गर्ने निर्णय गरेको छ, जसमा लुम्बिनी प्रदेशका पनि तीन जना छन् । 

सुलभराज, धम्बोझीकै आयुष, भूमिकास्थानका निर्मललाई सरकारले सहिद घोषणा गर्नुपर्ने उनीहरूका परिवारले माग गरेका छन् । पीडित परिवारलाई राहत रकम दिने काम भए पनि गोली हान्नेमाथि छानबिन र कारबाही नहुँदा तिनै परिवार दुःखी छन । उनीहरूले रातोपाटीसँग भने, ‘हत्या गर्नेमाथि कारबाही भए मनमा शान्ति मिल्थ्यो ।’

आफ्नो छोरालाई गोली हानेर मानुपर्ने कुनै कारण नै नभएको आयुषका बुबा सुशील बताउँछन् । ‘सरकारले सहिद घोषण, अरू जे गरे पनि मेरो मनले शान्ति पाउने भनेको गोली हान्नेलाई कारबाही गरेपछि हो,’ सुशील भन्छन् । 

त्यस्तै निर्मलका बुवा चन्द्रबहादुर पनि छोराको हत्यारालाई सरकारले छानबिन गरेर कारबाही गर्नु आफ्नो पहिलो माग भएको बताउँछन् । ‘हत्या गर्ने सानसँग बसिरहको छन्, हामी यस्तो पीडामा छौँ तिनलाई कारबाही नगरेसम्म मेरो छोराको आत्माले शान्ति पनि पाउँदैन,’ उनी दुखेसो पोख्छन् ।

सुलभका बुवा नरेन्द्र त सुरुदेखि नै हत्या गर्नेमाथि कारबाहीको माग गरिरहेको तर राज्य चुकेको बताउँछन् । 

‘सरकारले आन्दोलनमा दोषी भएकाहरू कारबाही नगरेसम्म सहिदको आत्माले शान्ति पाउँदैनन्,’ नरेन्द्र भन्छन्, ‘सहिद घोषण गर्नुभन्दा दोषीलाई कारबाही गर्दा हामी सन्तुष्ट हुने थियौँ ।’