-अच्युतशाली घिमिरे

म साधरण छु
म त गणतान्त्रिक नेपालको 
सच्चा नागरिक
कोट र पोसाकको गह्रुँगो शिष्टचारले
मेरो हृदय थिच्छ,
बलात्कृत निर्मलाका आँसुले 
मेरो परेला भिज्छ,
बोक्रे मिजास र फोस्रे हासोहरु 
घिनलाग्छन् मलाई,
देशको प्रजातन्त्र र लोकतन्त्रले
सबेरै ठुङ्दछन् मलाई,
तर नाङ्गो महलमा 
रङ्गीन चस्मा लाएर
उपदेश बेच्दै बसेको छ
मूर्ति जस्तै मेरो 
जिउँदो सरकार
अनि त्यही सरकारको साँछी 
बसेको छ राष्ट्रपतिज्यूको माहात्म्य ।

लाग्छ म नाटक हेरिरहेको छु,
कता–कता आफ्नै कथा
अस्पष्ट र अग्राह्य
घटिरहेझै लाग्छन्,
क्षितिजभित्र हराइरहेझैँ
देख्छु आफ्नो सपना,
विश्वलाई मातृभूमि प्रेम सिकाउने
मेरो स्वाभिमान
आज न्यायका निम्ति अँजुलीमा
भिक मागिरहेछ ।
नलेखूँ त के लेखूँ ??
आफ्नै हँस्सी उडाउने 
यी वाक्क दिक्कहरु ।

यहाँका
चर्चाहरु गाढा र रसिला हुन्छन्,
यहाँका
प्रश्नहरु एकोहोरा हुन्छन्,
सुन्नेहरु भुलिदिन्छन्
नसुन्नेहरु सुने जस्तै गरिदिन्छन्,
जब प्रश्नमाथि प्रत्युत्तर गर्दैनाँै हामी
र कल्पनाका नाममा फर्फराइरहन्छौं,
‘न्याय’ एउटा 
विशाल वृत्तमा विलाएको विन्दु जस्तो लाग्छ ।

जुनियर इन्टर्न, चिकित्सा शास्त्र अध्ययन संस्थान