हजुरको प्रवचनबाट सुरु हुन्छ दिन मेरो,
त्यो आवाज नसुनेको दिन हुन्छ अधुरो ।
कसैले बुझ्न नसकेको जीवनको अँधेरो,
एकैछिनको चेतनाबाट सुल्झिएको हुन्छ अप्ठेरो ।

न रोएर जान्छ दिन न त आँसुले धोएर बित्दछ,
गुरु हजुरको आवाजले मात्र मनमा दियो जल्दछ ।
यति ठूलो मानव हुलबिचमा हराएको यो जीवन,
दिनु भयो सहारा पृथ्वीलोकमा केही दिन बिताउन ।

कहाँ पोखुँ दुःख मैले कसले सुनिदिन्छ र खै ?
गुरुको चरण परेपछि बल्ल भयो आँखा खुलेझैँ,
तर समस्या त जहाँको त्यही नै छ गुरु,
तैपनि भएको छ पीडामा मल्हमले दिने शीतलताझैँ ।

दुःख पर्दा कहाँ गए खै  मित्र अनि आफन्त
अध्यात्मले नै पार्ने रैछ निरश देहलाई जीवन्त
जीवनरूपी भागदौडको चित्र नै छ विचित्र
गुरुकृपा पछि लाग्दै छ
बनाउन सक्छु कि सचित्र ।

भौतिक मोह रहेछ कति भ्रष्ट र भ्रान्ति
मानव चक्रको युद्धमा फस्न लागिन् प्रिय प्रकृति,
सद्भाव र करुणालाई छोपिदिन्छ दुष्कृति
त्यसैले त आरम्भ गर्नुछ अब मनोक्रान्ति ।

भौतिक रूपमा कैले छुने गुरुको चरण
प्रविधिले भए पनि पाएका छौ शरण
मानव चोलाले गर्नैपर्छ एक दिन मृत्युवरण
अमूल्य ज्ञान र बाँच्ने साहस प्रदान गर्ने
गुरु हजुरलाई आत्मादेखि प्रणाम ।