नेकपा माओवादी केन्द्रका उपमहासचिव जनार्दन शर्मा ‘प्रभाकर’ले पार्टी नेतृत्वको कार्यशैली र विचारधाराको विचलनलाई लिएर विभिन्न प्रश्न उठाएका छन् । 

पार्टीभित्र उनले उठाएका विमतिका विषयले गम्भीर र राजनीतिक तहमा गहिरो बहसको माग गर्छन् । ती केवल व्यक्तिगत असन्तुष्टि नभई विचार, नेतृत्व र संगठनको ढाँचासँग गाँसिएका छन् । 
नेतृत्वको कार्यशैली, पार्टीमा विचारधाराको विचलन, जनउत्तरदायित्वको अभाव र पार्टीको वैचारिक दिशाबारे उनले गम्भीर समीक्षा गर्नुपर्ने आवश्यकता औंल्याएका छन् ।

यसले माओवादी आन्दोलनको आधारभूत मूल्य साम्यवाद, वर्गसंघर्ष र जनसत्तालाई पुनः स्मरण गराएको छ । यस्तो विमति केवल प्रशासनिक वा कार्यगत विषयमा होइन, यो एक प्रकारको वैचारिक चुनौती र वैकल्पिक राजनीतिक दृष्टिकोण हो । जसले नेतृत्वप्रति गम्भीर प्रश्न उठाउँछ । 

त्यसैले यी विमतिलाई सशक्त र ठोस राजनीतिक विमति मान्नुपर्छ, जसको उपेक्षाले गम्भीर परिणाम पनि निम्त्याउन सक्छ । जनार्दन शर्माको आलोचना र विमति धेरै तहमा फैलिएको देखिन्छ ।

त्यसमध्ये पहिलो हो, नेतृत्वमा सर्वसत्तावादी प्रवृत्ति । 

पार्टीमा एक व्यक्तिको निर्णय सर्वमान्यजस्तै बनिनु, कार्यशैलीमा सहमतिको अभाव र नीति निर्माण प्रक्रियामा सामूहिकताको खोट शर्माको मुख्य असन्तुष्टि हो ।

जनार्दन शर्माको विमति केवल असन्तुष्टि होइन, चेतावनी हो । यसलाई सही ढंगले लिन सकिएन भने पार्टीभित्र गहिरो ध्रुवीकरणको जोखिम रहन्छ । सशक्त पार्टी निर्माण, सशक्त आन्दोलनको पुनर्संरचना र जनतासँगको सम्बन्ध सुदृढ गर्न यो विमति बहसको थालनी हो ।

पार्टीमा विचारधारात्मक विचलन आएको शर्माको ठम्याइ छ । माओवादी आन्दोलनले बोकेको वर्गीय लडाइँ, राज्यसत्ता कब्जा र सामाजिक परिवर्तनको एजेन्डा अहिलेका नेतृत्वले छाडेको आरोप उनले लगाएका छन् । ‘संसदीय व्यवस्थामा रमाएर क्रान्तिको सपना बिर्सनु’ भन्नु उनका विमतिमा मुख्य आलोचना हो ।

उनले उठाएको अर्को मुद्दा हो, जनमुखी कार्यशैलीको अभाव । पार्टी नेतृत्व जनताबाट टाढिँदै गएको, स्थानीय तहका कार्यकर्तालाई निर्णय प्रक्रियाबाट अलग राखिएको र जनताका मुद्दा पार्टीको  प्राथमिकतामा नपरेको उनको आरोप छ । 

राजनीतिक विमति केवल असहमतिको प्रदर्शन होइन, समाधानको मार्ग पहिल्याउने प्रयास पनि हो । जनार्दन शर्माको विमति सुन्नु, बहस गर्नु र सुधारको प्रक्रियामा गम्भीरतापूर्वक अगाडि बढ्नु नै यसको मुख्य राजनीतिक समाधान हो । यसका सम्भाव्य समाधानहरू छन् । 

पार्टीभित्र बहस र लोकतान्त्रिक संस्कृति पुनःस्थापना हुनुपर्छ । आलोचना सुन्ने र त्यसको उत्तर दिने वातावरण बन्नुपर्छ । आलोचकलाई दबाउने होइन, संवादको बाटोबाट समाधान खोज्ने संस्कृति विकास गर्नुपर्छ ।
त्यस्तै सहमतिको नेतृत्व अभ्यास हुनपर्छ । नेतृत्वले निर्णय थोपर्ने होइन, समावेशी प्रक्रिया अपनाउनुपर्छ । पार्टीको निर्णय संरचना फेरि सुदृढ गरेर केन्द्रीय समितिलाई सक्रिय बनाउनुपर्छ ।
विचारमा स्पष्टता र प्रतिबद्धता अर्को आवश्यकता हो । पार्टीले वर्तमान राजनीतिक उद्देश्य र सामाजिक रूपान्तरणको मार्ग स्पष्ट गर्नुपर्छ । केवल सत्ताको खेलमा सीमित नहुने, वैकल्पिक विकासको मोडेल प्रस्तुत गर्न सक्नुपर्छ । 

विमतिको अर्को महत्वपूर्ण आयाम संगठनिक संरचनामा आएको असन्तुलन हो । शर्माको भनाइमा संगठन नेतृत्वमुखी मात्र बनेको छ, कार्यकर्ताहरूको भूमिका निर्णय प्रक्रियामा शून्यजस्तै देखिएको छ । यस्तो असन्तुलनले संगठनात्मक सजीवता हराउँछ ।

पार्टीमा केन्द्रीयता र तल्लो तहको सम्बन्ध कमजोर भएको छ । जिल्ला र स्थानीय तहका निर्णयहरू माथिका तहले बेवास्ता गर्दै आएको गुनासो छ ।
कार्यकर्ता असहाय र निरीहजस्तो महसुस गरिरहेका छन् । विचार राख्नेलाई शंकाको दृष्टिले हेरिने प्रवृत्तिले पार्टीमा आत्मालोचना र आत्मसुधारको स्थान घटेको छ ।

यसका समाधान के हुन सक्छन् त ? 
सबैभन्दा पहिले त संगठनको विकेन्द्रीकरण र पुनर्संरचना जरुरी छ । केन्द्रीय समिति, प्रदेश समिति र अन्य तहको अधिकार पुनः परिभाषित गरेर कार्यकारी भूमिकामा स्पष्टता ल्याउनुपर्छ ।

सक्रिय कार्यकर्ता सहभागी संरचना विकास गर्नुपर्छ । नीति निर्माण, उम्मेदवार चयन, आन्दोलन रणनीतिमा कार्यकर्ताको भूमिका सुनिश्चित गर्नुपर्छ ।
निष्कर्षमा जनार्दन शर्माको विमति केवल असन्तुष्टि होइन, चेतावनी हो । यसलाई सही ढंगले लिन सकिएन भने पार्टीभित्र गहिरो ध्रुवीकरणको जोखिम रहन्छ । सशक्त पार्टी निर्माण, सशक्त आन्दोलनको पुनर्संरचना र जनतासँगको सम्बन्ध सुदृढ गर्न यो विमति बहसको थालनी हो ।

पार्टीभित्र लोकतान्त्रिक अभ्यासलाई पुनर्स्थापित गरेर नेतृत्वले आफैं आत्ममूल्यांकन गर्न सके मात्रै जनार्दन शर्मा जस्ता नेताको असन्तुष्टिलाई सुधारको सम्भावनामा रूपान्तरण गर्न सकिन्छ । नत्र भने यो विमति भविष्यमा फरक राजनीतिक मोर्चा जन्माउने बीउ बन्न सक्छ ।