किन गयौ तिमी ?

अहिले नै म भन्न सक्दिनँ,

न त तिम्रो मौनताको अर्थ बुझ्न सकेँ,

न त बिछोडको त्यो अन्तिम कारण नै।

मनले त हजार प्रश्न सोध्यो,

आँखाले हजार उत्तर खोज्यो,

तर समयभन्दा ठूलो साक्षी

यो संसारमा अरू कोही हुँदैन।

आज दोषको औँला

एक अर्कातिर तेर्सिएका छन्,

कसैले तिमीलाई सही भनिरहेका छन्,

कसैले मलाई गलत ठहराइरहेका छन्।

तर म न त आफूलाई निर्दोष भन्छु,

न त तिमीलाई अपराधी बनाउँछु,

किनकि सम्बन्ध टुट्दा

घाउ एउटै छातीमा मात्र पर्दैन।

सायद गल्ती तिम्रो थियो,

सायद मेरो पनि थियो,

सायद हामी दुवैले

आफ्ना-आफ्ना अहङ्कारलाई

मायाभन्दा माथि राख्यौँ।

तर त्यो बोध

त्यो क्षण किन हुन सकेन?

किन रिसले विवेकलाई जित्यो?

किन प्रेमले हार स्विकार्‍यो?

यी प्रश्नहरूको उत्तर

समयले नै दिनेछ।

समय बलवान हुन्छ,

उसले हतार गर्दैन,

तर न्याय गर्न कहिल्यै बिर्सँदैन।

ऊ चुपचाप हेर्छ,

सबै आँसुहरू गन्छ,

सबै मौन पीडाहरू सुन्छ।

एक दिन आउनेछ,

जब सत्य आफैँ बोल्नेछ,

जब झूटका पर्दाहरू हट्नेछन्,

र वास्तविकता उज्यालोझैँ छर्लङ्ग हुनेछ।

त्यो दिन

दूधको दूध हुनेछ,

पानीको पानी हुनेछ,

कसले कति माया गरेको थियो,

कसले कति चोट दिएको थियो,

सबै कुराको हिसाब खुल्नेछ।

र यदि मेरो गल्ती थियो भने,

म स्विकार्नेछु नतमस्तक भएर,

यदि तिम्रो थियो भने,

त्यो पनि समयले देखाउनेछ।

तर आज,

म प्रतिशोध होइन,

प्रतीक्षालाई अँगाल्छु,

किनकि समयको अदालतमा

न कुनै पक्षपात हुन्छ,

न कुनै झूटा साक्षी।

त्यसैले तिम्रो बाटो तिमी हिँड,

म आफ्नो हिँड्छु,

तर विश्वास छ—

एक दिन समयले नै

हाम्रो कथाको अन्तिम फैसला सुनाउनेछ,

र सत्यको उज्यालोमा

दूधको दूध,

पानीको पानी

छर्लङ्ग हुनेछ।

(पार्टीका केही नेताहरु राप्रपा छाडेर नयाँ अभियानमा लागेसँगै राप्रपा महामन्त्री गुरुङले लेखेको कविता)