शब्दहरू बोल्दाबोल्दै आवाज भासियो
आँखाले हेर्दाहेर्दै आँसु सकियो
खुट्टाले हिँड्दाहिँड्दै ऊर्जा सकियो
तर तिमी भेटिएनौ ।

पर्खाइले घरीघरी समय गुमायो
सासले पनि थकाइ अनुभव गर्‍यो
निद्राले बिर्सन खोज्दा पनि
सपना तिमीमै अडिइरह्यो ।
चिठीहरू लेखेँ, तर पुगेन
तिमी भेटिन्नौ कि भनेर डराएँ
फूलहरू टिपेँ, तर हातमै रङ उडे
तिमी आउँछ्यौ कि भनेर फ्याँक्न सकिनँ ।

साँझको जून पनि तिमीजस्तै लाग्थ्यो
ऊ त्यति टाढा हुँदाहुँदै पनि नजिक
तिमी नजिकै हुँदाहुँदै पनि टाढा
कस्तो विरोधाभास समय यो !
तिमी नभएको हर ठाउँमा तिमी थियौ
तिमी भएको सम्झना नै एक मात्र साथ थियो
तिमी नबोलेको मौनताले नै सब कथा भन्यो
तिमी आएर पनि नभेटी दुःखी बनाएर गयौ ।
अब त म शब्द खोज्न छोड्दै छु मायाका 
ध्वनि, दृष्टि, चाल— सबै ओइलाउँदै छन् मबाट 
मनको एउटा कुनामा समय अझै छ
तर त्यो कुनामा पुग्ने बाटो मेटिइसक्यो ।