चेन्नई सुपर किंग्सले सधैँ अनुभवलाई महत्त्व दिँदै आएको थियो तर पछिल्लो आईपीएल सिजनमा पुछारमा रहेपछि आफ्नो दर्शन बदल्यो । तर, उनीहरूको यो परिमार्जित टोली आफ्नो पहिलो परीक्षामै असफल भएको छ।

५०-५५ रनमा ५ विकेट गुमाउनु चेन्नई सुपर किंग्सको लागि कुनै नौलो कुरा थिएन।

सन् २०१८ मा फाफ डु प्लेसिसले आईपीएलकै उत्कृष्ट इनिङ्समध्ये एक खेल्दै टोलीलाई लगातारको विकेट पतनबाट बाहिर निकालेका थिए। इनिङ्सको १८औँ ओभरसम्म पुग्दा खेल सकिएजस्तै देखिएको थियो। तर त्यसको १२ बलपछि उनीहरू फाइनलमा पुगेका थिए।

यस्तै इनिङ्सका कारण यो फ्रेन्चाइजीले सधैँ अनुभवलाई महत्त्व दिँदै आएको छ। यस्ता खेलाडीहरू सङ्कटको घडीमा बढी उपयोगी हुन्छन्।

सोमबार गुवाहाटीमा, जहाँ पिचमा बल अस्वाभाविक रूपमा घुमिरहेको थियो र ब्याटमा राम्ररी आइरहेको थिएन, ५१ रनमा ५ विकेट गुमाएको अवस्थामा यो बिल्कुलै नयाँ चेन्नई सुपर किंग्सको कमजोरी उदाङ्गियो। अन्ततः, यस सिजनको इमर्जिङ प्लेयर अवार्डका ६ जना दाबेदारहरू समावेश भएको टोलीलाई गत सिजन उक्त अवार्ड जितेका एक युवा खेलाडी रियान परागले घर पठाइदिए।

चेन्नईको जर्सी लगाएका समर्थकहरूको सागरको बिचमा, राजस्थान रोयल्सका केही फ्यानहरू पनि थिए जसले आफ्नो जर्सीको पछाडि ‘सूर्यवंशी’ लेखेर आएका थिए। उनले प्रहार गरेका केही शटहरू, जस्तै २०१९ विश्वकपको फाइनलमा भारतको यात्रा रोक्ने बलरलाई हानेको कट शट छक्का, ले असम क्रिकेट एसोसिएसन स्टेडियममा उपस्थित करिब १२,५०० दर्शकहरूलाई बहुसङ्ख्यक भएको आभाष गराएको थियो।

पहिलो इनिङ्सभरि, राजस्थानले दबदबा कायम राखेको थियो र चेन्नईका दर्शकहरू शान्त थिए। तर उनीहरूले पनि एक १५ वर्षीय किशोरले १५ बलमै अर्धशतक पूरा गरेको देखेर प्रशंसा नगरी बस्न सकेनन्। अन्ततः स्टेडियमको माहोल सही महसुस भयो। विपक्षी टोली दबाबमा थियो। दर्शकहरूको हुटिङले रङ्गशाला गुञ्जायमान थियो।

टी-२० खेलमा १२७ रनमै अलआउट हुनु खराब कुरा हो। त्यहाँसम्म पुग्न पनि १०औँ विकेटका लागि कीर्तिमानी साझेदारी आवश्यक पर्नु अझ खराब कुरा हो। तर चेन्नईले छक्का प्रहार गर्ने ब्याटरहरूको लाइन-अप तयार गरेको छ। 

विस्तृत सीप आवश्यक पर्ने परिस्थितिहरूको सामना गर्न उनीहरू असमर्थ हुनु स्वाभाविक नै थियो। धेरै अर्थमा, यदि उनीहरू फ्ल्याट पिचमा कमजोर सावित भएका भए त्यो अझ बढी चिन्ताको विषय हुने थियो।

‘हेर्नुहोस्, म पक्का छु कि केही खेलाडीहरूले भन्नेछन्, ओहो, पछि सोच्दा, सायद मैले अलि फरक तरिकाले खेल्न सक्थेँ,’ चेन्नईका ब्याटिङ प्रशिक्षक माइक हसीले भने, ‘तर अर्को दिन, त्यो शट सही साबित हुन्छ र उनीहरूले खेलको मोमेन्टम नै परिवर्तन गरिदिन्छन्।’

‘त्यसैले, म हाम्रा ब्याटरहरू अगाडि बढ्दा अस्पष्ट विचार लिएर वा आफ्नो मनमा शङ्का पालेर नजाऊन् भन्ने चाहन्छु । किनभने मलाई लाग्दैन कि खेलाडीहरूले आफूमाथि नै दोधार राखेर खेल्दा उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्न सक्छन्। ओहो, के म यसरी खेलूँ ? के म त्यसरी खेलूँ ? भनेर धेरै सोच्नु हुँदैन। म चाहन्छु कि उनीहरू स्पष्ट मनोवृत्ति र आफूले कसरी खेल्ने भन्ने स्पष्ट तरिकाका साथ आऊन्, परिस्थितिको छिटो मूल्याङ्कन गरून् र त्यसपछि आफैँमाथि विश्वास गरून्।’

‘यदि त्यो सफल भयो भने, गजब भयो। यदि भएन भने, ठीकै छ, कहिलेकाहीँ क्रिकेटमा यस्तै हुन्छ। त्यसैले म चाहन्न कि यो प्रदर्शनले हाम्रो टोलीमा अस्पष्टता ल्याओस् र शङ्का तथा डर पैदा गरोस्।’

उनीहरूका कप्तान ऋतुराज गायकवाडले टसको समयमा पहिले बलिङ गर्ने निर्णय एकदमै स्वाभाविक भएको बताएका थिए। खेल सुरु हुनुभन्दा अघिल्ला दुई दिन र टस हुनुभन्दा आधा घण्टा अघिसम्म पनि पानी परेको थियो। सुरुवाती दुई ओभरमा, उनी र सञ्जु सामसनले बलले कस्तो व्यवहार गरिरहेको छ भनेर बुझ्ने प्रयास गरे। 

तर, कुनै बिन्दुमा आएर उनीहरूले प्रहार गर्नैपर्ने थियो। पहिलो छ ओभरलाई पावरप्ले भनिनुको एउटा कारण छ। जब उनीहरूले प्रहार गर्ने प्रयास गरे, दुवैले आफ्नो स्टम्प गुमाए। ‘चेट्टा’ (सामसन)। ‘राजा’ (गायकवाड)। टा-टा।

१९ बलमै तीन विकेट गुमाएपछि चेन्नईले आफ्नो इम्प्याक्ट प्लेयर को प्रयोग गर्‍यो। आपतकालीन अवस्थामा कुनै टोलीले यति चाँडै यो विकल्प प्रयोग गरेको यो केवल एक मात्र अवसर थियो। सरफराज खान क्रिजमा आए तर स्थिति उनीहरूको पक्षमा आउने कुनै छाँटकाँट थिएन, उनको ब्याटले ‘गज टेस्ट’ पार गर्न सकेन।

उनीहरूले किन उच्च जोखिमयुक्त शटहरू खेलिरहे ? किन उनीहरूले परिस्थितिको पुनर्मूल्याङ्कन गरेनन् ?

खेलपछि प्रसारणकर्तासँग कुरा गर्दै गायकवाडले भने, ‘हामीले ब्याटिङ अझ राम्रो गर्न सक्थ्यौँ, खेललाई अन्तिम ओभरहरूसम्म लैजान सक्थ्यौँ, केही ब्याटिङ कला देखाउन सक्थ्यौँ, सायद खेललाई १५०-१६० सम्म लैजान सक्थ्यौँ। तर आजकाल, कति रनलाई राम्रो स्कोर मान्ने भन्ने थाहा नै हुँदैन। तपाईंले बस रन बनाइरहनु पर्छ। त्यसैले मलाई लाग्छ कि यो त्यस्तै दिनहरूमध्ये एक थियो जहाँ विकेट अलि कठिन थियो, त्यसैले म निराश छैन।’

यद्यपि एउटा सकारात्मक कुरा पनि थियो। यस खेलका लागि चेन्नईले आफ्नो सुरुवाती ११ मा समावेश गरेका ५ नयाँ खेलाडीहरूमध्ये एक कार्तिक शर्मासँग खेलको गति परिवर्तन गर्ने क्षमता भएको देखियो; राम्रो बलमा सिङ्गल रन लिने र खराब बललाई छक्का प्रहार गर्ने क्षमता। ओभरहरूको बिचमा, रवि बिश्नोईको सर्ट बललाई मैदानबाहिर पठाएपछि, रियान पराग उनलाई फिस्ट बम्प दिन पर्खिरहेका थिए।

सन् २०२६ को टिपिकल चेन्नईका खेलाडी अनुभवी र खरोभन्दा पनि कलिलो र अनुभवहीन छ। अन्य टोलीहरू यसअघि नै यो बाटोमा हिँडिसकेका छन्। 

राजस्थान रोयल्सको कप्तानी यस्तो केटाले गरिरहेका छन् जसलाई उनीहरूले १७ वर्षको हुँदा पत्ता लगाएका थिए। सोमबार, परागले यस चेन्नई टोलीलाई हुर्कने क्रमको त्यो महत्त्वपूर्ण हिस्सा : सुरुवाती सङ्घर्षसँग परिचित गराए। अब उनीहरूले कस्तो प्रतिक्रिया जनाउलान् ?