उसले केवल घातक भ्रमको 
अभिव्यक्ति दिन्छ किन ?
कम, उज्यालो 
र, उसको वरिपरिको प्रकाश
सम्झनामा उसको उपस्थितिले 
कुनै उद्देश्य पूरा गरेन
मलाई यस्तै लाग्छ ।

उसले मेरो आँखा उठाउँछ 
अब समयको आँसु झर्नेछ आँखाबाट
बाफ बनेर फैलिनेछ माछापुच्छ्रेको टुप्पोमा
मैनबत्तीहरूको साथ, 
समयको जुहारी खेलेर
हावा समयसंग डुबेको छ
मनको अत्तर निराशामा  
माछापुच्छ्रेलाई कालो बादलले लुकाएर
मौसमको पर्दा लगाएको छ
कोठामा धूपको बादल पछाडि 
समय बाफ बनेर धुँवा जस्तै 
कति छिटो हृदय बटारेर उड्छ
अंगहरू काम्दै छन् 
त्यहाँ कुनै सूर्यको प्रकाश छैन
औंसीमा जस्तै तारालाई, 
कालो सुकुलमा सुकाएर
कोमल मायाको रूपमा,
उसका नरम हात
आफ्नो छातीमा बिलिन गराउँछ
केवल ऐनामा हेर 
तिमी कस्तो देखिन्छौ ?
दुई, तीन, पाँच औंलाहरू दौडिन्छन् 
जबसम्म समय 
नग्न प्रकृति जस्तो हुन्न
समयको तालमा हातहरूले 
संगीतको राग निकाल्छन्
त्यसपछि, भित्र, बाहिर 
र, नाजुक प्रकृति जस्तै
पुनहिलबाट देखिने 
लालीगुराँस जस्तो निख्खर
समय जीवित नै देखिन्छ 
फेरि भन्छ– 
हामी लुकेका छौं र स्वतन्त्र पनि
केही आउँछन् र केही जान्छन्
मौसम बदलिए जस्तै
अझै एक प्राणी देखिन्छ क्यानभासमा
प्रकाशबाट नै बनेको, 
त्यसैले टाउको ठीक छ
त्यो अनुग्रहपूर्वक 
जीवितबाट जन्मेको छ
मरेका छैन, हेर ऊ खडा छ 
एक मोती उज्यालो 
पोखिन्छ पर्दा खोल्दा 
प्रकाश एक पोखरी बनेर 
मोतीको आमाजस्तै कोठामा हेर्छ
न त धूपको गन्ध 
न त समयको गोधूलीको समृद्धि
सदाको लागि उज्यालो र उस्तै
समयले छाँया दिन्छ
मध्य दिनमा भूमध्यसागरीय घामले जस्तै
समयले सन्देशवाहक पठाउँछ कोठामा 
उसलाई अगाडि प्रस्ताव राख्छ 
समय एक जोडी मूर्ति जस्तो देखिन्छ ।
मूर्ति जस्तो देखिन्छ ।।
भक्तपुर