यो पृथ्वी
मरिसकेका मानिसहरूको पनि हो ।

श्वास चलिरहेको हाम्रा पैतालामुनि
असङ्ख्य फोसिलहरुको सहर छ,
निदाएका शरीरहरू छन्– माटोको डल्लोमा ।

सजाएर गएका छन्
उनीहरूले– मन्दिरमा आफ्नै अनुहारको ईश्वर
लेखेर छाडेका छन्
हामीहरूबिच– पाराडक्सले भरिएको शास्त्र
विचारका भुलभुलैया बाटाहरू बनाएर
हाम्रा पैतालाहरूमा छोडिदिएका छन् उनीहरूले ।

हामी फगत ब्रोइलरजस्तो
उनीहरूले नै खोजेको मौसमी चारो खाएर  
पालिएका छौँ– उनीहरूकै खोरहरूमा ।

उनीहरूले नै बनाएको भाषामा
गाइरहेका छौँ– उनीहरूकै इतिहासको गीत ।
 
यो पृथ्वी
हिँडिरहेका खुट्टाहरूको मात्र होइन,
उनीहरूको पनि हो– जसका रोकिएका छन् खुट्टाहरू ।

यी मन्दिर र टुँडालका चित्रहरू
यी मजार र मिनारका चुचुराहरू
युद्ध र न्यायशास्त्रका प्रणाली
राज्य, सभ्यता र सिमानाको अवधारणाहरू
ऐना, झ्याल, झण्डा र आगो
उनीहरूले नै सजाएर राखेका हुन् ।

यो पृथ्वी
एउटा पुस्तकालय हो
यहाँ सयौँ कथाहरू छन्– आत्मकथाहरू छन्
यो तीनै मरिसकेका
मानिसहरूको पसिना र हाडहरूको कथा हो ।

जीवनको क्षणभङ्गुर लयमा
तर्कको ठोडहरु जुधाएर चिच्याइरहेछौँ हामीहरू
नचाइरहेछौँ– धर्म, दर्शन र विचारका तरबार

उनीहरू आउनेछन् एक दिन
कार्बन डेटिङको बाटो भएर– र सोध्नेछन्  
‘के तिमीहरूले मृत्युको तयारी गरिसकेका छौ ?’