पृथ्वीको टाउको तातिरहेको छ
कविताको प्रकाश पठाएर
सगरमाथाको एमआरआई गर्न सिकौँ ।

धर्तीको रगत रोकिँदैछ
समुद्र मन्थनको मदानी डुबाएर
प्रशान्तको कोलेस्टेरोल जाँच्न सिकौँ ।

धरणीको नसा सुक्दैछ
विवेकको वायु भरेर
अमेजनको अल्ट्रासाउन्ड नाप्न सिकौँ ।

विश्व बाउहरूबाटै पीडित छ
साहसको नैनी समातेर
विषालु नङ्ग्राहरू मुठार्न सिकौँ ।

आकाश युगौँ युग चाहिन्छ
सभ्यताको ओजोन बचाउन
सहअस्तित्वको गोवर्धन उचाल्न सिकौँ ।

यसका लागि
शासकहरूलाई कवि बनाउनुपर्छ
कविहरूलाई वैज्ञानिक बनाउनुपर्छ
र, वैज्ञानिकहरूलाई बुद्ध बनाउनुपर्छ ।

पृथ्वीको जलवायु सङ्लिन
शरीरको जलवायु स्वस्थ राख्न सिकौँ ।
 
केटा हो !
सगरमाथाको टाउकामा नाचेर
कुन सभ्यता हुर्काइरहेका छौ ?

प्रकृतिसँगै बाँच्ने भए
सगरमाथालाई ढोग्न सिक
गौरीशङ्करलाई बोक्न सिक
कमिलाजस्तै हिँड्न सिक
मौरीजस्तै उड्न सिक
र, पृथ्वीको टाउको बचाउन सिक ।

(मिति २०८२ चैत २७–२९ सम्म जिरीमा आयोजित बागमती प्रदेश पर्या–साहित्य महोत्सवमा समर्पित ।)