भन्न पनि नपाइने भयो
यहाँ “स्वतन्त्र” व्यक्ति
पनि पार्टी भइसक्यो।

मलाई म हुन नदिने एक उनी पनि हुन्
जहिल्यै “राम्रो म”
भनेर तारिफ गरिरहन्छिन् ।

मलाई मेरो आफ्नै बन्न नदिने
अर्को तँ पनि होस्
सधैँ पिएपछि सम्झिँदै भन्छस्
“तँ त मेरो जिग्री होस्!”

बुझ न यार !
मलाई म आफैँको पनि बन्नु छैन,
“म–म” भनेर भन्दा पनि मासागल्लीका
नारायण दाइको मम पसलको सम्झना आउँछ ।

म कसैको होइन भन्यो
आमाले “मेरो छोरो होस्” भन्छिन्,
बाले “मेरो उत्तराधिकारी होस्” भन्नुहुन्छ,
दिदीले “मेरो साने” भन्छिन्,
दाइले “मेरो भाइ” भन्छ ।

समाजको हुन जात चाहिन्छ
धर्म चाहिन्छ म असलहरूको हुँ भन्न
पहिले खराबहरूसँग सङ्गत गर्नुपर्छ ।
लेखक हुन किताब चाहिन्छ
उनीको हुन प्रमाण चाहिन्छ ।

आखिर म हुँ कसको ?
यति बुझ्न नसकेर कविता लेखेको
मलाई म हुन नदिने अर्को
यो कविता पनि हो ।