गुवाहाटीमा, विश्वकै उत्कृष्ट बलरको सामना विश्वकै सबैभन्दा रोमाञ्चक युवा प्रतिभासँग भयो। यो प्रतीक्षाको फल निकै मीठो रह्यो।

वर्षाले हामीलाई करिब तीन घण्टा कुरायो। र जब खेल सुरु भयो, यो २० ओभरको सट्टा ११ ओभर प्रति टिमको हुन पुग्यो। यसका धेरै असरहरू थिए, तर हामीलाई मुख्य रूपमा एउटै कुराको चिन्ता थियो।

जसप्रित बुमराह र वैभव सूर्यवंशीबिचको विश्वकै पहिलो जम्काभेट गत वर्ष नै हुन सक्थ्यो। सूर्यवंशीले त्यो इनिङ खेलेको तीन दिनपछि नै यो भेट हुन सक्थ्यो। त्यसयता उनले धेरै यस्ता इनिङ खेलेका छन् जसलाई विशेष जोड दिएर लेख्न सकिन्छ, तर हामी कुन इनिङको कुरा गर्दैछौँ भन्ने तपाईंलाई थाहै छ।

जे होस्, यो भेट जयपुरमा मे १, २०२५ मा हुन सक्थ्यो। तर बुमराह बलिङ गर्न आउनुभन्दा धेरै अघि नै सूर्यवंशी दुई बल खेल्दै शून्य रनमा आउट भइसकेका थिए।

त्यस दिन दीपक चहरले सूर्यवंशीलाई आउट गरेका थिए, र आज गुवाहाटीमा अप्रिल ७, २०२६ मा चहरले नै फेरि पहिलो ओभर बलिङ गरे।

राजस्थान रोयल्स र मुम्बई इन्डियन्स बिचको खेल सुरु हुँदै गर्दा हाम्रा मनमा यस्तै अनेकन कुरा खेल्न थाल्छन्। के चहरले फेरि सूर्यवंशीलाई आउट गर्लान् ? 

यदि गरेनन् भने पनि, के मुम्बईले बुमराहलाई ढिलो बलिङमा ल्याउला र यो बहुप्रतिक्षित आमनेसामने नै नहोला ? खेल छोटिएको कारण मुख्य पात्र र प्रतिपक्षीको बाटो नै नटकराउला कि ? खेल सुरु नहुँदै फेरि पानी परेर सबै कुरा सकिएला कि ?

चहरले सूर्यवंशीलाई आउट गर्दैनन्। पहिलो ओभरका सबै छ बल यशस्वी जैसवालले खेल्छन्। उनी ४, ६, ४, ०, ४, ४ हान्छन्। अरु कुनै दिन भएको भए यो देशकै चर्चाको विषय बन्न सक्थ्यो, तर मंगलबार त्यस्तो दिन थिएन।

यो दिनमा, हामी यसको बारेमा एउटा विज्ञापन ब्रेकको जति मात्र कुरा गर्छौं, किनभने अब त्यो क्षण आइसकेको छ। यति लामो पर्खाइपछि, लगभग कुनै पूर्वचेतावनी बिना नै।

स्कोरकार्डमा बुमराहको नामसँगै ०-०-०-० लेखिएको छ। सूर्यवंशीको नामसँगै ० (०) छ। उनीहरू यसअघि कहिल्यै आमनेसामने भएका थिएनन्। अहिले दुवैको खाता शून्य हुनु नै सान्दर्भिक देखिन्छ।

३२ वर्ष १२२ दिनका बुमराह निर्विवाद रूपमा विश्वकै उत्कृष्ट बलर हुन्। १५ वर्ष ११ दिनका सूर्यवंशी उनको आधा उमेरका पनि छैनन्। उनले अहिलेसम्म आफ्नो देशको लागि खेलेका छैनन्, तर कसैले उनलाई अहिल्यै विश्वकै उत्कृष्ट ब्याटरमध्ये एक हुन् भन्यो भने पनि त्यसलाई पागलपन भन्न सकिँदैन।

डिसेम्बर २०२४ मा, १३ वर्ष २४१ दिनको उमेरमा राजस्थानविरुद्ध बिहारको तर्फबाट टी-२० डेब्यु गर्दा सूर्यवंशीले १३ रन बनाएका थिए। त्यो इनिङमा दुई छक्का समावेश थिए। 

उनको अर्को टी-२० खेल गत वर्ष लखनउ सुपर जायन्ट्सविरुद्ध राजस्थान रोयल्सका लागि आईपीएल डेब्यु थियो। उनले आफ्नो पहिलो बलमै छक्का प्रहार गरेका थिए।

मंगलबार राति मुम्बईविरुद्धको खेलअघि, सूर्यवंशीले टी-२० क्रिकेटमा ३७८ बलमा ६८ छक्का प्रहार गरिसकेका थिए। अर्थात् हरेक ५.६ बलमा एउटा छक्का। भारतका उत्कृष्ट टी-२० ओपनरमध्ये एक जैसवालले २४९० बलमा १६० छक्का प्रहार गरेका थिए: अर्थात् हरेक १५.६ बलमा एउटा छक्का।

कुनै पनि मापदण्डबाट सूर्यवंशी सामान्य खेलाडी होइनन्। उनले अहिले जे गरिरहेका छन्, त्यसले कसैलाई अचम्मित पार्नु हुँदैन।

र अचम्मित पारेन पनि। यो आश्चर्यजनक थिएन। बरु, यो हामीले कुनै जिनियसलाई मैदानमा आफ्नो जादु देखाउँदा हेरे जस्तै थियो: श्वास रोक्ने र अपरिहार्य।

बुमराहले सूर्यवंशीलाई फालेको पहिलो बल बुमराहको उत्कृष्ट बल थिएन। यो नयाँ बलले फाल्ने जस्तो हार्ड लेन्थको बल थिएन। यो बाउन्सर पनि थिएन, जुन अनुभवी खेलाडी विरुद्ध स्वर्णिम युवाको थिममा ठ्याक्कै मेल खान्थ्यो। 

यो योर्कर वा स्लोअर बल पनि थिएन, जुन दुवै बल बुमराह यो धर्तीमा अरू कसैले भन्दा उत्कृष्ट फाल्छन्, र सैद्धान्तिक रूपमा सूर्यवंशीको जस्तो असाधारण ब्याट घुमाउने शैली र ब्याक लिफ्टविरुद्ध राम्रो विकल्प हुन सक्थ्यो।

त्यो बल तीमध्ये कुनै पनि थिएन। यो ओभर दि विकेटबाट फालिएको एउटा स्लट बल थियो, बायाँ हाते ब्याटरका लागि लेग-स्टम्पमा हाफ-भली। यो यस्तो बल थियो जुन बुमराह प्रायः कहिल्यै फाल्दैनन्। १३१.२ किमी प्रतिघण्टाको गतिमा रहेको यो बल खासै तीव्र पनि थिएन।

र सूर्यवंशी, सानो ट्रिगर मुभमेन्टपछि अलिकति खुला पोजिसनमा बसेका थिए, उनले आफ्नो खुट्टा चलाउनै परेन। उनले यो सटका लागि आफ्नो चर्चित पूरा ब्याट-स्विङ प्रयोग गर्नै परेन। उनको स्तरको हिसाबले यो एउटा नियन्त्रित ड्राइभ थियो, जसमा पाखुराभन्दा नाडीको बढी प्रयोग थियो, र बल वाइड लङ-अनको माथिबाट उड्दै गुलाबी रङले सजिएको मिडल-टियर स्ट्यान्डको भित्तामा पुग्यो।

१५ वर्षको ठिटो यो ठूलो अवसर र दबाबको सामु डराउनु स्वभाविक मानिन्थ्यो। यो अवसरको दबाबले बुमराहलाई नै असर गर्‍यो भन्नु त मूर्खता नै होला, तर यहाँ एउटा नकार्न नसकिने कथाको शक्ति पक्कै लुकेको थियो।

बुमराह आफ्नो अर्को बलमा लयमा फर्किए। उनले आफ्नो लेन्थ सुधार गरे, गति कम गरे, र खेल्ने कुनै ठाउँ दिएनन्। यसले सूर्यवंशीलाई आफ्नो खेलको अर्को पाटो देखाउने अवसर दियो, जुन पाटो उनको शक्ति र हिटिङ रेन्जको कारण सधैँ देखाउन जरुरी परेको थिएन। उनले मिडविकेटतर्फ लेग साइडमा हल्का हातले बल खेले र सजिलैसँग एक रन लिए।

के त्यति मात्र हो त ? दुई बल ? यदि यस ओभरमा सूर्यवंशीले फेरि स्ट्राइक पाएनन् भने, के बुमराहको अर्को ओभरको लागि उनी क्रिजमा रहिरहलान् त ?

६ बलमा २२ रन बनाएर खेलिरहे पनि आफू यस क्षणमा एउटा सहायक पात्र मात्र हुँ भन्ने जैसवाललाई सायद मनमा कता-कता लागेको हुनुपर्छ, त्यसैले कृपापूर्वक उनले अर्को बलमा एक रन लिए।

दुई बलको खेलमा, बुमराह भर्सेस सूर्यवंशीले हामीलाई एउटा खराब बल दियो जसलाई सही सजाय दिइयो, र एउटा राम्रो बल दियो जसलाई शान्तपूर्वक खेलियो।

तेस्रो राउन्ड अझ राम्रो थियो। यो बुमराहले फालेको अहिलेसम्मकै उत्कृष्ट सर्ट बल त थिएन, तर राम्रो थियो। सूर्यवंशीको करङतिर सोझिएको बलले उनलाई च्याप्न खोजेको थियो। वा भनौँ बलिङको आइडिया त्यही थियो।

हामी सबैले असाधारण प्रतिभा भएका ब्याटरहरूले आफ्नो जादु देखाएको हेरेका छौँ र सोचेका छौँ कि उनीहरूलाई अरु भन्दा कुन कुराले फरक बनाउँछ। हामीले यस्तो धेरै पटक गरेका छौं। उत्तर सधैं एउटै हुन्छ। उत्कृष्ट ब्याटरहरूले अरु भन्दा छिटो लेन्थ पहिचान गर्छन्। एक अंश मात्रै छिटो, ताकि एक अंश अगाडि नै सही पोजिसनमा पुग्न सकियोस्।

करङतर्फ आएको यो बलले सूर्यवंशीलाई अप्ठ्यारोमा पार्नु पर्ने थियो, तर त्यो आइडिया तब मात्र काम गर्थ्यो जब उनले पोजिसनमा आउन सामान्य समय लिन्थे। कोही पनि खेलाडी त्यति छिटो तयार हुन नपर्ने समयभन्दा अगाडि नै उनी पोजिसनमा आइसकेका थिए; आफ्नो शरीरको भार पछाडिको खुट्टामा द्रुत रूपमा सार्दै उनले आफ्नो कम्मर खोल्न भ्याइसकेका थिए।

सूर्यवंशीलाई धेरै महान् ब्याटरहरूसँग तुलना गरिएको छ, विशेष गरी दुई जनासँग: उनको कलिलो उमेरकै परिपक्वताका लागि सचिन तेन्दुलकरसँग, र असाधारण ब्याक लिफ्टका लागि ब्रायन लारासँग, उनी लाराको भिडियो हेरेर हुर्केको बताउँछन्। एउटा नाम छ जससँग उनको अहिलेसम्म तुलना गरिएको छैन, तर बुमराहको यो बलमा प्रहार गरेको सटमा सबैभन्दा महान् खेलाडीको छाया झल्किन्थ्यो।

डोनाल्ड ब्राडम्यानले खेलेका सबै सटहरूमध्ये, उनका समकालीनहरूले सबैभन्दा आश्चर्य मान्दै चर्चा गर्ने सट पुल सट थियो, विशेष गरी उनी कति छिटो पोजिसनमा आउँथे भन्ने कुरा। माना बलरले बल फाल्नुभन्दा धेरै अघि नै उनलाई के आउँदैछ भन्ने थाहा हुन्थ्यो।

र सूर्यवंशीभन्दा एक शताब्दी अघि, ब्राडम्यान आफ्नो असामान्य ब्याक लिफ्टका लागि चिनिन्थे। लारा वा सूर्यवंशीको जस्तो नाडी बटारेर उठाइएको असामान्य उचाइको होइन, तर अस्वाभाविक रूपमा फराकिलो: उनको ब्याट सुरुमा शरीरबाट टाढा गल्लीको दिशामा जान्थ्यो, र त्यसपछि अंग्रेजी अंक ‘८’ को आकार बनाउँदै तल आउँथ्यो।

सूर्यवंशीको ब्याटले पनि त्यस्तै चाप कोर्छ - सुरुमा बाहिरतिर, अनि घुमेर आउने। यस्तो प्रकारको बलविरुद्ध यसले उनलाई सिधा ब्याक लिफ्ट भन्दा छिटो ब्याट घुमाउन मद्दत गर्छ, र त्यो पनि उनी अविश्वसनीय, आश्चर्यजनक र अनुचित लाग्ने गरी यति छिटो पोजिसनमा आइसकेपछि। उनी घुम्दै बललाई स्क्वायर लेगको माथिबाट ७९ मिटर टाढा उत्कृष्ट छक्का प्रहार गर्छन्।

तीन बल, दुई छक्का। यस ओभरका अन्तिम दुई बलहरू लगभग नीरस थिए, ती खासै राम्रा बल थिएनन् जसमा टाइमिङ पनि अलिकति नमिलेको थियो, र त्यस अघिको रोमाञ्चले हामी अझै झुमिरहेकै बेला ती बलहरू सकिए। र योसँगै, बुमराह भर्सेस सूर्यवंशीको एपिसोड एक सकियो।

झण्डै एक वर्षको पर्खाइ, र यो जम्काभेट होला कि नहोला भनेर थप करिब तीन घण्टाको कौतूहलपछि, अन्ततः हामीले यसलाई प्रत्यक्ष देख्यौं। र यसले पर्खाइको हरेक पललाई सार्थक बनायो।