वानखेडे रंगशालामा टी-२० विश्वकपको यो रोमाञ्चक खेलको १९औँ ओभर ल्युक वुडले बलिङ गरिरहँदा स्क्वायर लेगमा उभिएका साम करनले ‘वार्म-अप’ सुरु गरिसकेका थिए। 

वुडले उक्त ओभरमा ३ वाइड र १४ रन खर्चेर गुलशन झाको विकेट लिए पनि, अन्तिम ओभर करनले नै बलिङ गर्ने तय थियो।

अन्तिम ओभरमा जितका लागि नेपाललाई १० रन आवश्यक थियो। १५ बलमा ३५ रन बनाएका लोकेश बम स्ट्राइकमा थिए।

अरब सागरबाट आएको हावाले दिउँसोको गर्मीबाट थोरै राहत त दियो, तर रंगशालाको तनाव कम गर्न सकेन। करनले नेपाललाई उनीहरूको इतिहासकै सबैभन्दा ठुलो र विश्वकपकै एक सनसनीपूर्ण जितबाट रोक्न आफूलाई तयार पार्दै गर्दा १७,००० भन्दा बढी दर्शक (जसमध्ये धेरैजसो नेपालका समर्थक थिए) आफ्नो सिटबाट जुरुक्क उठे। उनीहरू इतिहास रचिन लागेको क्षणको साक्षी बन्न तयार थिए।

करिब ३० डिग्री माथिको तापक्रमका बाबजुद हजारौँ नेपाली समर्थक बिहानैदेखि मरिन ड्राइभमा जम्मा भएका थिए। नेपाल र भारतका विभिन्न स्थानबाट आएका उनीहरू परम्परागत ढाका टोपी र गाढा नीलो-रातो जर्सीमा सजिएर रंगशाला प्रवेश गरेका थिए। गालामा नेपालको झण्डा बनाएका उनीहरूले सुरुवाती ७ ओभरभित्रै इंग्ल्याण्डको ३ विकेट झर्दा रंगशाला गुञ्जयमान बनाएका थिए।

ज्याकब बेथेल र ह्यारी ब्रुकले इंग्ल्याण्डको इनिङ सम्हाल्ने प्रयास गर्दा पनि नेपाली समर्थकको हुटिङले उनीहरूलाई दबाबमा राख्यो। पछि इंग्ल्याण्डका खेलाडीहरूले पनि नेपाली समर्थकले सिर्जना गरेको रोमाञ्चक माहोलको प्रशंसा गरे। 

जब बेथेल र ब्रुकको साझेदारीले इंग्ल्याण्डलाई २०० को नजिक पुर्‍याउने खतरा देखियो, नेपालले १४औँ देखि १७औँ ओभरको बिचमा मात्र १९ रन दिएर २ विकेट लिँदै खेलमा पुनरागमन गर्‍यो।

तर, ‘डेथ ओभर’ (अन्तिम ओभरहरू) को बलिङ सधैँ नेपालको कमजोर पक्ष रहँदै आएको छ। विल ज्याक्सको नेतृत्वमा इंग्ल्याण्डले अन्तिम ३ ओभरमा ४५ रन जोड्दै १८५ रनको विशाल लक्ष्य प्रस्तुत गर्‍यो।

गत वर्ष वेस्ट इन्डिज विरुद्धको शृङ्खलामा दुई जित बाहेक फुल मेम्बर राष्ट्रविरुद्ध खासै जित्न नसकेको नेपालका लागि यो लक्ष्य सगरमाथा चढ्नु सरह थियो। प्रश्न थियो, के ‘कार्डियाक किड्स’ ले यो गर्न सक्लान्?

कुशल भुर्तेलले जोफ्रा आर्चरको पहिलो ओभरमै तीन लगातार चौका प्रहार गर्दै आफ्नो इरादा स्पष्ट पारे। १४० कि.मि. प्रतिघण्टाको गतिमा बलिङ गरिरहेका आर्चरलाई वास्ता नगरी भुर्तेलले आक्रामक ब्याटिङ गरे। 

लुक वुडको बलमा फाइन लेगमा चौका र डिप मिडविकेटमा विशाल छक्का प्रहार गर्दै उनले दर्शकलाई उचाले। यद्यपि, पावरप्ले सकिँदा भुर्तेल र उनका ओपनिङ जोडी आसिफ शेख आउट भइसकेका थिए।

ठुला टोलीहरूसँगको निरन्तर खेल अनुभवको कमी एसोसिएट टोलीहरूको समस्या हो। तर नेपालले आफ्नो लय गुमाएन। कप्तान रोहित पौडेल र दीपेन्द्र सिंह ऐरीले आक्रामक ब्याटिङ जारी राखे। 

उनीहरूले आदिल रसिदको ३ ओभरमा ४२ रन जोड्दै विश्वस्तरीय स्पिनरलाई दबाबमा राखे। ऐरीले रिभर्स स्विपमार्फत छक्का र चौका प्रहार गरे।

जब आर्चर आफ्नो अन्तिम ओभर बलिङ गर्न आए, नेपाललाई अन्तिम ३ ओभरमा प्रतिबल २ रन चाहिएको थियो। आर्चरले आरिफ शेखलाई आउट गरेपछि माहोल शान्त भयो, तर लगत्तै लोकेश बमले आर्चरलाई लगातार दुई छक्का प्रहार गर्दै पुनः उत्साह थपे। बमले पछि भने, ‘म बलरलाई होइन, बल र परिस्थितिलाई हेरेर खेलिरहेको थिएँ।’

नेपालका लागि रोमाञ्चक अन्त्य नौलो होइन। २०२४ को टी-२० विश्वकपमा पनि बंगलादेश र दक्षिण अफ्रिकाविरुद्ध जितको नजिक पुगेर नेपाल चुकेको थियो। दक्षिण अफ्रिकाविरुद्ध अन्तिम बलमा २ रन चाहिएको अवस्थामा १ रनले हार्दाको पीडा अझै ताजा थियो।

यसपटक १९औँ ओभरको अन्तिम बलमा गुलशन झा बोल्ड भए। अब नेपाललाई शिखरमा पुर्‍याउने जिम्मा लोकेश बमको काँधमा थियो। तर, २०२२ विश्वकपका उत्कृष्ट खेलाडी साम करनले अन्तिम ओभरमा सटिक योर्करहरू प्रहार गर्दै नेपाललाई रोके।

‘हामीले टेस्ट राष्ट्रलाई झन्डै हरायौँ, त्यसैले निराशा त छ नै,’ बमले भने। उनले करनको एउटा गल्ती पर्खेका थिए। ‘एउटा ठुलो सटले दृश्य बदल्न सक्थ्यो। हामीले असाध्यै राम्रो खेल्यौँ। यो विश्वास हामी अर्को खेलमा लैजानेछौँ।’

‘प्लेयर अफ द म्याच’ बनेका विल ज्याक्सले पनि स्वीकारे कि करनले अन्तिम ओभर बलिङ गर्दा उनको ‘मुटुको धड्कन बढेको थियो’ र इंग्ल्याण्डले खेल अन्तिम बलसम्म जाने अपेक्षा गरेको थिएन।

यो हारले नेपाली खेलाडी र समर्थकको मन पक्कै कुँडिएको छ। तर, विश्वका उत्कृष्ट टोलीहरूसँग आँखामा आँखा जुधाएर खेल्ने साहस र कौशल प्रदर्शन गरेकोमा गर्व पनि छ। खेलाडीहरू आफ्नो कमजोरी सुधार्न प्रतिबद्ध छन्।

नेपालका ‘कार्डियाक किड्स’ ले हाम्रो मुटुको धड्कन बढाउन जारी राख्नेछन् र विश्व क्रिकेटमा एक लोभलाग्दो टोलीका रूपमा स्थापित भइरहनेछन्। अर्को चरण, सायद ‘क्याथर्टिक किड्स’ (मन हलुका बनाउने टोली) बन्नेछ।