काठमाडौँ । सन् २०२६ को विश्वकप अरूभन्दा नितान्त फरक हुनेछ। ३९ दिनभित्र १०४ खेलहरू चारवटा टाइम जोन र तीनवटा देशमा फैलिएर २,८०० माइलसम्मको दूरीमा खेलाइनेछ, जुन यसअघि कहिल्यै भएको थिएन।

यस विशाल प्रतियोगिताको आयोजना गर्न फिफाले उत्तर अमेरिकाका १६ वटा सहरहरू छनोट गरेको छ। यसमा लस एन्जलसको ५.५ अर्ब डलर लागतको अत्याधुनिक रंगशालादेखि सन् १९७० र १९८६ को विश्वकप फाइनल आयोजना गरेको मेक्सिको सिटीको ऐतिहासिक एस्टाडियो एज्टेकासम्म विश्वका केही उत्कृष्ट र प्रतिष्ठित रंगशालाहरू समावेश छन्।

यी रंगशालाहरूले केवल उत्कृष्ट दृश्य मात्र प्रदान गर्ने छैनन्, इंग्ल्याण्ड, स्कटल्याण्ड लगायत अन्य टोलीले कस्तो प्रदर्शन गर्छन् भन्ने कुरामा पनि प्रभाव पार्न सक्छन्। चरम मौसम जहाँ पनि हुन सक्छ, तर टोलीहरूले मियामी वा मोन्टेरेमा खेल्दा अत्यधिक गर्मी र थकानको सामना गर्नुपर्ने निश्चित जस्तै छ।

अर्कोतर्फ सिएटल र भ्यानकुभरको मौसम तुलनात्मक रूपमा चिसो हुनेछ। एटलान्टा, डलास र ह्युस्टनका रंगशालाहरूमा बन्द गर्न मिल्ने छाना र वातानुकूलित प्रणाली हुने भएकाले त्यहाँ मौसमले खासै असर गर्ने छैन। मेक्सिको सिटी र ग्वाडालाजारामा भने उचाइले खेलमा प्रभाव पार्नेछ।

अर्को ध्यान दिनुपर्ने कुरा के छ भने, यीमध्ये आठवटा रंगशालामा सामान्यतया कृत्रिम घाँस (आर्टिफिसियल टर्फ) प्रयोग हुन्छ। फिफाको मापदण्ड पूरा गर्न विश्वकपको अवधिभर त्यहाँ अस्थायी रूपमा प्राकृतिक घाँस बिछ्याइनेछ।

एटलान्टा, बोस्टन, डलास, ह्युस्टन, लस एन्जलस, न्यु जर्सी, सिएटल र भ्यानकुभरमा यस्तै गरिनेछ। सन् २०२५ को क्लब विश्वकपमा प्रयोग गरिएका अस्थायी पिचहरूको निकै आलोचना भएको थियो, तर फिफाले विश्वकपमा ती समस्याहरू समाधान गर्ने वाचा गरेको छ।

फिफाले अधिकांश रंगशालाहरूको प्रायोजकको नाम हटाएर अस्थायी रूपमा सामान्य नाम राख्न पनि निर्देशन दिनेछ। अमेरिकी फुटबल वा मेजर लिग सकरका प्रशंसकहरूलाई यो बानी पर्न समय लाग्न सक्छ, तर सोफी स्टेडियम र जिलेट स्टेडियमजस्ता स्थानहरूलाई आधिकारिक रूपमा क्रमशः लस एन्जलस स्टेडियम र बोस्टन स्टेडियम भनिनेछ। सहजताका लागि यस विवरणमा प्रचलित र फिफाले तोकेका दुवै नामहरू समावेश गरिएका छन्।

व्यवस्थापकीय चुनौतीहरूको बाबजुद यो एउटा स्मरणीय प्रतियोगिता हुने पक्का छ। रंगशाला र सहरहरूको बारेमा जान्नुपर्ने सबै कुराहरू यहाँ प्रस्तुत छ :

पश्चिमी क्षेत्र

• बीसी प्लेस भ्यानकुभर

यो रंगशालामा विश्वकपका ७ खेलहरू खेलाइनेछन्। बन्द गर्न मिल्ने छाना र अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच रहेको यसको क्षमता ४८,८२१ दर्शकको छ। सन् १९८३ मा खुलेको यो स्थानको जुन महिनामा औसत बाहिरी अधिकतम तापक्रम २० डिग्री सेल्सियस हुन्छ। भ्यानकुभर यस प्रतियोगिताको सबैभन्दा उत्तरी आयोजक सहर हो र यहाँ सबैभन्दा चिसो मौसम हुने सम्भावना छ। 

जाडोमा न्यानो बनाउन रंगशालामा इन्फ्रारेड हिटिङ प्रणाली छ तर एयर कन्डिसन नभएकाले विश्वकपका खेलहरूमा यसको छाना खुला राखिने अपेक्षा गरिएको छ। ब्रिटिश कोलम्बियाको प्रान्तीय सरकारको लगानीमा बनेकाले यसलाई बीसी प्लेस भनिएको हो। क्यानडाको दोस्रो र तेस्रो खेलसहित यहाँ सातवटा खेल हुनेछन्। 

यसअघि यहाँ सन् २०१० को शीतकालीन ओलम्पिकको उद्घाटन र समापन समारोह तथा सन् २०१५ को महिला विश्वकपका ९ खेलहरू आयोजना भएका थिए। सुरुमा हावाले भरिएको डोम आकारको छाना रहेकोमा सन् २००७ मा हिउँ जमेर च्यातिएपछि त्यसलाई फेरिएको थियो। हालको केबल-समर्थित र पूर्ण रूपमा खोल्न मिल्ने छाना विश्वकै सबैभन्दा ठूलो भएको सञ्चालकहरूको दाबी छ।

• सिएटल स्टेडियम (लुमेन फिल्ड)

यहाँ विश्वकपका ६ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच रहेको यसको क्षमता ६५,१२३ छ। यो सन् २००४ मा खुलेको हो। 

जुन महिनाको औसत तापक्रम २२ डिग्री सेल्सियस रहने सिएटल, क्यानडाको सिमानाबाट १०० माइल दक्षिणमा अवस्थित छ।  यो अमेरिकी सहरमा अत्यधिक गर्मी हुने सम्भावना निकै कम छ। घोडनालको आकारमा बनेको यस रंगशालाको उत्तरी भाग खुला छ जहाँबाट सहरका गगनचुम्बी भवनहरू देखिन्छन्। 

यो एनएफएल टोली सिएटल सीहक्स र एमएलएस टोली सिएटल साउन्डर्सको घरेलु मैदान हो। धेरै प्रयोग हुने भएकाले यहाँ सामान्यतया कृत्रिम घाँस प्रयोग गरिन्छ। सन् २०२५ को क्लब विश्वकपअघि बिछ्याइएको अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच खराब सावित भएको थियो। 

पानी अडिन पर्याप्त गहिराइ नभएकाले पिच छिट्टै सुकेको थियो, जसका कारण पेरिस सेन्ट-जर्मेनका प्रशिक्षक लुइस एनरिकले ‘बल खरायो जस्तै उफ्रियो’ भन्दै गुनासो गरेका थिए। विश्वकपको लागि भने महिनौँ अगाडि सिँचाइ प्रणालीसहितको पिच तयार गरिने हुनाले अवस्था राम्रो हुनेछ। अमेरिकाको दोस्रो समूह चरणको खेलसहित यहाँ ६ वटा खेल हुनेछन्।

• सान फ्रान्सिस्को बे एरिया स्टेडियम (लेभिस स्टेडियम)

यहाँ ६ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ६९,३९१ छ। 

सन् २०१४ मा खुलेको यो मैदानमा जुन महिनाको औसत तापक्रम २४ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। फोर्टिनाइनर्सको घरेलु मैदान रहेको यो रंगशाला सान फ्रान्सिस्कोबाट ३५ माइल दक्षिण-पूर्वमा सिलिकन भ्यालीको मुटुमा अवस्थित छ। १.३ अर्ब डलर लागतमा बनेको यो रंगशाला मुख्यतया खुला छ, जसले गर्दा दर्शकहरूले घामपानीको सामना गर्नुपर्छ। 

नजिकै सान जोस विमानस्थल रहेकाले भवनको उचाइमा प्रतिबन्ध छ, जसका कारण छाना वा छायाको व्यवस्था गर्न सम्भव छैन। विश्वकपको समयमा गर्मीले विशेष गरी पूर्वी भागका दर्शकलाई असर गर्न सक्छ। 

सन् २०२५ को गर्मीयाममा २० करोड डलर खर्च गरेर यसको ढल निकास र हावा आवतजावत प्रणाली सुधार गरिएको छ भने फिफाको मापदण्ड अनुसार पिच बनाउन कुनाका सिटहरू मिलाइएको छ। सन् २०२६ को विश्वकपसँगै यसले फेब्रुअरीमा आफ्नो दोस्रो सुपर बाउल आयोजना गर्दैछ।

• लस एन्जलस स्टेडियम (सोफी स्टेडियम)

यहाँ ८ खेलहरू हुनेछन्। इन्डोर र आउटडोर हाइब्रिड प्रकारको यस रंगशालामा अस्थायी प्राकृतिक घाँस प्रयोग गरिनेछ। ६९,६५० क्षमता रहेको यो सन् २०२० मा खुलेको हो। यसको समय बेलायती समयभन्दा ८ घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत तापक्रम २४ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। 

यो अत्याधुनिक डिजाइनको रंगशाला सायद २०२२ को विश्वकपको सबैभन्दा आकर्षक स्थान हो। ५.५ अर्ब डलर लागतमा बनेको यो अहिलेसम्मकै सबैभन्दा महँगो रंगशाला हो। भूकम्प प्रतिरोधी ३७ वटा पिलरमा अडिएको ९० हजार वर्गमिटरभन्दा ठूलो पारदर्शी छानाले यसलाई ढाकेको छ, तर ताजा हावा आउन तीन तिरबाट खुला राखिएको छ।

 छानाबाट झण्डै हजार टन तौल भएको 'इन्फिनिटी स्क्रिन' भनिने गोलाकार फोर-के भिडियो स्क्रिन झुण्ड्याइएको छ, जुन जुनसुकै सिटबाट पनि प्रष्ट देखिन्छ। विमानस्थल नजिकै भएकाले उचाइको मापदण्ड पूरा गर्न ५० लाख घनमिटर माटो खनेर पिचलाई जमिनको सतहबाट ३० मिटर तल बनाइएको छ।

मध्य क्षेत्र

• एस्टाडियो ग्वाडालाजारा (एस्टाडियो एक्रोन)

यहाँ ४ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ४४,३३० छ। सन् २०१० मा खुलेको यस स्टेडियममा र जुन महिनाको औसत तापक्रम २८ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। मेक्सिकोको दोस्रो खेलसहित यहाँ जम्मा चारवटा मात्र खेल हुनेछन्। कृत्रिम पहाडमाथि बनेको यो रंगशाला ज्वालामुखी जस्तो देखिन्छ। 

रातो सिटहरूले क्रेटरको झल्को दिन्छन् भने १६ वटा पिलरमा अडिएको सेतो छाना लाभामाथि तैरिइरहेको बादल जस्तो देखिन्छ। सन् २०२६ को प्रतियोगिता ग्वाडालाजाराको वर्षायामको सुरुवातसँगै पर्नेछ। यो सहर १६ सय मिटरभन्दा बढीको उचाइमा रहेकाले खेलाडीहरू छिट्टै थाक्न सक्छन्।

• एस्टाडियो एज्टेका, मेक्सिको सिटी

यहाँ ५ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ७२,७६६ छ। सन् १९६६ मा खुलेको यसको समय बेलायती समयभन्दा ७ घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत तापक्रम २४ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। सन् १९७० र १९८६ मा जस्तै २०२६ को विश्वकपको उद्घाटन खेल आयोजना गरेसँगै यो तीनवटा पुरुष विश्वकपका खेलहरू खेलाउने पहिलो ऐतिहासिक रंगशाला बन्नेछ। 

सन् १९८६ मा डिएगो म्याराडोनाले इंग्ल्याण्डविरुद्ध गरेका दुई गोल (जसमध्ये पहिलो ‘ह्यान्ड अफ गड’ थियो) र अर्जेन्टिनाको फाइनल जित यहीँ भएको थियो। सन् १९७० मा ब्राजिलले इटालीलाई हराएर जुल्स रिमेट ट्रफी पनि यहीँ उचालेको थियो। सन् २०२४ को मे महिनादेखि मर्मत सम्भार सुरु भएकाले यो सन् २०२६ को मार्चमा मात्र पुनः खुल्नेछ। २,२०० मिटरको उचाइमा रहेकाले मेक्सिको सिटीमा अन्य दुई आयोजक सहरजस्तो गर्मी हुँदैन, तर यहाँको वायु प्रदूषण प्रायः समस्या बन्ने गर्छ। पातलो हावाले खेलाडीको स्ट्यामिनाको परीक्षा लिनेछ र समुद्री सतहमा भन्दा बल छिटो र टाढासम्म जान सक्छ।

• एस्टाडियो मोन्टेरे (एस्टाडियो बिबिभिए)

यहाँ ४ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ५०,११३ छ। सन् २०१५ मा खुलेको यसको समय बेलायती समयभन्दा ७ घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत तापक्रम ३४ डिग्री सेल्सियस रहन्छ।

१८ सय मिटर अग्लो सेरो डे ला सिला हिमालको काखमा रहेको यो रंगशालाको दृश्य निकै मनमोहक छ। अमेरिकी सिमानाबाट ९० माइल टाढा रहेको मोन्टेरे विश्वकपका आयोजक सहरहरूमध्ये सबैभन्दा गर्मी हुने सहर हुन सक्छ। जुनमा सामान्यतया तापक्रम ३४ डिग्री पुग्छ, तर सन् २०२४ को गर्मीको लहरमा यहाँको तापक्रम ४० डिग्री सेल्सियस नाघेको थियो।

• ह्युस्टन स्टेडियम (एनआरजी स्टेडियम)

यहाँ ७ खेलहरू हुनेछन्। बन्द गर्न मिल्ने छाना र अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच रहेको यसको क्षमता ६८,३११ छ। सन् २००२ मा खुलेको यसको समय बेलायती समयभन्दा ६ घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत बाहिरी तापक्रम ३३ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। ३५.२ करोड डलरमा बनेको यो रंगशालामा एयर कन्डिसन पनि छ, जुन जुन र जुलाईको गर्मी तथा आर्द्रताको लागि निकै उपयुक्त छ। 

सन् २०१५ मा प्राकृतिक घाँस हटाएर कृत्रिम टर्फ राखिएको भए पनि विश्वकपको लागि अस्थायी रूपमा प्राकृतिक घाँस बिछ्याइनेछ। यहाँ सन् २००४ र २०१७ मा दुईवटा सुपर बाउल आयोजना भइसकेका छन्। सन् २००४ को हाफ-टाइम शोमा जेनेट ज्याक्सनको वक्षस्थल छोटो समयको लागि देखिएको थियो भने सन् २०१७ मा टम ब्रेडीले एटलान्टा फाल्कन्सविरुद्ध २८-३ ले पछाडि परेको अवस्थालाई उल्टाएर ऐतिहासिक जित दिलाएका थिए।

• डालास स्टेडियम (एटिएन्डटी स्टेडियम)

यहाँ ९ खेलहरू हुनेछन्। बन्द गर्न मिल्ने छाना र अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच रहेको यसको क्षमता ७०,१२२ छ। सन् २००९ मा खुलेको यसको समय बेलायती समयभन्दा ६ घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत बाहिरी तापक्रम ३३ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। एयर कन्डिसन जडित यो अत्याधुनिक रंगशालामा विश्वकपका सबैभन्दा धेरै खेलहरू हुनेछन्। 

फाइनलका लागि प्रमुख दाबेदार मानिएको भए पनि अन्ततः यसले पहिलो सेमिफाइनल आयोजना गर्ने मौका पाएको छ। यो 'अमेरिकाज टिम' भनिने र विश्वकै सबैभन्दा मूल्यवान् खेलकुद टोली डलास काउब्वाइजको घरेलु मैदान हो। 

१.२ अर्ब डलरमा निर्माण भएको यो रंगशालामा विश्वकपअघि थप २९.५ करोड डलर खर्च गरेर मर्मत गरिँदैछ। यसको विशाल आकार र भविष्यमुखी डिजाइनका कारण यसलाई स्टार वार्सको ‘डेथ स्टार’सँग तुलना गरिन्छ। खेलको समयमा सिसाबाट आउने घामले खेलाडीलाई असर गर्ने भए पनि टोलीका मालिक जेरी जोन्सले खेलको समयमा पर्दा लगाउन अनुमति दिँदैनन्। विश्वकपमा भने यो पूर्ण रूपमा सिट भएको रंगशालाको रूपमा सञ्चालन हुनेछ र यसको क्षमता घटाइनेछ।

• कन्सास सिटी स्टेडियम (एरोहेड स्टेडियम)

यहाँ ६ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ६७,५१३ छ। सन् १९७२ मा खुलेको यसको समय बेलायती समयभन्दा ६ घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत तापक्रम ३० डिग्री सेल्सियस रहन्छ। 

अमेरिकाको मध्य-पश्चिममा रहेको कन्सास सिटी विश्वकपका अन्य सहरहरू जत्तिको चर्चित नभए पनि यहाँको रंगशालाको माहोल भने उत्कृष्ट छ। एनएफएल टोलीहरूले प्रयोग गर्नेमध्ये यो तेस्रो पुरानो रंगशाला हो जसलाई सन् २०१० मा ३७.५ करोड डलर खर्चेर मर्मत गरिएको थियो। यो रंगशाला आफ्नो ध्वनिको लागि प्रख्यात छ, जसलाई दर्शकको आवाजलाई बढाएर मैदानतिर पठाउने गरी डिजाइन गरिएको छ।

पूर्वी क्षेत्र

• एटलान्टा स्टेडियम (मर्सिडिज-बेन्ज स्टेडियम)

यहाँ ८ खेलहरू हुनेछन्। बन्द गर्न मिल्ने छाना र अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच रहेको यसको क्षमता ६७,३८२ छ। यो सन् २०१७ मा खुलेको हो । 

जुन महिनाको औसत बाहिरी तापक्रम ३० डिग्री सेल्सियस रहन्छ। करिब १.६ अर्ब डलरमा बनेको यो एयर कन्डिसन जडित रंगशालाको छाना क्यामेराको लेन्स जस्तै खुल्ने र बन्द हुने आठवटा विशाल पङ्खुडीहरू मिलेर बनेको छ। यसको डिजाइन रोमको पान्थेओनबाट प्रभावित भएको वास्तुकारहरू बताउँछन्। 

यसको अर्को मुख्य आकर्षण ३६०-डिग्रीको 'हेलो' भिडियो स्क्रिन हो जुन ३२७ मिटर लामो छ र त्यसमा ३ करोड ७० लाखभन्दा बढी एलईडी प्रयोग गरिएका छन्। यहाँ विश्वकपको दोस्रो सेमिफाइनलसहित आठवटा खेल हुनेछन्। यहाँ सामान्यतया कृत्रिम घाँस प्रयोग हुने भए पनि विश्वकपको लागि अस्थायी प्राकृतिक घाँस बिछ्याइनेछ। अमेरिकाका अन्य रंगशालाहरू प्रायः सहरको बाहिरी भागमा हुने भए पनि यो भने सहरको मुटुमै अवस्थित छ।

• मियामी स्टेडियम (हार्ड रक स्टेडियम)

यहाँ ७ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ६४,०९१ छ। यो सन् १९८७ मा खुलेको हो । 

जुन महिनाको औसत तापक्रम ३१ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। मियामीमा मौसम सबैभन्दा ठूलो चिन्ताको विषय हो, किनकि यहाँको अत्यधिक गर्मी र आर्द्रतामा फुटबल खेल्नु निकै कष्टकर हुन सक्छ। एटलान्टा, ह्युस्टन र डलासमा जस्तो यहाँ बन्द गर्न मिल्ने छाना र एयर कन्डिसनको सुविधा छैन। 

गर्मीबाट बच्न साँझको समयमा मात्र खेल खेलाउनु एउटा विकल्प हुन सक्छ। सन् २०२५ को क्लब विश्वकपको उद्घाटन खेल स्थानीय समय अनुसार राति ८ बजे हुँदा पनि यहाँको तापक्रम २८ डिग्री सेल्सियस थियो। यो रंगशाला परिसरमा सन् २०२२ देखि फर्मुला वान ग्रान्ड प्रिक्स पनि आयोजना हुँदै आएको छ।

• टोरोन्टो स्टेडियम (बीएमओ फिल्ड)

यहाँ ६ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ४४,३१५ छ। यो सन् २००७ मा खुलेको हो । 

घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत तापक्रम २३ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। क्यानडाको राष्ट्रिय टोलीले जुन १२ मा आफ्नो विश्वकप अभियान यहीँबाट सुरु गर्नेछ र बाँकी दुई समूह चरणका खेलहरू भ्यानकुभरमा खेल्नेछ। ओन्टारियो तालको पश्चिमी किनारमा अवस्थित यो रंगशाला सन् २००७ को फिफा अन्डर-२० विश्वकपको लागि निर्माण गरिएको थियो। विश्वकपको लागि यस रंगशालाको उत्तर र दक्षिण स्ट्यान्डमा १७,००० अस्थायी सिटहरू थपेर क्षमता बढाइनेछ।

• बोस्टन स्टेडियम (जिलेट स्टेडियम)

यहाँ ७ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच रहेको यसको क्षमता ६३,८१५ छ। सन् २००२ मा खुलेको स्टिडयमा जुन महिनाको औसत तापक्रम २६ डिग्री सेल्सियस रहन्छ। 

बोस्टनबाट २० माइल दक्षिण-पश्चिममा रहेको फक्सबोरो सहरमा अवस्थित यो रंगशालालाई सन् २०२३ मा २५ करोड डलर खर्च गरेर मर्मत गरिएको थियो। म्यासाचुसेट्सको समुद्री सम्पदालाई झल्काउन यहाँ ६६ मिटर अग्लो कृत्रिम लाइटहाउस (प्रकाश स्तम्भ) निर्माण गरिएको छ, जसलाई सञ्चालकहरूले अमेरिकाको सबैभन्दा अग्लो गैर-परम्परागत लाइटहाउस दाबी गरेका छन्। सन् २०२५ को अगस्टमा उक्त लाइटहाउसको छेउमा प्रसिद्ध पूर्व खेलाडी टम ब्रेडीको कास्य प्रतिमा स्थापना गरिएको थियो।

• फिलाडेल्फिया स्टेडियम (लिंकन फाइनान्सियल फिल्ड)

यहाँ ६ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र स्थायी प्राकृतिक घाँस रहेको यसको क्षमता ६५,८२७ छ। सन् २००३ मा खुलेको यसको समय बेलायती समयभन्दा ५ घण्टा पछाडि छ र जुन महिनाको औसत तापक्रम २८ डिग्री सेल्सियस रहन्छ।

यो खुला रंगशालालाई एनएफएलका सबैभन्दा वातावरणमैत्री रंगशालाहरूमध्ये एक मानिन्छ। यसमा १० हजारभन्दा बढी सोलार प्यानल जडान गरिएका छन्, जसले रंगशालाको वार्षिक बिजुली खपतको करिब एक तिहाइ भाग उत्पादन गर्छ। फ्यानहरूले 'द लिङ्क' भनेर बोलाउने यो रंगशाला २६० एकडमा फैलिएको साउथ फिलाडेल्फिया स्पोर्ट्स कम्प्लेक्सको एउटा हिस्सा हो।

• न्युयोर्क न्यु जर्सी स्टेडियम (मेटलाइफ स्टेडियम)

यहाँ ८ खेलहरू हुनेछन्। खुला प्रकारको र अस्थायी प्राकृतिक घाँसको पिच रहेको यसको क्षमता ७८,५७६ छ। यो सन् २०१० मा खुलेको हो। 

यस विश्वकपमा सबैभन्दा ठूलो क्षमता रहेको यस विशाल रंगशालाले डलासलाई पछि पार्दै विश्वकपको फाइनल खेल आयोजना गर्ने अवसर पाएको छ। यो न्यु जर्सीको इस्ट रदरफोर्डमा अवस्थित छ तर म्यानहट्टनबाट जम्मा ५ माइलको दूरीमा भएकाले फिफाले यसको नाम 'न्युयोर्क न्यु जर्सी स्टेडियम' राखेको हो। 

१.६ अर्ब डलरमा बनेको यस रंगशालामा बजेट अभावका कारण बन्द गर्न मिल्ने छाना बनाउने योजना रद्द गरिएको थियो। यहाँको कृत्रिम घाँसको पिचको भने खराब छवि छ, जहाँ धेरै खेलाडीहरू गम्भीर घाइते भएका छन्। 

सेप्टेम्बरमा जाइन्ट्सका मलिक नाबर्सको घुँडाको लिगामेन्ट च्यातिएपछि उनी ‘मेटलाइफ कर्स’ को पछिल्लो शिकार बनेका थिए। धेरै खेलाडी र प्रशिक्षकहरू प्राकृतिक घाँस सुरक्षित हुने मान्छन्, तर विश्वकपको लागि बिछ्याइने अस्थायी प्राकृतिक पिचलाई प्रतियोगितापछि राख्ने कुनै योजना छैन।